metastazektomia płucna

Metastazektomia płucna to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu przerzutów nowotworowych zlokalizowanych w płucach. Procedura ta jest stosowana u pacjentów z oligometastatyczną postacią choroby nowotworowej, gdy przerzuty są ograniczone do płuc i możliwe do całkowitej resekcji.

Wskazania do metastazektomii płucnej obejmują: ograniczoną liczbę przerzutów, kontrolowany nowotwór pierwotny, brak przerzutów w innych lokalizacjach, dobry stan ogólny pacjenta oraz wystarczającą rezerwę oddechową. Najczęściej zabieg przeprowadza się w przypadku przerzutów mięsaków, raka jelita grubego, raka nerki i czerniaka.

Metastazektomię płucną można wykonać metodą torakotomii klasycznej lub z wykorzystaniem technik małoinwazyjnych, takich jak VATS (wideotorakoskopia). Zabieg ma na celu doszczętne usunięcie wszystkich zmian przerzutowych z zachowaniem maksymalnej ilości zdrowego miąższu płucnego. Osiągnięcie resekcji R0 (bez pozostawienia komórek nowotworowych) jest kluczowe dla powodzenia leczenia.

Pięcioletnie przeżycie po metastazektomii płucnej waha się od 30% do 50%, w zależności od typu histologicznego nowotworu pierwotnego. Czynniki prognostyczne to: długi okres bez choroby (DFI), niewielka liczba przerzutów, brak zajęcia węzłów chłonnych oraz możliwość wykonania resekcji R0. Metastazektomia płucna może być procedurą powtarzalną w przypadku pojawienia się nowych przerzutów.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Osteosarcoma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Osteosarcoma, najczęstszy pierwotny złośliwy nowotwór kości u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych, lokalizuje się głównie w metafizach kości długich kończyn, zwłaszcza w okolicy kolana. Charakteryzuje się agresywnym przebiegiem i wczesnym tworzeniem przerzutów, głównie do płuc. Leczenie wymaga podejścia multimodalnego, łączącego chemioterapię (stosowaną neoadiuwantowo i adiuwantowo) oraz zabieg chirurgiczny (oszczędzający kończynę lub amputację). Kluczowa jest kompleksowa ocena pielęgniarska obejmująca ocenę bólu (lokalizacja, charakter, nasilenie), funkcji kończyny, stanu skóry, obecności obrzęku, a także aspektów psychospołecznych, takich jak poziom lęku, depresji i wsparcie społeczne. Monitorowanie powikłań leczenia, w tym mielosupresji, infekcji, uszkodzeń narządów (nerki, wątroba, serce), neurotoksyczności i objawów przerzutów, jest niezbędne dla optymalizacji opieki.
amputacja kończyny, ból fantomowy, centralny dostęp żylny, cewnik centralny, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, cisplatyna, diagnoza pielęgniarska, doksorubicyna, dolegliwość bólowa, dystalna część kości udowej, ifosfamid, immunosupresja, kardiotoksyczność, lek cytostatyczny, małopłytkowość, metafiza kości długiej, metastazektomia płucna, metotreksat, mielosupresja, mukozytis, nefrotoksyczność, neuropatia, neurotoksyczność, objaw neurologiczny, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, osteosarcoma, ototoksyczność, pierwotny nowotwór złośliwy kości, port naczyniowy, proksymalna część kości piszczelowej, proksymalna część kości ramiennej, przerzut do płuc, radioterapia paliatywna, schemat chemioterapii, terapia multimodalna, zabieg chirurgiczny, zespół wielodyscyplinarny, złamanie patologiczne
Leksykon chorób i schorzeń
Leiomyosarcoma – Leczenie

Leiomyosarcoma (LMS) to agresywny mięsak tkanek miękkich wywodzący się z komórek mięśni gładkich, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Podstawą leczenia jest chirurgia radykalna z szerokimi marginesami resekcji, co istotnie poprawia rokowanie, zwłaszcza przy marginesach ujemnych (R0). W przypadku LMS macicy standardem jest histerektomia z obustronnym usunięciem przydatków, a w razie podejrzenia zajęcia węzłów chłonnych – ich limfadenektomia. Radioterapia stosowana jest jako leczenie neoadjuwantowe, adjuwantowe lub samodzielne w przypadkach nieoperacyjnych, poprawiając kontrolę miejscową, choć nie wpływa na całkowite przeżycie. Chemioterapia, z doksorubicyną jako standardem pierwszej linii, oraz kombinacje takie jak doksorubicyna z trabektedyną (mediana przeżycia 33 vs 24 miesiące) czy gemcytabina z docetakselem, odgrywają kluczową rolę w leczeniu zaawansowanego LMS, choć mediana przeżycia całkowitego pozostaje ograniczona (14-16 miesięcy), a czas wolny od progresji około 5 miesięcy.
chemioterapia, choroba oligometastatyczna, dakarbazyna, docetaksel, doksorubicyna, erybulina, gemcytabina, histerektomia, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor aromatazy, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor PARP, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie radykalne, leiomyosarcoma, leiomyosarcoma macicy, letrozol, margines resekcji, metastazektomia płucna, mięsak tkanek miękkich, niraparib, nowotwór złośliwy, olaparib, pazopanib, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rezonans magnetyczny, temozolomid, terapia hormonalna, tomografia komputerowa, trabektedyna, węzły chłonne

metastazektomia płucna

Powiązane wpisy

Osteosarcoma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Leiomyosarcoma – Leczenie