terapia doustna lewofloksacyną

Terapia doustna lewofloksacyną stanowi istotną opcję w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych. Lewofloksacyna jest antybiotykiem z grupy fluorochinolonów, wykazującym działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie bakteryjnej topoizomerazy II (gyrazy DNA) i topoizomerazy IV, co prowadzi do zaburzenia replikacji DNA bakterii.

Spektrum działania lewofloksacyny obejmuje szeroki zakres patogenów, w tym bakterie Gram-dodatnie, Gram-ujemne oraz atypowe. Jest szczególnie skuteczna w leczeniu zakażeń układu oddechowego (zapalenie płuc, zaostrzenie POChP, ostre zapalenie zatok), zakażeń układu moczowego, zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz niektórych zakażeń narządu wzroku.

Dawkowanie lewofloksacyny w terapii doustnej zazwyczaj wynosi 250-750 mg raz na dobę, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia. Lek charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym (około 99%), co umożliwia skuteczne leczenie ambulatoryjne. Szczególną zaletą jest możliwość sekwencyjnej terapii (przejście z formy dożylnej na doustną) bez konieczności modyfikacji dawki.

Podczas stosowania lewofloksacyny należy zwrócić uwagę na możliwe działania niepożądane, w tym zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia OUN, wydłużenie odstępu QT oraz ryzyko tendinopatii i zerwania ścięgien. Istotne są również interakcje z lekami zawierającymi kationy wielowartościowe (np. preparaty żelaza, antacida), które mogą zmniejszać wchłanianie leku.

W kontekście narastającej antybiotykooporności, lewofloksacyna powinna być stosowana rozważnie, zgodnie z aktualnymi wytycznymi i po uwzględnieniu lokalnych wzorców oporności bakterii. Z uwagi na potencjał selekcji szczepów opornych, nie zaleca się jej stosowania jako antybiotyku pierwszego wyboru w niekomplikowanych zakażeniach.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl