biopsja nerwu łydkowego
Biopsja nerwu łydkowego (nervus suralis) to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu fragmentu nerwu łydkowego do badania histopatologicznego. Jest to stosunkowo bezpieczny zabieg, gdyż nerw łydkowy jest nerwem czuciowym, a jego uszkodzenie powoduje jedynie ograniczone deficyty neurologiczne w postaci niedoczulicy niewielkiego obszaru bocznej części stopy.
Wskazaniami do biopsji nerwu łydkowego są przede wszystkim diagnostyka neuropatii obwodowych o niejasnej etiologii, w tym neuropatii zapalnych, metabolicznych, toksycznych czy dziedzicznych. Szczególnie cenna jest w diagnostyce polineuropatii demielinizacyjnych, amyloidozy, waskulitów nerwów czy sarkoidozy.
Procedura wykonywana jest zwykle w znieczuleniu miejscowym, poprzez małe nacięcie skóry w okolicy nad przebiegiem nerwu, najczęściej w 1/3 dolnej części łydki. Po pobraniu materiału rana jest zaszywana. Pobrany fragment nerwu poddawany jest badaniom histopatologicznym, immunohistochemicznym oraz mikroskopii elektronowej, co pozwala na precyzyjną ocenę zmian strukturalnych włókien nerwowych.
Powikłania po zabiegu są zwykle ograniczone i obejmują miejscowe dolegliwości bólowe, przejściowe parestezje oraz niewielki deficyt czuciowy w obszarze unerwienia. Rzadko dochodzi do infekcji rany czy formowania się neuromy w miejscu wycięcia nerwu. Biopsja nerwu łydkowego pozostaje ważnym narzędziem diagnostycznym w neurologii, choć współcześnie coraz częściej zastępują ją metody mniej inwazyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie naczyń – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie naczyń (vasculitis) to heterogenna grupa chorób charakteryzujących się zapaleniem ścian naczyń krwionośnych, co prowadzi do uszkodzeń narządów i tkanek. Diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na niespecyficzne objawy i rzadkość schorzeń, co skutkuje średnim czasem do rozpoznania wynoszącym około 7 miesięcy oraz błędną diagnozą u 73% pacjentów. Kluczowe jest systematyczne podejście diagnostyczne obejmujące szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, badania laboratoryjne (m.in. morfologia, OB, CRP, ANCA, ANA, RF, poziomy dopełniacza C3 i C4) oraz obrazowe (RTG, USG, CT, MRI, PET, angiografia). Biopsja zajętego narządu pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania, szczególnie w przypadku zapalenia naczyń OUN, tętnicy skroniowej, nerek czy płuc. W diagnostyce AAV istotne jest wykrycie przeciwciał ANCA: c-ANCA (PR3) w ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń (GPA) oraz p-ANCA (MPO) w mikroskopowym zapaleniu naczyń (MPA) i eozynofilowej ziarniniakowatości (EGPA).
angiografia, angiografia mózgowa, białko C-reaktywne, biopsja, biopsja mózgu, biopsja nerki, biopsja nerwu łydkowego, biopsja płuca, biopsja tętnicy skroniowej, cytoplazmatyczne ANCA, czynnik reumatoidalny, immunofluorescencja bezpośrednia, krioglobuliny, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, mieloperoksydaza, mikroskopowe zapalenie naczyń, morfologia krwi, odczyn Biernackiego, okołojądrowe ANCA, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, proteinaza 3, przeciwciała ANCA, przeciwciała przeciwjądrowe, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń OUN, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie tętnicy skroniowej, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń