bradykardia noworodka

Bradykardia noworodka to stan kliniczny charakteryzujący się nieprawidłowo wolną czynnością serca u noworodka, definiowaną jako częstość akcji serca poniżej 100 uderzeń na minutę. U dojrzałych noworodków prawidłowa częstość akcji serca wynosi 100-160 uderzeń na minutę, zaś u wcześniaków może być nieco wyższa (120-170/min).

Bradykardia u noworodków może być fizjologiczna (np. podczas snu) lub patologiczna. Do najczęstszych przyczyn patologicznej bradykardii należą: niedotlenienie, hipotermia, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia), zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, wady wrodzone serca, zaburzenia przewodnictwa (np. blok przedsionkowo-komorowy wrodzony), działania niepożądane leków oraz zespół chorej zatoki.

Bradykardia może być objawem poważnych zaburzeń, szczególnie gdy towarzyszy jej hipotensja, zaburzenia perfuzji tkanek czy objawy niewydolności krążenia. Długotrwała bradykardia prowadzi do zmniejszenia rzutu serca i niedostatecznej perfuzji narządów, co może skutkować uszkodzeniem wielonarządowym, w tym mózgu.

Diagnostyka obejmuje EKG, monitorowanie parametrów życiowych, badania laboratoryjne oraz obrazowe. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów – od obserwacji przy bradykardii łagodnej i bezobjawowej, po farmakoterapię (atropina, adrenalina) lub stymulację zewnętrzną serca w przypadkach zagrażających życiu. W wybranych przypadkach konieczne może być wszczepienie stymulatora serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl