zespół lęku napadowego z agorafobią

Zespół lęku napadowego z agorafobią (panic disorder with agoraphobia) to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nawracającymi, niespodziewanymi atakami paniki, którym towarzyszy lęk przed miejscami lub sytuacjami, z których ucieczka mogłaby być trudna lub zawstydzająca, lub w których pomoc mogłaby być niedostępna w przypadku ataku paniki.

Ataki paniki w tym zespole manifestują się nagłymi epizodami intensywnego strachu, którym towarzyszą objawy somatyczne, takie jak: kołatanie serca, duszność, zawroty głowy, drżenie, pocenie się, ból w klatce piersiowej oraz uczucie derealizacji lub depersonalizacji. Pacjenci często doświadczają lęku antycypacyjnego – obawy przed kolejnym atakiem paniki.

Agorafobia w kontekście tego zespołu objawia się unikaniem miejsc lub sytuacji, które kojarzą się pacjentowi z możliwością wystąpienia ataku paniki. Najczęściej są to zatłoczone miejsca publiczne, transport publiczny, otwarte przestrzenie lub przebywanie poza domem w pojedynkę. To unikanie może znacząco ograniczać codzienne funkcjonowanie pacjenta.

Leczenie zespołu lęku napadowego z agorafobią obejmuje farmakoterapię (głównie leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI lub SNRI) oraz psychoterapię poznawczo-behawioralną (CBT), ze szczególnym uwzględnieniem terapii ekspozycyjnej i technik radzenia sobie z lękiem. Interwencje terapeutyczne mają na celu redukcję częstotliwości i intensywności ataków paniki oraz stopniowe przezwyciężanie zachowań unikowych związanych z agorafobią.