atrofia limfoidalna
Atrofia limfoidalna to proces inwolucji tkanki limfoidalnej, objawiający się zmniejszeniem liczby i wielkości komórek limfoidalnych w narządach i tkankach układu immunologicznego. Jest to zjawisko fizjologiczne związane z wiekiem, ale może być również wywołane przez różne czynniki patologiczne, takie jak niedobory immunologiczne, przewlekły stres, wyniszczenie organizmu, zakażenia czy ekspozycja na promieniowanie jonizujące.
W obrazie klinicznym atrofia limfoidalna manifestuje się zmniejszeniem objętości narządów limfatycznych, w tym śledziony, grasicy, węzłów chłonnych i kępek Peyera w jelicie. Mikroskopowo obserwuje się redukcję liczby limfocytów, zanik ośrodków rozmnażania i zatarcie granicy między strefami korową i rdzenną w narządach limfatycznych.
Następstwa kliniczne atrofii limfoidalnej obejmują zwiększoną podatność na zakażenia, upośledzenie odpowiedzi immunologicznej i zmniejszoną skuteczność szczepień. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, laboratoryjnych parametrach immunologicznych oraz w wybranych przypadkach na biopsji tkankowej. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę leżącą u podłoża tego procesu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne temsirolimusu wykazały istotne zmiany histopatologiczne u zwierząt laboratoryjnych, które mogą mieć znaczenie kliniczne. Zaobserwowano m.in. wakuolizację komórek wysp trzustkowych Langerhansa u szczurów, degenerację kanalików w jądrach u myszy, szczurów i małp oraz atrofii komórek limfoidalnych u tych samych gatunków. U małp stwierdzono mieszanokomórkowe zapalenia okrężnicy i/lub kątnicy z towarzyszącą biegunką, co może wskazywać na zaburzenia flory jelitowej. Dodatkowo, u szczurów odnotowano fosfolipidozę płucną. W badaniach genotoksyczności, obejmujących testy in vitro i in vivo (m.in. test mutacji powrotnych u Salmonella typhimurium i Escherichia coli, test aberracji chromosomowych w komórkach CHO oraz test mikrojąderkowy u myszy), nie wykazano potencjału genotoksycznego temsirolimusu.
aberracje chromosomowe, atrofia limfoidalna, badania przedkliniczne, białaczka granulocytowa, degeneracja kanalików jądrowych, ekspozycja na lek, fibrynogen, fosfolipidoza płucna, genotoksyczność, gruczolak jądra, komórki CHO, masa jąder, mutacje powrotne, potencjał rakotwórczy, rak wątrobowokomórkowy, syrolimus, temsirolimus, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie okrężnicy