białaczka granulocytowa
Białaczka granulocytowa, znana również jako ostra białaczka mieloblastyczna (AML) lub przewlekła białaczka mieloblastyczna (CML), to nowotwór złośliwy układu krwiotwórczego charakteryzujący się niekontrolowanym namnażaniem się niedojrzałych form granulocytów w szpiku kostnym, krwi obwodowej i niekiedy innych narządach.
W przypadku ostrej białaczki granulocytowej dochodzi do gwałtownego rozrostu niedojrzałych komórek mieloidalnych (mieloblastów), które wypierają prawidłowe elementy szpiku, prowadząc do niewydolności hematopoezy. Objawia się to pancytopenią, gorączką, krwawieniami, infekcjami i ogólnym osłabieniem. Rozpoznanie wymaga badania szpiku kostnego oraz badań cytogenetycznych i molekularnych, które mają istotne znaczenie prognostyczne i terapeutyczne.
Przewlekła białaczka granulocytowa charakteryzuje się obecnością chromosomu Philadelphia i translokacji BCR-ABL. Choroba początkowo przebiega powoli z nadmierną produkcją dojrzałych granulocytów, a następnie może przejść w fazę akceleracji i przełomu blastycznego. Wprowadzenie inhibitorów kinazy tyrozynowej (np. imatynib) zrewolucjonizowało leczenie CML, znacząco poprawiając rokowanie.
Leczenie białaczek granulocytowych obejmuje chemioterapię, terapie celowane, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych oraz leczenie wspomagające. Intensywność terapii zależy od podtypu białaczki, wieku pacjenta, stanu ogólnego oraz obecności specyficznych markerów molekularnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne temsirolimusu wykazały istotne zmiany histopatologiczne u zwierząt laboratoryjnych, które mogą mieć znaczenie kliniczne. Zaobserwowano m.in. wakuolizację komórek wysp trzustkowych Langerhansa u szczurów, degenerację kanalików w jądrach u myszy, szczurów i małp oraz atrofii komórek limfoidalnych u tych samych gatunków. U małp stwierdzono mieszanokomórkowe zapalenia okrężnicy i/lub kątnicy z towarzyszącą biegunką, co może wskazywać na zaburzenia flory jelitowej. Dodatkowo, u szczurów odnotowano fosfolipidozę płucną. W badaniach genotoksyczności, obejmujących testy in vitro i in vivo (m.in. test mutacji powrotnych u Salmonella typhimurium i Escherichia coli, test aberracji chromosomowych w komórkach CHO oraz test mikrojąderkowy u myszy), nie wykazano potencjału genotoksycznego temsirolimusu.
aberracje chromosomowe, atrofia limfoidalna, badania przedkliniczne, białaczka granulocytowa, degeneracja kanalików jądrowych, ekspozycja na lek, fibrynogen, fosfolipidoza płucna, genotoksyczność, gruczolak jądra, komórki CHO, masa jąder, mutacje powrotne, potencjał rakotwórczy, rak wątrobowokomórkowy, syrolimus, temsirolimus, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie okrężnicy