leki przeciwzakrzepowe pozajelitowe
Leki przeciwzakrzepowe pozajelitowe to grupa preparatów stosowanych w profilaktyce i leczeniu powikłań zakrzepowo-zatorowych, podawanych drogą inną niż doustna – najczęściej w formie iniekcji podskórnych lub dożylnych. Do tej grupy zaliczamy przede wszystkim heparynę niefrakcjonowaną (UFH), heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH) oraz fondaparinuks.
Heparyna niefrakcjonowana (UFH) jest najstarszym lekiem z tej grupy, działa poprzez wiązanie się z antytrombiną III, co powoduje zahamowanie kaskady krzepnięcia. Charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania (ok. 60-90 minut) i wymaga częstego monitorowania parametrów krzepnięcia (APTT). Heparyny drobnocząsteczkowe (np. enoksaparyna, dalteparyna, nadroparyna) mają bardziej przewidywalną farmakokinetykę, dłuższy okres półtrwania oraz rzadziej powodują małopłytkowość poheparynową.
Fondaparinuks jest syntetycznym, selektywnym inhibitorem czynnika Xa, który nie wywołuje małopłytkowości poheparynowej. Stosowany jest m.in. w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po zabiegach ortopedycznych oraz w leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej.
Wskazania do stosowania pozajelitowych leków przeciwzakrzepowych obejmują: profilaktykę i leczenie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, ostre zespoły wieńcowe, zabiegi naczyniowe oraz sytuacje wymagające antykoagulacji u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leków doustnych. Główne powikłania terapii to krwawienia oraz, w przypadku heparyn, małopłytkowość poheparynowa (HIT).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bevimlar 15 mg
Produkt leczniczy Bevimlar zawierający rywaroksaban stosowany jest w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych z dawkowaniem dostosowanym do wskazania, wieku, masy ciała oraz czynności nerek pacjenta. W profilaktyce udaru u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę, a w profilaktyce nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawka ustalana jest na podstawie masy ciała: 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg, 20 mg raz na dobę dla masy ≥50 kg, a poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu do zawiesiny. Czas leczenia u dzieci wynosi minimum 3 miesiące, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy. W przypadku pominięcia dawki nie zaleca się podwójnego przyjęcia leku tego samego dnia.
antagoniści witaminy K, choroba wątroby, działanie przeciwzakrzepowe, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwzakrzepowe pozajelitowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, wada zastawkowa, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apixaban Aurovitas 5 mg
Apiksaban (Apixaban Aurovitas) jest doustnym inhibitorem czynnika Xa stosowanym w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy. W leczeniu niezastawkowego migotania przedsionków (NVAF) standardowa dawka wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg dwa razy na dobę u pacjentów spełniających co najmniej dwa z kryteriów: wiek ≥ 80 lat, masa ciała ≤ 60 kg, stężenie kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL (133 µmol/L). W terapii ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dawkę 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę. Profilaktyka nawrotów ZŻG i ZP wymaga dawki 2,5 mg dwa razy na dobę po zakończeniu 6-miesięcznej terapii. Dawkowanie u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie wymaga modyfikacji, natomiast u pacjentów z klirensem kreatyniny 15-29 mL/min zaleca się ostrożność i zmniejszenie dawki w NVAF do 2,5 mg dwa razy na dobę. Apiksaban jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i koagulopatią.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, apiksaban, dawka nasycająca, echokardiografia przezprzełykowa, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia wątrobowa, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwzakrzepowe pozajelitowe, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka nawrotowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skrzeplina w lewym przedsionku, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy