farmakokinetyka ramiprylu
Ramipril jest lekiem z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w prewencji sercowo-naczyniowej. Jest prolekiem, który po wchłonięciu ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – ramiprylatu.
Po podaniu doustnym ramipril wchłania się w około 50-60% z przewodu pokarmowego. Pokarm nie wpływa istotnie na biodostępność leku, ale może nieznacznie opóźniać jego wchłanianie. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po 1-2 godzinach, a jego aktywny metabolit ramiprylat po 2-4 godzinach od przyjęcia dawki.
Ramipril i ramiprylat wiążą się z białkami osocza odpowiednio w około 73% i 56%. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie przy udziale esteraz. Głównym aktywnym metabolitem jest ramiprylat, który wykazuje około 6-krotnie silniejsze działanie hamujące ACE niż ramipril. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi około 13-17 godzin.
Eliminacja ramiprilu i jego metabolitów zachodzi głównie przez nerki (około 60%) oraz z żółcią (około 40%). U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek może dochodzić do kumulacji leku, co wymaga dostosowania dawkowania. Podobnie u osób z niewydolnością wątroby konwersja ramiprilu do ramiprylatu może być spowolniona.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 10 mg + 10 mg
Bisoprolol, składnik preparatu Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (85-90%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax około 31,86 ng/ml po 2 godzinach przy dawce 10 mg). Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 30%. Metabolizm bisoprololu zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, z wydalaniem 50% dawki w postaci niezmienionej przez nerki oraz 50% jako metabolity. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się do 18 godzin u pacjentów z niewydolnością nerek i do 13 godzin u pacjentów z marskością wątroby. Kinetyka bisoprololu jest liniowa, a farmakokinetyka nie wymaga dostosowania dawki u osób starszych, choć u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (NYHA III) obserwuje się wyższe stężenia i wydłużony okres półtrwania (ok. 17 godzin).
bariera krew-mózg, biodostępność, bisoprolol fumaran, CYP2D6, CYP3A4, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazyny, farmakokinetyka bisoprololu, farmakokinetyka ramiprylu, faza eliminacji, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm oksydacji, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, stężenie w surowicy, wchłanianie jelitowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych. Ramipryl, inhibitor ACE, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (≥56%) i Tmax około 1 godziny, a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, a ramiprylat w 56%, jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie przez nerki. Amlodypina, bloker kanału wapniowego, wykazuje biodostępność 64-80%, Tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami osocza (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, szybko się wchłania (70%), osiąga Tmax po około 2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 40-70%, a jego okres półtrwania wynosi 6-25 godzin. Eliminacja hydrochlorotiazydu odbywa się głównie przez nerki, w postaci niezmienionej (95%). Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie ramiprylu i amlodypiny, a wpływ na hydrochlorotiazyd jest niewielki.
biodostępność, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, diuretyk tiazydowy, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka ramiprylu, hydrolizat benzenodisulfonamidu, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja w erytrocytach, marskość wątroby, metabolit ramiprylu, okres półtrwania w fazie eliminacji, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Combi 10 mg + 5 mg
Ramizek Combi to preparat łączący ramipryl i amlodypinę, których farmakokinetyka różni się istotnie. Ramipryl jest szybko wchłaniany (Tmax 1 godzina) z biodostępnością ≥56%, a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2–4 godzinach, z biodostępnością 45% po dawkach 2,5 i 5 mg. Ramiprylat wiąże się z białkami osocza w 56%, ma okres półtrwania 13–17 godzin (dłuższy przy mniejszych dawkach) i jest eliminowany głównie przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest zmniejszony, co powoduje wydłużenie jego eliminacji. U pacjentów z zaburzeniami wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu jest spowolniony, jednak stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione. U dzieci (2–16 lat) klirens ramiprylatu koreluje z masą ciała i dawką, a dawka 0,05 mg/kg osiąga stężenia porównywalne do dawek 5 mg u dorosłych.
amlodypina, AUC, biodostępność, dystrybucja amlodypiny, dystrybucja ramiprylu, eliminacja ramiprylu, enzym konwertujący angiotensynę, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka ramiprylu, klirens kreatyniny, klirens ramiprylatu, metabolizm amlodypiny, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, wchłanianie amlodypiny, wchłanianie ramiprylu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rimal 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Rimal łączy ramipryl i amlodypinę, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, wskaźnik wchłaniania ≥56%), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga szczyt stężenia po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 45% po dawkach 2,5-5 mg. Ramiprylat wykazuje silne wiązanie z ACE, co powoduje wydłużoną eliminację (okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg). Wiązanie z białkami osocza wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany w farmakokinetyce, w tym wydłużenie okresu półtrwania i wzrost stężenia w osoczu. U dzieci dawki 0,05 mg/kg dają ekspozycję porównywalną do 5 mg u dorosłych, natomiast dawki 0,2 mg/kg powodują większą ekspozycję niż maksymalna dawka u dorosłych (10 mg).
biodostępność, całkowity metabolizm, dobre wchłanianie, eliminacja z osocza, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka ramiprylu, intensywny metabolizm, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, metabolit ramiprylu, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramiprylat, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ramiprylatu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apoauronarami 5 mg
Lek Apoauronarami zawiera ramipryl w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, podawany doustnie w formie tabletek. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, a jego aktywny metabolit – ramiprylat – po 2-4 godzinach. Biodostępność ramiprylatu wynosi około 45%, a stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach stosowania. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, natomiast ramiprylat w 56%. Metabolizm leku zachodzi niemal całkowicie do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki, z efektywnym okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszony klirens nerkowy ramiprylatu, co skutkuje podwyższonymi stężeniami i wolniejszą eliminacją, wymagającymi modyfikacji dawkowania. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby dochodzi do opóźnionej konwersji ramiprylu do ramiprylatu, jednak stężenia maksymalne ramiprylatu pozostają porównywalne z osobami zdrowymi.
biodostępność ramiprylatu, efektywny okres półtrwania, ester diektopiperazynowy, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka ramiprylu, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, metabolit ramiprylu, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, profil farmakokinetyczny, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wchłanianie ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramicor 10 mg
Ramipryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu wynoszącą 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, a stan stacjonarny w osoczu pojawia się około 4 dnia leczenia. Wiązanie z białkami osocza wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm ramiprylu przebiega niemal całkowicie do ramiprylatu, który następnie ulega dalszym przemianom i jest wydalany głównie przez nerki. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla dawek 1,25-2,5 mg jest dłuższy, co wiąże się z wysycającym wiązaniem z enzymem ACE i powolną dysocjacją.
biodostępność metabolitu, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, metabolit aktywny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Combi 2,5 mg + 5 mg
Ramipryl, po podaniu doustnym, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax po 1 godzinie) i biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45%. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, z efektywnym okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, wydłużonym przy mniejszych dawkach. Wiązanie z białkami osocza wynosi odpowiednio 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszony klirens i wydłużoną eliminację ramiprylatu, natomiast u osób z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu jest spowolniony, co skutkuje zwiększonym stężeniem ramiprylu, bez istotnej zmiany stężenia ramiprylatu. U dzieci dawki 0,05-0,2 mg/kg prowadzą do stężeń ramiprylatu porównywalnych lub wyższych niż u dorosłych.
ADME, amlodypina, AUC, biodostępność amlodypiny, biodostępność metabolitu, biotransformacja, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka ramiprylu, klirens doustny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, narażenie na lek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania amlodypiny, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, Ramizek Combi, stan stacjonarny, stężenie ramiprylatu, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wypieranie z połączeń białkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ampril 10 mg tabletki 10 mg
Ramipryl, substancja czynna leku Ampril (dostępnego w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu po około 1 godzinie. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% po dawkach 2,5 mg i 5 mg, a jego stężenia maksymalne pojawiają się po 2-4 godzinach. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), natomiast ramiprylat wiąże się w 56%, co wpływa na jego aktywność farmakologiczną. Metabolizm ramiprylu przebiega niemal całkowicie do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla niższych dawek jest dłuższy ze względu na wysycalne wiązanie z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). Stan stacjonarny stężenia ramiprylatu osiągany jest około czwartego dnia leczenia.
aktywny metabolit, biodostępność metabolitu, biotransformacja leku, dystrybucja ramiprylu, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka ramiprylu, klirens nerkowy, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proces metabolizmu, profil eliminacji, przewód pokarmowy, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne ramiprylatu, stężenie maksymalne ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, charakteryzujące się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi. Ramipryl jest szybko wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit ramiprylat – po 2-4 godzinach; biodostępność ramiprylatu wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl podlega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, a metabolity są wydalane głównie przez nerki. Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, maksymalne stężenie osiąga po 6-12 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem (60-80%). Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie ramiprylu i amlodypiny, natomiast ma niewielki wpływ na hydrochlorotiazyd.
amlodypina, biodostępność, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja amlodypiny, dystrybucja hydrochlorotiazydu, dystrybucja ramiprylu, eliminacja hydrochlorotiazydu, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm hydrochlorotiazydu, metabolizm ramiprylu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą stężenie-czas, ramipryl, ramiprylat, równowaga dynamiczna, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, wchłanianie amlodypiny, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wchłanianie ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ramiprylu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RABADA 5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy RABADA zawiera bisoprolol fumaran i ramipryl, które charakteryzują się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi. Bisoprolol wykazuje wysoką biodostępność doustną (85-90%) z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach (Cmax około 31,86 ng/ml po dawce 10 mg). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 30%. Metabolizm bisoprololu odbywa się głównie przez CYP3A4, z wydalaniem 50% dawki w postaci niezmienionej przez nerki i 50% jako metabolity. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się u pacjentów z niewydolnością nerek (do 18 godzin) i marskością wątroby (do 13 godzin). Kinetyka bisoprololu jest liniowa i niezależna od wieku, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca obserwuje się zwiększone stężenia i wydłużony okres półtrwania (do 17 godzin).
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bisoprololu, biodostępność ramiprylatu, ciężka niewydolność serca, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, dystrybucja leku, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, ester diketopiperazynowy, farmakokinetyka bisoprololu, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, hamowanie ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, metabolit nieaktywny, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil Biso 2,5 mg + 2,5 mg
Piramil Biso to preparat złożony zawierający bisoprolol (fumaranu) i ramipryl, których farmakokinetyka charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym: bisoprolol 85-90%, ramiprylat (aktywny metabolit ramiprylu) około 45%. Bisoprolol osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 31,86 ng/ml po 2 godzinach (Tmax), wykazuje liniową farmakokinetykę z okresem półtrwania 10-12 godzin, który ulega wydłużeniu do 18 godzin przy niewydolności nerek i do 13 godzin przy marskości wątroby. Metabolizm bisoprololu odbywa się głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, z wydalaniem 50% dawki w postaci niezmienionej przez nerki i 50% jako metabolity. Ramipryl jest szybko wchłaniany, osiąga Tmax po 1 godzinie, a ramiprylat po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania ramiprylatu wynoszącym 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl ulega niemal całkowitemu metabolizmowi do ramiprylatu przez karboksyloesterazy, a eliminacja odbywa się w 60% przez mocz i 40% przez kał. U pacjentów z niewydolnością nerek eliminacja ramiprylatu jest spowolniona, co wymaga dostosowania dawki.
bariera krew-mózg, biodostępność, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, enzym konwertujący angiotensynę, farmakokinetyka bisoprololu, farmakokinetyka ramiprylu, faza eliminacji, fumaran bisoprololu, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens bisoprololu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, stężenie maksymalne w osoczu, szlak metaboliczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kastel 10 mg + 10 mg
Rozuwastatyna, składnik leku Kastel, charakteryzuje się biodostępnością około 20% i osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach. Substancja ta jest intensywnie wychwytywana przez wątrobę, gdzie odbywa się główny metabolizm i eliminacja, z objętością dystrybucji około 134 L oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, a jej eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%). Półokres eliminacji wynosi około 19 godzin. U pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) obserwuje się trzykrotny wzrost stężenia rozuwastatyny, a u osób z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh >7) co najmniej dwukrotny wzrost ekspozycji. Polimorfizmy genetyczne w genach SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
biodostępność, ciężkie upośledzenie czynności nerek, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka ramiprylu, farmakokinetyka rozuwastatyny, hepatocyt, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens nerkowy, metabolit N-demetylowy, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, ramipryl, ramiprylat, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, transporter OATP-C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tritace 2,5 2,5 mg
Ramipryl, substancja czynna preparatu Tritace, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu około 1 godziny, z biodostępnością wynoszącą co najmniej 56%. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, osiąga maksymalne stężenia po 2-4 godzinach, a jego biodostępność po dawkach 2,5 mg i 5 mg wynosi 45%. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), natomiast ramiprylat wiąże się w 56%, co wpływa na dostępność farmakologiczną metabolitu. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu po wielokrotnym podaniu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, z dłuższym okresem dla dawek 1,25-2,5 mg, co jest związane z wysycalnym wiązaniem z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). Stan stacjonarny osiągany jest około 4 dnia terapii przy standardowym schemacie dawkowania raz na dobę.
biodostępność, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, kinetyka eliminacji, klirens, klirens nerkowy, maksymalne stężenie, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, proces metabolizmu, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Combi 5 mg + 5 mg
Ramipryl, składnik aktywny leku Ramizek Combi, charakteryzuje się szybką absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, natomiast jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga Tmax w 2-4 godziny. Biodostępność ramiprylatu wynosi około 45%, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (ramipryl 73%, ramiprylat 56%). Ramipryl ulega niemal całkowitej biotransformacji do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, wydłużając się przy niższych dawkach. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszony klirens i wzrost stężenia ramiprylatu, natomiast u osób z dysfunkcją wątroby metabolizm ramiprylu jest spowolniony, co skutkuje zwiększeniem stężenia substancji macierzystej, choć stężenia ramiprylatu pozostają zbliżone do wartości u osób zdrowych. W populacji pediatrycznej (2-16 lat) farmakokinetyka ramiprylu wykazuje zależność klirensu od masy ciała i dawki, a dawka 0,05 mg/kg odpowiada ekspozycji porównywalnej do 5 mg u dorosłych.
amlodypina, biodostępność, dystrybucja amlodypiny, dystrybucja ramiprylu, eliminacja ramiprylu, enzym konwertujący angiotensynę, ester, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, klirens doustny, klirens nerkowy ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, metabolizm amlodypiny, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, ramipryl, ramiprylat, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie amlodypiny, wchłanianie ramiprylu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca