lek antyagregacyjny

Lek antyagregacyjny (przeciwpłytkowy) to substancja farmakologiczna, która hamuje agregację płytek krwi, zapobiegając tworzeniu się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Mechanizm działania tych leków polega na blokowaniu różnych szlaków prowadzących do aktywacji i agregacji płytek, co zmniejsza ich zdolność do przylegania do uszkodzonego śródbłonka naczyniowego i tworzenia skrzeplin.

Główne grupy leków antyagregacyjnych obejmują inhibitory cyklooksygenazy (np. kwas acetylosalicylowy), antagonistów receptora P2Y12 (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor), inhibitory fosfodiesterazy (cilostazol), antagonistów receptora GP IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatyd) oraz prostacykliny i jej analogi. Każda z tych grup działa na inny etap aktywacji płytek krwi, co pozwala na dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Leki antyagregacyjne znajdują zastosowanie w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych, w tym w prewencji wtórnej zawału serca, udaru niedokrwiennego mózgu, choroby niedokrwiennej serca oraz u pacjentów po zabiegach angioplastyki wieńcowej i implantacji stentów. Terapia przeciwpłytkowa jest kluczowym elementem leczenia ostrych zespołów wieńcowych i często stosuje się ją w schematach podwójnej terapii przeciwpłytkowej (DAPT).

Podczas stosowania leków antyagregacyjnych należy monitorować ryzyko powikłań krwotocznych, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami hemostazy, chorobami wątroby, nerek lub przyjmujących jednocześnie inne leki wpływające na układ krzepnięcia. Dobór odpowiedniego leku przeciwpłytkowego powinien uwzględniać profil bezpieczeństwa, interakcje lekowe oraz indywidualne czynniki ryzyka pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl