nadciśnienie idiopatyczne

Nadciśnienie idiopatyczne, określane również jako nadciśnienie pierwotne lub samoistne, stanowi najczęstszą postać nadciśnienia tętniczego, odpowiadając za około 90-95% wszystkich przypadków. Cechuje się podwyższonymi wartościami ciśnienia tętniczego (≥140/90 mmHg) bez możliwości zidentyfikowania jednoznacznej przyczyny patofizjologicznej.

Patogeneza nadciśnienia idiopatycznego jest złożona i obejmuje interakcję wielu mechanizmów, w tym zaburzenia gospodarki sodowej, nadreaktywność układu współczulnego, dysfunkcję śródbłonka naczyniowego oraz zmiany w funkcjonowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron. Istotną rolę odgrywają również czynniki genetyczne, przy czym choroba ma charakter poligenowy.

Diagnostyka nadciśnienia idiopatycznego opiera się na wykluczeniu wtórnych przyczyn nadciśnienia tętniczego, takich jak choroby nerek, zaburzenia endokrynologiczne czy obturacyjny bezdech senny. Podstawowe badania diagnostyczne obejmują ocenę uszkodzeń narządowych (serca, nerek, naczyń) oraz identyfikację współistniejących czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Leczenie nadciśnienia idiopatycznego ma charakter wielokierunkowy i obejmuje modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia soli, regularna aktywność fizyczna, ograniczenie alkoholu) oraz farmakoterapię. W farmakoterapii stosuje się inhibitory konwertazy angiotensyny, sartany, diuretyki tiazydowe, antagonisty wapnia oraz beta-blokery, często w terapii skojarzonej, dążąc do osiągnięcia wartości docelowych ciśnienia tętniczego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl