droga podania domięśniowa
Droga podania domięśniowa (intramuskularna, i.m.) to metoda aplikacji leków polegająca na wprowadzeniu substancji leczniczej bezpośrednio do mięśnia za pomocą igły i strzykawki. Jest to jedna z najczęściej stosowanych pozajelitowych dróg podania leków, zapewniająca stosunkowo szybkie wchłanianie substancji czynnej do krwiobiegu.
Najczęściej wykorzystywanymi miejscami do iniekcji domięśniowych są: mięsień pośladkowy wielki, mięsień czworogłowy uda (zwłaszcza jego część boczna) oraz mięsień naramienny. Wybór miejsca wstrzyknięcia zależy od rodzaju podawanego leku, jego objętości, wieku pacjenta oraz dostępności anatomicznej.
Droga domięśniowa jest preferowana przy podawaniu leków w postaci zawiesin, roztworów olejowych oraz preparatów o przedłużonym uwalnianiu. Pozwala na podanie większych objętości leku niż droga podskórna (zwykle do 5 ml u dorosłych). Wchłanianie substancji jest szybsze niż przy podaniu podskórnym, ale wolniejsze niż przy podaniu dożylnym, co może być zaletą w przypadku niektórych leków.
Należy pamiętać o przeciwwskazaniach do iniekcji domięśniowych, które obejmują: zaburzenia krzepnięcia krwi, terapię przeciwzakrzepową, obecność obrzęków, stany zapalne skóry w miejscu planowanego wkłucia, a także znaczny zanik tkanki mięśniowej. Technika wykonania wymaga znajomości anatomii, aby uniknąć uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fulvestrant Pharmascience
Fulwestrant wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz u tych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ze względu na ryzyko zmienionego metabolizmu i kumulacji leku. Ze względu na domięśniową drogę podania, wskazane jest zachowanie ostrożności u pacjentek ze skazą krwotoczną, trombocytopenią oraz podczas terapii przeciwzakrzepowej, aby ograniczyć ryzyko krwawień w miejscu iniekcji. Należy również uwzględnić zwiększone ryzyko powikłań zatorowo-zakrzepowych u chorych z zaawansowanym rakiem piersi, co potwierdzają dane z badań klinicznych. Podawanie fulwestrantu w górno-bocznej okolicy pośladka wymaga precyzyjnej techniki, aby uniknąć podrażnienia lub uszkodzenia nerwu kulszowego, co może skutkować rwą kulszową, nerwobólem lub neuropatią obwodową.
alkohol benzylowy, alkohol etylowy, badanie hormonalne, benzylu benzoesan, ból neuropatyczny, droga podania domięśniowa, estradiol, glikol propylenowy, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm działania leku, nerwoból, neuropatia obwodowa, okolica pośladka, osteoporoza, reakcja anafilaktyczna, receptor estrogenowy, rwa kulszowa, skaza krwotoczna, trombocytopenia, zaawansowany rak piersi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zatorowo-zakrzepowe, zajęcie narządów miąższowych