niedokrwistość stanu zapalnego
Niedokrwistość stanu zapalnego (ang. anemia of inflammation, AI), znana również jako niedokrwistość chorób przewlekłych, jest drugim najczęstszym typem niedokrwistości na świecie po niedokrwistości z niedoboru żelaza. Rozwija się w przebiegu przewlekłych procesów zapalnych, infekcji lub chorób nowotworowych.
Patofizjologia niedokrwistości stanu zapalnego opiera się na trzech głównych mechanizmach: zaburzeniach gospodarki żelaza poprzez sekwestrację żelaza w makrofagach i hepatocytach (przy udziale hepcydyny), zmniejszonej wrażliwości szpiku na erytropoetynę oraz skróceniu czasu przeżycia erytrocytów. Kluczową rolę odgrywają cytokiny prozapalne, szczególnie IL-6, które zwiększają produkcję hepcydyny w wątrobie.
Laboratoryjnie niedokrwistość stanu zapalnego charakteryzuje się obniżonym stężeniem hemoglobiny, normocytozą lub mikrocytozą, niskim stężeniem żelaza w surowicy przy prawidłowych lub zwiększonych zapasach żelaza (ferytyna w normie lub podwyższona), zmniejszonym wysyceniem transferyny żelazem oraz podwyższonymi markerami stanu zapalnego. Stopień niedokrwistości jest zwykle umiarkowany, z wartościami hemoglobiny rzadko spadającymi poniżej 8 g/dl.
Leczenie niedokrwistości stanu zapalnego powinno koncentrować się przede wszystkim na terapii choroby podstawowej. W przypadkach ciężkiej niedokrwistości można rozważyć przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych, stosowanie czynników stymulujących erytropoezę lub suplementację żelaza, szczególnie drogą dożylną, która może być skuteczniejsza niż preparaty doustne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość – Epidemiologia
Niedokrwistość stanowi istotny problem zdrowia publicznego, dotykający około 1,92 miliarda osób na świecie w 2021 roku, z najwyższą częstością w Afryce Subsaharyjskiej (47,4%) i Azji Południowej (35,7%). WHO klasyfikuje niedokrwistość jako poważny problem zdrowotny przy częstości ≥40%. Szczególnie narażone są dzieci poniżej 5 lat (42%), kobiety w wieku rozrodczym (39%) oraz kobiety w ciąży (46%), przy czym niedobór żelaza odpowiada za 66,2% przypadków, dotykając 825 milionów kobiet i 444 miliony mężczyzn globalnie. W krajach o niskim spożyciu mięsa niedokrwistość z niedoboru żelaza jest 6-8 razy częstsza niż w Ameryce Północnej i Europie. W USA częstość występowania niedokrwistości wynosi 9,3% u osób ≥2 lat, z wyższą częstością u kobiet (13,0%) i czarnoskórych niehiszpańskich (31,4% kobiet). Niedokrwistość aplastyczna i genetyczne formy, takie jak niedokrwistość sierpowatokrwinkowa i Diamond-Blackfana, choć rzadsze, stanowią poważne wyzwania kliniczne, z zapadalnością odpowiednio 1,5-7,5/milion i znacznym obciążeniem w populacjach afrykańskich i amerykańskich.
badanie przesiewowe, choroby zakaźne, częstość nosicielstwa, infekcja pasożytnicza, liczba retikulocytów, menometrorrhagia, niedobór pokarmowy, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość ciężka, niedokrwistość Diamond-Blackfana, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość stanu zapalnego, niedokrwistość z niedoboru żelaza, pancytopenia, poziom hemoglobiny, stężenie hemoglobiny, szpik kostny, talasemia, żelazo hemowe, żelazo niehemowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość – Patofizjologia i mechanizm
Niedokrwistość definiowana jest jako obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i/lub hematokrytu poniżej normy dla wieku i płci, skutkujące upośledzeniem transportu tlenu do tkanek. Patogeneza niedokrwistości obejmuje trzy główne mechanizmy: zmniejszoną lub nieefektywną erytropoezę (np. niedobory żelaza, witaminy B12, kwasu foliowego, supresja szpiku przez cytokiny prozapalne, leki, toksyny, niewydolność szpiku), zwiększoną hemolizę (wewnątrznaczyniową lub zewnątrznaczyniową, np. hemolizy immunologiczne, mechaniczne, enzymatyczne) oraz utratę krwi (ostre lub przewlekłe krwawienia). Szczególną rolę w patogenezie odgrywa hepcydyna, regulująca metabolizm żelaza poprzez degradację ferroportyny, co prowadzi do sekwestracji żelaza w makrofagach i enterocytach, zwłaszcza w stanach zapalnych (np. niedokrwistość chorób przewlekłych, IBD, niewydolność serca). Niedokrwistość aplastyczna charakteryzuje się pancytopenią spowodowaną autoimmunologicznym atakiem na komórki macierzyste szpiku, natomiast niedokrwistości megaloblastyczne wynikają z zaburzeń syntezy DNA na tle niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego.
celiakia, chemioterapia oparta na platynie, choroba trzewna, cytokina prozapalna, czynnik wewnętrzny, erytropoetyna, erytropoeza, ferroportyna, Helicobacter pylori, hematokryt, hemoglobina, hemoglobina S, hemoliza, hemoliza wewnątrznaczyniowa, hepcydyna, HIF, interferon gamma, krwinka czerwona, kwas foliowy, limfocyt T cytotoksyczny, makrofag, naciek nowotworowy, niedobór witaminy B12, niedobór żelaza, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość stanu zapalnego, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedokrwistość złośliwa, nieswoista choroba zapalna jelit, niewydolność serca, pancytopenia, supresja szpiku, szpik kostny, wchłanianie żelaza, zespół mielodysplastyczny