badanie RENAAL
Badanie RENAAL (Reduction of Endpoints in NIDDM with the Angiotensin II Antagonist Losartan) to kluczowe wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne, które oceniało skuteczność losartanu (antagonisty receptora angiotensyny II) w opóźnianiu progresji nefropatii cukrzycowej u pacjentów z cukrzycą typu 2.
W badaniu RENAAL wzięło udział 1513 pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią (definiowaną jako albuminuria >300 mg/g kreatyniny i stężenie kreatyniny w surowicy 1,3-3,0 mg/dl). Pacjenci byli obserwowani średnio przez 3,4 roku. Głównym złożonym punktem końcowym było podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy, rozwój schyłkowej niewydolności nerek lub zgon.
Wyniki badania RENAAL wykazały, że losartan zmniejszył ryzyko wystąpienia pierwotnego złożonego punktu końcowego o 16% w porównaniu z placebo. Szczególnie istotne było zmniejszenie ryzyka podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy o 25% oraz zmniejszenie ryzyka rozwoju schyłkowej niewydolności nerek o 28%. Badanie to stanowiło przełom w leczeniu nefropatii cukrzycowej i przyczyniło się do powszechnego stosowania antagonistów receptora angiotensyny II w ochronie nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorista 25 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Lorista, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży, ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory, ponad 7700 z niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest zawroty głowy. Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od wskazania klinicznego, a działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Wśród działań niepożądanych szczególnie istotna jest niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (często) oraz małopłytkowość o nieznanej częstości, co może zwiększać ryzyko krwawień, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwkrzepliwych.
badanie LIFE, badanie RENAAL, białkomocz, cukrzyca typu 2, laktoza jednowodna, lek przeciwkrzepliwy, losartan potasowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, parametr hematologiczny, przerost lewej komory, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, zaburzenie hematologiczne, zawroty głowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Presartan 100 mg
Losartan potasowy, będący antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, wykazuje selektywne blokowanie tego receptora, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez hamowanie efektów angiotensyny II, takich jak wazokonstrykcja i proliferacja komórek mięśni gładkich naczyń. Jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), jest 10-40 razy silniejszy farmakologicznie niż związek macierzysty. Losartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, utrzymując działanie przez 24 godziny bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE (n=9193, wiek 55-80 lat, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021) oraz ryzyko udaru mózgu o 25% (p=0,001) w porównaniu z atenololem, przy podobnym obniżeniu ciśnienia. W badaniu RENAAL (n=1513, cukrzyca typu 2, białkomocz, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny o 25,3% (p=0,006) oraz ryzyko schyłkowej niewydolności nerek o 28,6% (p=0,002), potwierdzając działanie nefroprotekcyjne niezależne od wpływu na ciśnienie tętnicze.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora AT1, badanie LIFE, badanie RENAAL, białkomocz, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, cukrzyca typu 2, dializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, mięsień gładki naczyń, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego