niecałkowita resekcja
Niecałkowita resekcja to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu tylko części zmiany chorobowej, guza lub narządu. Jest to sytuacja, w której z powodów technicznych, anatomicznych lub klinicznych nie jest możliwe całkowite usunięcie tkanki patologicznej.
W onkologii niecałkowita resekcja jest klasyfikowana jako resekcja R1 (pozostawienie mikroskopowych zmian nowotworowych) lub R2 (pozostawienie makroskopowych zmian nowotworowych). Stan ten często wiąże się z gorszym rokowaniem i większym ryzykiem wznowy lokalnej w porównaniu do resekcji całkowitej (R0).
Wskazania do niecałkowitej resekcji obejmują przypadki, gdy zmiana naciekająca sąsiednie struktury nie może być całkowicie usunięta bez nieakceptowalnego ryzyka dla pacjenta, w zabiegach cytoredukcyjnych mających na celu zmniejszenie masy guza przed zastosowaniem terapii uzupełniającej, lub w sytuacjach, gdy procedura jest wykonywana w celach paliatywnych.
Po niecałkowitej resekcji zwykle konieczne jest zastosowanie leczenia uzupełniającego, takiego jak radioterapia, chemioterapia lub celowane terapie systemowe, w zależności od rodzaju nowotworu i stopnia zaawansowania choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cavernoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Cavernoma, czyli naczyniak jamisty, charakteryzuje się zmiennym przebiegiem klinicznym z rocznym ryzykiem krwawienia wynoszącym od 0,6% do 5%, a w perspektywie 10-letniej kumulatywnym ryzykiem do 30%, które wzrasta do 67% w przypadku lokalizacji w rdzeniu kręgowym. Czynniki predykcyjne pogorszenia stanu neurologicznego obejmują krwawienie przy rozpoznaniu (p=0,039), lokalizację w rdzeniu kręgowym (p=0,010), przekraczanie linii osiowej pnia mózgu (RR 2,325, p=0,003), obecność anomalii rozwojowej żylnej (RR 1,776, p=0,036), wielkość zmiany (RR 2,343 na każdy 1 mm, p<0,001) oraz głębokość położenia (RR 1,595, p=0,021). W grupie wysokiego ryzyka (DVA i przekraczanie linii osiowej) odsetek pogorszenia neurologicznego wynosi 26%, a liczba epizodów krwawienia istotnie wpływa na rokowanie neurologiczne. Leczenie zachowawcze pnia mózgu pozwala na stabilizację lub poprawę stanu neurologicznego u około 85-90% pacjentów, z niskim wskaźnikiem śmiertelności (1,7%).
analiza jednoczynnikowa, analiza wieloczynnikowa, anomalia rozwojowa żylna, cavernoma pnia mózgu, cavernoma rdzenia kręgowego, kwestionariusz SF12, leczenie chirurgiczne, lek przeciwpadaczkowy, malformacja naczyniowa, monitorowanie neurofizjologiczne, naczyniak jamisty, napad padaczkowy, niecałkowita resekcja, potencjały somatosensoryczne, ryzyko krwawienia, skala Rankina, stan neurologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Castlemana to rzadkie zaburzenie limfoproliferacyjne o zróżnicowanym rokowaniu zależnym od podtypu. Jednoogniskowa choroba Castlemana (UCD) cechuje się doskonałym rokowaniem, z 10-letnim wskaźnikiem przeżycia po całkowitej resekcji przekraczającym 95% oraz 5-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie 93,6%. W przypadku niecałkowitej resekcji, przeżycie po 20 miesiącach od radioterapii wynosi około 82%. UCD zwykle nie wpływa na oczekiwaną długość życia, jednak należy monitorować ryzyko rozwoju pęcherzycy paraneoplastycznej (PNP), które występuje u ≤5% pacjentów i jest potencjalnie śmiertelne. Występowanie transformacji UCD w wieloogniskową chorobę Castlemana (MCD) HHV-8-negatywną nie zostało nigdy odnotowane.
całkowita resekcja, chemioterapeutyk, chemioterapia, choroba Castlemana, doksorubicyna, etopozyd, hipoalbuminemia, idiopatyczna MCD, jednoogniskowa choroba Castlemana, lek immunosupresyjny, MCD związana z HHV-8, niecałkowita resekcja, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca paraneoplastyczna, poziom albuminy, radioterapia, rytuksymab, sepsa, splenomegalia, terapia anty-IL-6, wieloogniskowa choroba Castlemana, wskaźnik przeżycia, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy desmoidowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Guzy desmoidowe to rzadkie, lokalnie inwazyjne nowotwory mezenchymalne, które nie dają przerzutów, ale charakteryzują się wysokim ryzykiem nawrotów po leczeniu. Pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosi około 96%, a 15-letni 87%, jednak nawroty występują u 30-33% pacjentów w ciągu 5-10 lat, a w przypadku leczenia wyłącznie chirurgicznego wskaźniki te wzrastają do 34-38%. Nawroty są częstsze przy dodatnich marginesach resekcji (54% po 10 latach) w porównaniu do ujemnych (27%). Kluczowe czynniki prognostyczne to lokalizacja guza (gorsze rokowanie w kończynach, lepsze w ścianie jamy brzusznej), wiek pacjenta (młodszy wiek wiąże się z wyższym ryzykiem nawrotu) oraz rozmiar guza. Przebieg kliniczny jest nieprzewidywalny i może obejmować spontaniczną regresję, stabilizację lub progresję choroby, co utrudnia planowanie terapii.
analiza wieloczynnikowa, badanie retrospektywne, całkowita resekcja, czynnik prognostyczny, dodatni margines, guz desmoidowy, inwazyjność lokalna, leczenie skojarzone, margines chirurgiczny, niecałkowita resekcja, niedrożność jelit, nomogram prognostyczny, nowotwór mezenchymalny, ocena ryzyka, progresja choroby, przebieg kliniczny, przeżycie wolne od nawrotu miejscowego, radioterapia, resekcja chirurgiczna, resekcja guza, ściana jamy brzusznej, spontaniczna regresja, stabilna choroba, ujemny margines, wskaźnik nawrotów, wskaźnik przeżycia 5-letni, wycięcie miejscowe - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Zapobieganie i profilaktyka
Chordoma to rzadki nowotwór kości, stanowiący około 3% wszystkich guzów kostnych i 20% pierwotnych nowotworów kręgosłupa, rozwijający się z pozostałości struny grzbietowej. Obecnie nie istnieją skuteczne metody profilaktyki pierwotnej tego schorzenia, a większość przypadków ma charakter sporadyczny, bez zidentyfikowanych czynników ryzyka. Szczególnie trudny klinicznie jest chordoma podstawy czaszki, dla którego brak jest efektywnych strategii zapobiegawczych. Trwają badania nad genetycznymi uwarunkowaniami choroby, potencjalnym zastosowaniem szczepionek przeciwnowotworowych oraz innymi terapiami prewencyjnymi. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z rodzinnym występowaniem chordoma oraz osoby ze stwardnieniem guzowatym, u których zaleca się regularne badania kontrolne i konsultacje lekarskie w celu wczesnego wykrycia choroby.
chemioterapia, chordoma podstawy czaszki, czynnik ryzyka, guz kości, kość krzyżowa, leczenie chirurgiczne, leczenie systemowe, leczenie uzupełniające, margines zdrowych tkanek, niecałkowita resekcja, nowotwór kości, pierwotny nowotwór kręgosłupa, podstawa czaszki, profilaktyka wtórna, radioterapia, resekcja, struna grzbietowa, stwardnienie guzowate, szczepionka przeciwnowotworowa, wczesna diagnostyka, wznowa nowotworu, zmiana genetyczna