białko prekursorowe amyloidu
Białko prekursorowe amyloidu (APP, Amyloid Precursor Protein) to transbłonowa glikoproteina typu I, która odgrywa kluczową rolę w patogenezie choroby Alzheimera. Występuje powszechnie w tkankach organizmu, jednak szczególnie wysoką ekspresję wykazuje w komórkach nerwowych mózgu.
APP ulega proteolitycznemu rozszczepieniu na drodze dwóch konkurencyjnych szlaków: nieamyloidogennego (poprzez α-sekretazę) oraz amyloidogennego (poprzez β-sekretazę, a następnie γ-sekretazę). W szlaku amyloidogennym powstaje peptyd amyloidu β (Aβ), szczególnie jego izoformy Aβ40 i Aβ42, które wykazują tendencję do agregacji i tworzenia złogów amyloidowych, charakterystycznych dla choroby Alzheimera.
Gen kodujący APP znajduje się na chromosomie 21, co tłumaczy częstsze występowanie choroby Alzheimera u osób z zespołem Downa. Mutacje w genie APP, szczególnie te zwiększające produkcję lub agregację peptydu Aβ, są związane z rodzinnymi postaciami choroby Alzheimera o wczesnym początku.
Poza rolą w patogenezie choroby Alzheimera, fizjologiczne funkcje APP obejmują regulację plastyczności synaptycznej, wzrost neurytów, adhezję komórkową oraz neuroprotekcję. Produkty proteolizy APP, jak rozpuszczalna domena zewnątrzkomórkowa (sAPPα), wykazują działanie neurotropowe i neuroprotekcyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół downa – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Downa (trisomia 21) jest spowodowany obecnością dodatkowego pełnego lub częściowego chromosomu 21, co prowadzi do zwiększonej ekspresji genów z tego chromosomu (około 1,5-krotna) i zaburzeń rozwojowych obejmujących układ nerwowy, sercowo-naczyniowy oraz immunologiczny. Najczęstszą formą jest trisomia prosta (95% przypadków), powstała w wyniku nierozdzielenia chromosomów podczas mejozy, głównie u matki (95%). Kluczowe geny w regionie DSCR (21q22.1-q22.3), takie jak DYRK1A i DSCR1/RCAN1, odgrywają istotną rolę w patogenezie niepełnosprawności intelektualnej i wrodzonych wad serca. Zaburzenia neurorozwojowe wynikają m.in. z reorganizacji 3D genomu w neuronalnych komórkach progenitorowych, nadmiernej inhibicji GABAergicznej oraz dysfunkcji mitochondrialnej, w tym nadprodukcji H₂S przez nadekspresję CBS, co hamuje kompleks IV mitochondrialny i obniża produkcję ATP. Wrodzone wady serca (około 50% noworodków) są związane z nadaktywnością odpowiedzi interferonowej, która hamuje sygnalizację Wnt, a gen DYRK1A wpływa na proliferację i funkcję mitochondriów w sercu. Osoby z zespołem Downa wykazują także zwiększoną podatność na infekcje i choroby autoimmunologiczne, co wiąże się z przewlekłą aktywacją komórek CD11c+ i nadmierną odpowiedzią interferonową.
aberracja chromosomowa, białko prekursorowe amyloidu, choroba Alzheimera, chromatyna, dysfunkcja mitochondrialna, dysmutaza ponadtlenkowa 1, fosforylacja, fosforylacja oksydacyjna, kanał przedsionkowo-komorowy, kariotyp, kinaza białkowa, macierz pozakomórkowa, mozaicyzm, neuroprzekaźnik, niedoczynność tarczycy, nierozdzielenie chromosomów, nierozdzielenie mejotyczne, odpowiedź interferonowa, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka megakarioblastyczna, region krytyczny zespołu Downa, senescencja komórkowa, stres oksydacyjny, syntaza β-cystationiny, szlak Wnt, translokacja, trisomia 21, wrodzona wada serca, zapalenie tarczycy Hashimoto, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Patofizjologia i mechanizm
Rogowacenie łojotokowe (keratosis seborrhoica) to najczęstszy łagodny nowotwór skóry, wynikający z klonalnej ekspansji somatycznie zmutowanych keratynocytów, a nie reaktywnej hiperplazji naskórka. Mutacje aktywujące w genach FGFR3 (39-57% przypadków), PIK3CA (16-32%), RAS, AKT1 oraz EGFR odgrywają kluczową rolę w patogenezie, przy czym ponad 80% zmian posiada co najmniej jedną mutację onkogenną. Sekwencjonowanie egzomowe ujawnia średnio trzy mutacje na megaparę zasad, z sygnaturą mutacji typową dla promieniowania UV (C→T, CC→TT). Wiek i ekspozycja na UV są głównymi czynnikami ryzyka, a mutacje FGFR3 częściej występują w zmianach na głowie i szyi. Nadekspresja białka prekursorowego amyloidu (APP) w rogowaceniu łojotokowym, szczególnie w warstwach naskórka, wskazuje na jego rolę w proliferacji keratynocytów, ochronie przed apoptozą oraz regulacji EGFR, co może sprzyjać rozwojowi zmian i stanowić marker starzenia skóry oraz uszkodzeń UV.
akantoliza, akantoza, białko p16, białko prekursorowe amyloidu, dyskeratoza, ekspansja klonalna, endotelina-1, fosfatydyloinozytolo-3-kinaza, gruczolakorak, hiperkeratoza, hiperpigmentacja, ilościowa reakcja łańcuchowa polimerazy, łagodny nowotwór skóry, łojotokowe zapalenie skóry, naciek limfocytarny, nadtlenek wodoru, naskórkowy czynnik wzrostu, promieniowanie ultrafioletowe, rak kolczystokomórkowy skóry, receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3, receptor kinazy tyrozynowej, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rogowacenie łojotokowe, transformujący czynnik wzrostu alfa, wirus brodawczaka ludzkiego