trakcja styczna
Trakcja styczna to technika mobilizacji stawowej stosowana w fizjoterapii i terapii manualnej, polegająca na zastosowaniu siły równoległej do płaszczyzny stawowej. W przeciwieństwie do trakcji prostopadłej, która oddziela powierzchnie stawowe, trakcja styczna przesuwa je względem siebie, zachowując kontakt między powierzchniami.
Celem trakcji stycznej jest przywrócenie prawidłowego zakresu ruchu w stawie poprzez rozciągnięcie torebki stawowej i okolicznych tkanek miękkich, zmniejszenie napięcia mięśniowego oraz przywrócenie prawidłowego ślizgu stawowego. Technika ta jest szczególnie skuteczna w przypadku ograniczeń ruchomości stawów obwodowych, takich jak stawy ręki, stopy czy kręgosłupa.
Podczas wykonywania trakcji stycznej terapeuta stabilizuje jedną część stawu, a drugą przesuwa w określonym kierunku, zgodnie z biomechaniką danego stawu. Siła aplikowana jest stopniowo i kontrolowanie, aby nie wywołać bólu czy urazu. Trakcja styczna jest często stosowana jako przygotowanie do bardziej zaawansowanych technik mobilizacyjnych lub manipulacyjnych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Otwór plamki żółtej (OPŻ) to pełnościenny ubytek siatkówki obejmujący obszar plamki, powstający w wyniku złożonych mechanizmów trakcyjnych i hydrodynamicznych. Kluczową rolę w patogenezie idiopatycznych otworów odgrywają siły dynamiczne generowane przez ruchomą tylną korę ciała szklistego oraz trakcja szklistkowo-plamkowa (VMT), obejmująca zarówno trakcję przednio-tylną, jak i styczną. Proces formowania się otworu przebiega etapowo, począwszy od powstania torbieli dołkowej, przez rozdarcie dachu torbieli, aż do całkowitego oderwania operculum i odśrodkowej retrakcji fotoreceptorów. Błona graniczna zewnętrzna (ELM) oraz stożek komórek Müllera pełnią istotne funkcje strukturalne i regulacyjne, a ich uszkodzenie przyczynia się do progresji ubytku. W patogenezie uwzględnia się także teorię nawodnienia siatkówki, gdzie płyn ciała szklistego penetruje warstwy siatkówki, powodując jej obrzęk i powiększanie otworu. Czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 60 lat, płeć żeńską, wysoką krótkowzroczność oraz zmiany hormonalne, zwłaszcza w okresie pomenopauzalnym.
adhezja szklistkowo-plamkowa, błona graniczna wewnętrzna, błona graniczna zewnętrzna, ciało szkliste, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, metamorfopsja, nabłonek barwnikowy siatkówki, naskórkowy czynnik wzrostu, otwór plamki żółtej, peeling błony granicznej wewnętrznej, płytkopochodny czynnik wzrostu, technika odwróconego płatka ILM, trakcja ciała szklistego, trakcja przednio-tylna, trakcja styczna, trakcja szklistkowo-plamkowa, upośledzenie widzenia centralnego, witrektomia -
Leksykon chorób i schorzeń
Otwór plamki żółtej stanowi defekt w centralnej części siatkówki, prowadzący do pogorszenia widzenia centralnego i zniekształceń obrazu. Najczęstszą etiologią jest proces starzenia się oka, w szczególności zmiany w ciele szklistym, które kurczy się i oddziela od siatkówki (posterior vitreous detachment – PVD). Trakcja witreomakularna, zarówno przednio-tylna, jak i styczna, wywiera siły rozciągające na plamkę, co może prowadzić do powstania otworu. Idiopatyczne otwory plamki żółtej stanowią 80-90% przypadków i dotyczą głównie osób powyżej 60. roku życia, z predylekcją u kobiet (2-3-krotnie wyższe ryzyko). Inne czynniki ryzyka to wysoka krótkowzroczność (> -6,0 dioptrii), urazy oka, zapalenie błony naczyniowej, retinopatia cukrzycowa, obrzęk plamki oraz wcześniejsze odwarstwienie siatkówki lub epiretinal membrane.
błona nasiatkówkowa, choroba Besta, gałka oczna, idiopatyczny otwór plamki żółtej, nabłonek barwnikowy siatkówki, obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki, otwór plamki żółtej, retinopatia cukrzycowa, schorzenie siatkówki, starzenie się oka, teoria hydrodynamiczna, trakcja przednio-tylna, trakcja styczna, tylne odłączenie ciała szklistego, uraz oka, widzenie centralne, witrektomia, wysoka krótkowzroczność, zapalenie błony naczyniowej oka
