cytalopram racemiczny
Cytalopram racemiczny to mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów – (R)-cytalopram i (S)-cytalopram (escytalopram), gdzie każdy z nich występuje w równych ilościach. Jest to substancja należąca do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), stosowana w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych.
Mechanizm działania cytalopromu racemicznego polega głównie na blokowaniu transportera serotoniny, co prowadzi do zwiększenia stężenia tego neuroprzekaźnika w szczelinie synaptycznej. Warto zaznaczyć, że aktywność farmakologiczna jest związana głównie z enancjomerem S (escytalopramem), który wykazuje około 100-krotnie silniejsze powinowactwo do transportera serotoniny niż enancjomer R.
W praktyce klinicznej cytalopram racemiczny stosowany jest w leczeniu zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych z napadami paniki, zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych oraz fobii społecznej. Typowe dawkowanie u dorosłych to 20-40 mg dziennie, przy czym maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 40 mg ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT w EKG przy wyższych dawkach.
Profil działań niepożądanych cytalopromu racemicznego obejmuje głównie objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia seksualne, bezsenność lub senność, bóle głowy oraz zwiększoną potliwość. W porównaniu do escytalopramu (enancjomeru S), cytalopram racemiczny wykazuje większe ryzyko interakcji lekowych oraz wydłużenia odstępu QT.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mozarin 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin, charakteryzuje się wysoką, około 80% biodostępnością po podaniu doustnym oraz niemal całkowitym wchłanianiem niezależnym od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w surowicy osiąga po około 4 godzinach, a objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%), co pozwala na znaczną ilość leku w formie wolnej, aktywnej farmakologicznie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego oraz N-tlenku. Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l), z liniową farmakokinetyką.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja escytalopramu, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, cytochrom P450, ekspozycja na lek, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, Mozarin, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolni metabolizerzy, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi z badań racemicznego cytalopramu, wykazały podobny profil toksyczności obu substancji, co umożliwia ekstrapolację wyników. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram indukowały kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych przekraczały 8-krotnie stężenia kliniczne, a AUC było 3-4 razy wyższe niż w terapii u ludzi. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano podobnych efektów u ludzi. Długotrwałe podawanie leku powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje nieustalone.
amfifilny kation, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, Cmax, cytalopram racemiczny, działanie embriotoksyczne, ekspozycja farmakologiczna, escytalopram, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie masy płodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pramatis 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pramatis, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80%, niezależną od spożycia pokarmu, oraz czasem do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) około 4 godzin po podaniu wielokrotnym. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymu CYP2C19, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia macierzystego) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Farmakokinetyka ma charakter liniowy, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę uzyskując średnie stężenie 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność, biotransformacja, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, cytochrom P450, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, eliminacja leku, escytalopram, farmakokinetyka, glukuronidacja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, Pramatis, stan stacjonarny, stężenie maksymalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram Genoptim 20 mg
Escytalopram, substancja czynna preparatu Escitalopram Genoptim dostępnego w dawkach 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnym od posiłków. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga po około 4 godzinach od podania wielokrotnego. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest mniejsze niż 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania farmakologicznie czynnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego oraz metabolitu N-tlenkowego. Okres półtrwania eliminacji escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z dominującym wydalaniem metabolitów przez nerki. Farmakokinetyka escytalopramu jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg średnie stężenia wynoszą 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
białka osocza, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, Escitalopram Genoptim, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji pozorna, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, szybki metabolizm, Tmax, wolny metabolizm - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram LEK-AM 5 mg
Escitalopram LEK-AM, podawany doustnie, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem niezależnym od posiłku. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach, a pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 L/kg masy ciała. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego, które mają dłuższy okres półtrwania niż lek macierzysty. Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 L/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/L (zakres 20-125 nmol/L).
biodostępność bezwzględna, biotransformacja leku, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, ekspozycja na lek, escytalopram, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szczawian, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mozarin 15 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym (~100%), niezależnym od obecności pokarmu, z Tmax około 4 godzin po wielokrotnym dawkowaniu. Bezwzględna biodostępność wynosi około 80%, a objętość dystrybucji (Vd,β/F) mieści się w zakresie 12-26 l/kg masy ciała. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Escytalopram ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanych (28-31% stężenia leku) i didemetylowanych (<5%). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Farmakokinetyka escytalopramu jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu regularnego stosowania, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, cytalopram racemiczny, escytalopram, farmakokinetyka, glukuronidacja, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram LEK-AM 20 mg
Escytalopram LEK-AM, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od przyjmowania pokarmu, z Tmax około 4 godzin po dawce wielokrotnej oraz biodostępnością około 80%. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (<80%), co umożliwia znaczną dostępność wolnej frakcji leku. Escytalopram ulega metabolizmowi w wątrobie głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, tworząc farmakologicznie czynne metabolity demetylowany (28-31% stężenia leku) i didemetylowany (<5%). Okres półtrwania po dawce wielokrotnej wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l), z dużą zmiennością międzyosobniczą.
AUC, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, droga nerkowa, droga wątrobowa, ekspozycja na lek, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, szybki metabolizer, tabletka powlekana, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram Grindeks 5 mg
Escytalopram w formie szczawianu, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem niezależnym od posiłku. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga po około 4 godzinach, a objętość dystrybucji wynosi 12-26 L/kg masy ciała. Lek i jego aktywne metabolity (demetylowany i didemetylowany) wiążą się z białkami osocza w stopniu poniżej 80%. Metabolizm escytalopramu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6. Okres półtrwania leku po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 L/min. Stan stacjonarny stężenia w osoczu przy dawce 10 mg/dobę wynosi średnio 50 nmol/L (zakres 20-125 nmol/L) i jest osiągany po około tygodniu terapii. Farmakokinetyka escytalopramu jest liniowa, co ułatwia przewidywanie stężeń terapeutycznych w zależności od dawki.
aktywność farmakologiczna, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, escitalopram, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, szczawian, Tmax, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pramatis 5 mg
Escytalopram wykazuje niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, niezależne od spożycia pokarmu, z Tmax około 4 godzin i biodostępnością około 80%. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (12-26 l/kg) oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (<80%). Metabolizm wątrobowy obejmuje głównie enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania farmakologicznie czynnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z wydalaniem głównie metabolitów w moczu. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu tygodnia; przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, droga nerkowa, droga wątrobowa, dysfagia, ekspozycja układowa, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronid, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny cytochromu P450, spowolnienie eliminacji, stan stacjonarny, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydłużony okres półtrwania, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pralex 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pralex, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz prawie całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, niezależnie od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach od podania wielokrotnego dawki. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania farmakologicznie czynnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego. Okres półtrwania eliminacyjnego escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Stan stacjonarny stężenia w osoczu osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm enzymatyczny, stan stacjonarny, szybki metabolizer, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram LEK-AM 10 mg
Escytalopram charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz biodostępnością około 80%. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach od podania wielokrotnego dawki. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (Vd,β/F 12-26 l/kg mc.) i umiarkowane wiązanie z białkami osocza (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19 oraz częściowo CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Po około tygodniu stosowania dawki 10 mg/dobę osiągane jest stężenie stacjonarne około 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
absorpcja leku, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, czas maksymalnego stężenia, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer cytalopramu, escytalopram, farmakokinetyka eliminacji, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, izoenzym CYP2C19, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, proces farmakokinetyczny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wolna eliminacja, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitil 20 mg
Escytalopram, dostępny w formie tabletek powlekanych 10 mg i 20 mg (szczawian), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga po około 4 godzinach, a objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, co wskazuje na znaczne przenikanie do tkanek. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się zarówno drogą metaboliczną, jak i nerkową, z wydalaniem metabolitów głównie z moczem.
biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, cytochrom P450, ekspozycja na lek, escytalopram, glukuronidacja, interakcja lekowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, szczawian, szybki metabolizer, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Servenon 15 mg
Escytalopram, substancja czynna Servenonu, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od obecności pokarmu, z Tmax około 4 godzin po wielokrotnym podaniu. Bezwzględna biodostępność wynosi około 80%, a pozorna objętość dystrybucji (Vd,β/F) mieści się w zakresie 12-26 l/kg mc., co wskazuje na znaczną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Wiązanie z białkami osocza jest wysokie, ale poniżej 80%. Escytalopram ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów, z których metabolit demetylowany stanowi 28-31% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z wydalaniem większości dawki w postaci metabolitów z moczem.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, demetylacja, dystrybucja leku, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betesda 20 mg/ml
Escytalopram, podawany doustnie w dawce 20 mg/ml (Betesda), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem niezależnie od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga po około 4 godzinach od podania dawki wielokrotnej. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanych (28-31% stężenia) i didemetylowanych (<5%). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Farmakokinetyka escytalopramu jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy czym średnie stężenie w stanie stacjonarnym dla dawki 10 mg wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, escytalopram, farmakokinetyka, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pralex 5 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pralex, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz prawie całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnym od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga po około 4 godzinach od podania wielokrotnego, a objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%), co sprzyja dobrej penetracji do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku) oraz didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Farmakokinetyka ma charakter liniowy, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę stężenia w osoczu wynoszą średnio 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pralex 15 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pralex, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością około 80% i Tmax wynoszącym 4 godziny. Jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg, a wiązanie z białkami osocza nie przekracza 80%. Metabolizm wątrobowy prowadzi do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (poniżej 5%), głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6. Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z wydalaniem metabolitów w moczu. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę osiągając stężenia 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, CYP2D6, cytalopram racemiczny, droga nerkowa, droga wątrobowa, eliminacja escytalopramu, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronid, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, metabolizm escytalopramu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolni metabolizerzy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lexapro 10 mg
Escytalopram charakteryzuje się liniowym profilem farmakokinetycznym z wysoką biodostępnością doustną około 80%, niezależną od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach od podania dawki wielokrotnej, a stan stacjonarny stężenia osiąga się po około tygodniu, przy średnim stężeniu 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l) dla dawki 10 mg/dobę. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Okres półtrwania eliminacyjnego (t½β) wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Escytalopram jest metabolizowany głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, do farmakologicznie czynnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego, które są częściowo wydalane w postaci glukuronidów.
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, biotransformacja leku, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, droga nerkowa, droga wątrobowa, escytalopram, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm CYP2C19, polimorfizm CYP2D6, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby