małopłytkowość poheparynowa immunologiczna

Małopłytkowość poheparynowa immunologiczna (HIT, Heparin-Induced Thrombocytopenia) to poważne powikłanie po terapii heparyną, charakteryzujące się gwałtownym spadkiem liczby płytek krwi wywołanym odpowiedzią immunologiczną. Występuje u około 0,2-5% pacjentów otrzymujących heparynę niefrakcjonowaną i rzadziej u leczonych heparynami drobnocząsteczkowymi.

Patofizjologia HIT polega na tworzeniu kompleksów heparyna-czynnik płytkowy 4 (PF4), które stają się celem dla przeciwciał klasy IgG. Kompleksy immunologiczne aktywują płytki krwi poprzez receptor FcγIIa, prowadząc do ich agregacji, zmniejszenia liczby krążących płytek oraz generowania trombiny, co paradoksalnie powoduje zwiększone ryzyko zakrzepowe.

W diagnostyce HIT kluczowa jest ocena prawdopodobieństwa klinicznego (np. za pomocą skali 4T), uwzględniająca nasilenie trombocytopenii, czas jej wystąpienia, obecność zakrzepicy oraz wykluczenie innych przyczyn. Potwierdzenie diagnozy wymaga badań laboratoryjnych: testu immunologicznego (ELISA) oraz funkcjonalnego (test aktywacji płytek).

Leczenie HIT obejmuje natychmiastowe odstawienie wszystkich preparatów heparyny i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwkrzepliwego (bezpośrednie inhibitory trombiny jak argatroban, fondaparinux lub inhibitory Xa). Kluczowe jest monitorowanie stanu klinicznego pacjenta i parametrów krzepnięcia, a także profilaktyka zakrzepicy, która stanowi główne zagrożenie w przebiegu HIT.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl