zaburzenie rozwoju płuc

Zaburzenia rozwoju płuc obejmują szeroki zakres patologii, które mogą wystąpić na różnych etapach rozwoju płuc w życiu płodowym. Do najważniejszych należą: hipoplazja płuc (niedorozwój), agenezja (brak rozwoju) oraz sekwestracja płucna (oddzielenie fragmentu tkanki płucnej od prawidłowej struktury).

Hipoplazja płuc charakteryzuje się zmniejszoną liczbą pęcherzyków płucnych, oskrzelików i naczyń krwionośnych. Najczęściej rozwija się wtórnie do innych stanów takich jak przepuklina przeponowa, małowodzie, wady klatki piersiowej czy choroby nerek. W ciężkich przypadkach prowadzi do niewydolności oddechowej w okresie noworodkowym.

Diagnostyka zaburzeń rozwoju płuc obejmuje badania obrazowe – USG prenatalne, RTG klatki piersiowej po urodzeniu, tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny. Leczenie zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania wady, często wymaga wielodyscyplinarnego podejścia z udziałem neonatologów, chirurgów dziecięcych i pulmonologów.

Rokowanie w zaburzeniach rozwoju płuc jest zróżnicowane – od przypadków niewymagających interwencji, przez wymagające czasowego wsparcia oddechowego, aż po wady letalne. Postęp w intensywnej terapii noworodka, w tym techniki wentylacji i terapia surfaktantem, znacząco poprawiły wyniki leczenia tych zaburzeń.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl