soczewka
Soczewka to przezroczysta, bikonweksna struktura anatomiczna oka, umiejscowiona za tęczówką i źrenicą, a przed ciałem szklistym. Pełni kluczową rolę w układzie optycznym oka, umożliwiając akomodację – czyli dostosowanie ostrości widzenia do różnych odległości poprzez zmianę swojego kształtu dzięki działaniu mięśni rzęskowych.
Zbudowana jest z białek krystalicznych (głównie krystaliny), które zapewniają jej przezroczystość i odpowiednią gęstość optyczną. Soczewka nie zawiera naczyń krwionośnych ani unerwienia, a jej metabolizm opiera się na dyfuzji składników odżywczych z cieczy wodnistej. Z wiekiem staje się mniej elastyczna, co prowadzi do prezbiopii (starczowzroczności).
Najczęstszą patologią soczewki jest zaćma, czyli zmętnienie soczewki, które prowadzi do stopniowego pogorszenia ostrości widzenia. Inne schorzenia obejmują zwichnięcie soczewki (ektopia soczewki), występujące m.in. w zespole Marfana, oraz wady refrakcji związane z nieprawidłowym kształtem soczewki. Leczenie zaćmy polega na chirurgicznym usunięciu zmętniałej soczewki i zastąpieniu jej sztuczną soczewką wewnątrzgałkową (IOL).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Catalin 0,75 mg
Farmakokinetyka pirenoksyny zawartej w leku Catalin 0,75 mg została oceniona na modelu królików albinosów po miejscowym podaniu do worka spojówkowego. Maksymalne stężenie pirenoksyny w cieczy wodnistej osiągnięto po 30 minutach i wyniosło 7,84 ng/ml, z szybkim spadkiem do 41% stężenia maksymalnego po 6 godzinach oraz 4% po 24 godzinach. W soczewce maksymalne stężenie było znacznie niższe (0,35 ng/ml) i osiągnięte później, po 2 godzinach, z wolniejszą eliminacją – po 24 godzinach utrzymywało się 23% stężenia maksymalnego. Dane te wskazują na różnice w dystrybucji i eliminacji pirenoksyny w poszczególnych strukturach oka.
- Leksykon chorób i schorzeń
Poparzenia kwasowe i chemiczne – Patofizjologia i mechanizm
Oparzenia chemiczne wynikają z kontaktu tkanek z substancjami żrącymi, takimi jak kwasy (pH <7), zasady (pH >7) oraz innymi drażniącymi czynnikami. Uszkodzenia różnią się od oparzeń termicznych tym, że proces destrukcji tkanek trwa tak długo, jak substancja pozostaje w kontakcie z tkanką. Kwasy powodują martwicę koagulacyjną, tworzącą strup ograniczający penetrację, co zwykle skutkuje mniej głębokimi uszkodzeniami. Zasady natomiast wywołują martwicę rozpływną, zmydlają tłuszcze i penetrują tkanki głębiej, prowadząc do poważniejszych uszkodzeń. Szczególnym przypadkiem jest kwas fluorowodorowy (HF), który łączy działanie korozyjne jonów H+ z toksycznym działaniem jonów fluorkowych, powodując hipokalcemię, hipomagnezemię, hiperkalemię i groźne arytmie serca. W oparzeniach chemicznych oka zasady penetrują szybciej i głębiej niż kwasy, co może prowadzić do uszkodzeń soczewki, tęczówki i siatkówki, z udziałem TNF-alfa w patogenezie uszkodzeń siatkówki.
arytmia serca, biały fosfor, bliznowacenie rogówki, błona śluzowa, ciało rzęskowe, cyklaza adenylowa, cytotoksyczność, czynnik martwicy nowotworu alfa, denaturacja białek, entropion, hipokalcemia, hipomagnezemia, jaskra wtórna, kwas azotowy, kwas fluorowodorowy, kwas siarkowy, martwica koagulacyjna, martwica rozpływna, nekroza, neutrofilowa pułapka zewnątrzkomórkowa, oparzenie chemiczne, oparzenie termiczne, ostre uszkodzenie płuc, rogówka, rozpuszczalnik organiczny, siatka beleczkowa, soczewka, strup, substancja żrąca, symblefaron, tęczówka, uszkodzenie naczynia, uszkodzenie siatkówki, zaburzenie rytmu serca, zmydlanie tłuszczów - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetaplex 25 mg
Kwetiapina, klasyfikowana jako atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepin, oksazepin i tiazepin (kod ATC: N05A H04), wykazuje złożony profil farmakodynamiczny dzięki interakcji z receptorami 5HT₂, D₁, D₂, histaminowymi oraz α1- i α2-adrenergicznymi. Jej aktywny metabolit, norkwetiapina, dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny (NET) i działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A, co wzmacnia efekt przeciwdepresyjny. Kwetiapina charakteryzuje się większą selektywnością wobec receptorów 5HT₂ niż D₂, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku pozapiramidowych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych dawki od 75 do 800 mg/dobę wykazały skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej, przy czym dawki powyżej 800 mg/dobę nie były oceniane. W terapii manii mediana dawki wynosiła około 600 mg/dobę, a w badaniach depresji stosowano dawki 300 i 600 mg/dobę, które wykazały istotną poprawę w skali MADRS bez różnic w skuteczności między tymi dawkami.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, depresja w chorobie dwubiegunowej, drżenie, dysfagia, dyskinezja, dystonia, działanie niepożądane pozapiramidowe, działanie przeciwdepresyjne, efekt antycholinergiczny, epizod depresyjny, epizod manii, katalepsja, kwas walproinowy, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek stabilizujący nastrój, lit, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, odruch warunkowy, okres półtrwania, receptor adrenergiczny, receptor adrenergiczny alfa2, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5HT2, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, soczewka, tomografia pozytonowa, transporter noradrenaliny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Brofestill 0,9 mg/ml
Bromfenak w postaci kropli do oczu (0,9 mg/ml) wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, które przekładają się na jego skuteczność w leczeniu okulistycznym. Po pojedynczej aplikacji średnie szczytowe stężenie w cieczy wodnistej wynosi 79±68 ng/mL i osiągane jest po 150-180 minutach. Stężenia terapeutyczne utrzymują się przez 12 godzin w cieczy wodnistej, a mierzalne poziomy bromfenaku w tkankach oka, w tym siatkówce, utrzymują się do 24 godzin. Pomimo miejscowego podania, stężenia w osoczu pozostają poniżej granicy oznaczalności przy schemacie dwukrotnego podawania na dobę, co wskazuje na minimalną ekspozycję ogólnoustrojową. Bromfenak wiąże się z białkami osocza w 99,8%, nie wykazując istotnego wiązania z melaniną, a jego dystrybucja tkankowa wskazuje na najwyższe stężenia w rogówce, spojówce i cieczy wodnistej, z niskimi poziomami w soczewce i ciele szklistym.
ciało rzęskowe źrenicy, ciało szkliste, ciecz wodnista, dystrybucja tkankowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja ogólnoustrojowa, enzym CYP2C9, melanina, naczyniówka, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przenikanie przez rogówkę, rogówka, siatkówka, soczewka, spojówka, stężenie terapeutyczne, struktura oka, wiązanie z białkami, zaćma, związek macierzysty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vitreolent (3 mg + 3 mg)/ml
Vitreolent w postaci kropli do oczu zawiera jodki potasu i sodu w stężeniu 3 mg + 3 mg/ml, które wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne po podaniu miejscowym. Badania na izolowanym oku królika wykazały szybką penetrację jodku potasu do cieczy wodnistej, osiągając stężenie 0,25 μmoli/ml w ciągu 60 minut po aplikacji 3 kropli. Dystrybucja jodków w oku jest zróżnicowana: 6,4% całkowitej ilości jodków lokalizuje się w soczewce, a 3,7% w ciele szklistym, co potwierdza zdolność substancji do przenikania zarówno do przedniego, jak i tylnego odcinka gałki ocznej.
absorpcja ogólnoustrojowa, ciało szkliste, ciecz wodnista, dystrybucja jodków, ekspozycja ogólnoustrojowa, jodek potasu, jodki potasu i sodu, krople do oczu, preparat okulistyczny, przedni odcinek oka, przednia komora oka, soczewka, stężenie terapeutyczne, struktury wewnątrzgałkowe, tylny odcinek gałki ocznej