stężenie znormalizowane dawką
Stężenie znormalizowane dawką (dose-normalized concentration, DNC) to parametr farmakokinetyczny stosowany w celu porównania ekspozycji na lek między różnymi dawkami lub schematami dawkowania. Wyraża się go jako stosunek stężenia leku we krwi (lub osoczu) do podanej dawki, co pozwala na wyeliminowanie wpływu różnic w dawkowaniu przy ocenie innych czynników wpływających na farmakokinetykę leku.
DNC jest szczególnie przydatne w badaniach biorównoważności, farmakokinetyki populacyjnej oraz przy ocenie wpływu czynników takich jak wiek, płeć, masa ciała czy interakcje z innymi lekami na biodostępność substancji leczniczej. Normalizacja stężenia względem dawki umożliwia bardziej precyzyjne porównania między grupami pacjentów i identyfikację czynników wpływających na metabolizm i dystrybucję leku.
W praktyce klinicznej, analizując stężenia znormalizowane dawką można ocenić liniowość farmakokinetyki leku. Jeśli parametr DNC pozostaje stały przy różnych dawkach, wskazuje to na kinetykę liniową. Natomiast zmienność tego parametru może sugerować nasycenie procesów metabolicznych, zmiany w wiązaniu z białkami osocza lub inne mechanizmy nieliniowej farmakokinetyki, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu optymalnego dawkowania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ketrel (kwetiapina w postaci fumaranu) charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od obecności pokarmu, co ułatwia stosowanie kliniczne. Farmakokinetyka kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę), z maksymalnym stężeniem norkwetiapiny stanowiącym około 35% stężenia kwetiapiny. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~83%) oraz intensywny metabolizm wątrobowy, głównie przez izoenzym CYP3A4, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, natomiast norkwetiapiny około 12 godzin, co wpływa na profil działania farmakologicznego. Potencjał do interakcji farmakokinetycznych jest niski, gdyż hamowanie izoenzymów CYP450 występuje tylko przy stężeniach 5-50 razy wyższych niż terapeutyczne, a brak jest klinicznie istotnej indukcji enzymatycznej.
biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka kwetiapiny, fumaran kwetiapiny, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby alkoholowa, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norkwetiapina, okres półtrwania, psychoza, stężenie znormalizowane dawką, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Kwetiapina charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z zachowaniem odpowiedniej biodostępności mimo intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Jej farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 300-800 mg/dobę, co ułatwia przewidywanie stężeń terapeutycznych. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny oraz około 12 godzin dla aktywnego metabolitu norkwetiapiny. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4, co skutkuje wydalaniem metabolitów głównie z moczem (73%) i w mniejszym stopniu z kałem (21%). Wydalanie niezmienionej substancji jest minimalne (<5%).
absorpcja, AUC, badanie in vitro, biodostępność, Cmax, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja, farmakokinetyka, indukcja enzymów, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwetiapina, marskość alkoholowa wątroby, metabolit, metabolizm, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, norkwetiapina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie molowe, stężenie znormalizowane dawką, wiązanie z białkami osocza, właściwości inhibicyjne, wydalanie
