deplecja limfocytów B
Deplecja limfocytów B to proces celowanego zmniejszania liczby lub całkowitej eliminacji limfocytów B z organizmu. Jest to strategia terapeutyczna stosowana w wielu schorzeniach o podłożu autoimmunologicznym, chorobach limfoproliferacyjnych oraz w transplantologii.
W praktyce klinicznej deplecję limfocytów B osiąga się najczęściej poprzez zastosowanie przeciwciał monoklonalnych, takich jak rytuksymab, który wiąże się z antygenem CD20 występującym na powierzchni limfocytów B. Inne substancje stosowane w tym celu to ofatumumab, obinutuzumab czy okrelizumab. Mechanizm działania tych leków opiera się na indukcji apoptozy komórek B, aktywacji układu dopełniacza oraz cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC).
Terapeutyczna deplecja limfocytów B znalazła zastosowanie w leczeniu chorób takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane, pemfigus, zespół nerczycowy, przewlekła białaczka limfocytowa oraz chłoniaki non-Hodgkin z komórek B. Metoda ta jest również wykorzystywana w zapobieganiu odrzucaniu przeszczepów i w leczeniu choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD).
Skutki uboczne deplecji limfocytów B mogą obejmować zwiększone ryzyko infekcji, szczególnie wirusowych, reaktywację utajonych zakażeń (np. WZW typu B) oraz zaburzenia odpowiedzi immunologicznej na szczepienia. U pacjentów poddanych tej terapii konieczne jest monitorowanie poziomu immunoglobulin i ocena ryzyka infekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość immunologiczna – Zapobieganie i profilaktyka
Immunologiczna małopłytkowość (ITP) to autoimmunologiczne schorzenie charakteryzujące się destrukcją płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawień. Profilaktyka pierwotna jest niemożliwa z powodu nieznanej etiologii, jednak zaleca się szereg działań zmniejszających ryzyko powikłań krwotocznych, takich jak unikanie leków wpływających na hemostazę (np. ASA, NLPZ, warfaryny), ograniczenie spożycia alkoholu, unikanie sportów kontaktowych oraz stosowanie sprzętu ochronnego. W opiece medycznej istotne są profilaktyczne przetoczenia płytek przy liczbie poniżej 10×10³/μL lub przy objawach krwawienia, konsultacje dotyczące szczepień ochronnych oraz edukacja pacjentów i ich rodzin. U pacjentów leczonych rytuksymabem profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa może nie być konieczna, zwłaszcza u dzieci bez chorób współistniejących.
atak układu odpornościowego, deplecja limfocytów B, dysregulacja immunologiczna, glikokortykosteroid, hemostaza, homeostaza jelitowa, immunologiczna małopłytkowość, krwawienie śluzówkowe, krwawienie z nosa, kwas acetylosalicylowy, mikrobiota jelitowa, modulacja mikrobioty, niesteroidowe leki przeciwzapalne, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, probiotyk, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, przeszczep mikrobioty kałowej, przetoczenie płytek krwi, rytuksymab, ryzyko krwawienia, stan zapalny, szczepienie ochronne, warfaryna, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Polimiozyt – Leczenie
Polimiozyt (PM) to przewlekła, autoimmunologiczna miopatia zapalna charakteryzująca się zapaleniem i osłabieniem mięśni szkieletowych. Podstawą leczenia są kortykosteroidy, głównie prednizon w dawce początkowej 1 mg/kg/dobę, stosowane przez 4-8 tygodni do normalizacji poziomu kinazy kreatynowej (CK), a następnie stopniowo redukowane o 5-10 mg miesięcznie przez 9-12 miesięcy. W celu ograniczenia działań niepożądanych steroidów, takich jak infekcje, osteoporoza czy nadciśnienie, często włącza się leki immunosupresyjne (azatiopryna 2-3 mg/kg/dobę, metotreksat, mykofenolan mofetylu do 3 g/dobę, cyklosporyna A, takrolimus, cyklofosfamid). W przypadkach opornych na standardową terapię stosuje się leki biologiczne, takie jak rytuksymab (anty-CD20), abatacept oraz inhibitory TNF-alfa (infliximab, etanercept). Immunoglobulina dożylna (IVIG) jest wskazana w terapii krótkoterminowej u pacjentów opornych na steroidy, wykazując poprawę siły mięśniowej i obniżenie CK, szczególnie korzystna w dysfagii. Dodatkowo, plazmafereza i hormon ACTH mogą być rozważane w wybranych przypadkach.
abatacept, azatiopryna, choroba autoimmunologiczna, cyklofosfamid, cyklosporyna A, deplecja limfocytów B, dysfagia, etanercept, fizjoterapia, glikokortkosteroid, hormon adrenokortykotropowy, immunoglobulina dożylna, infliksymab, inhibitor TNF-alfa, kinaza kreatynowa, kortykosteroid, leczenie farmakologiczne, lek immunosupresyjny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, plazmafereza, polimiozyt, prednizon, przeciwciało monoklonalne, remisja, rytuksymab, stan zapalny, takrolimus, terapia biologiczna, terapia mowy, układ odpornościowy, uszkodzenie tkanki mięśniowej - Leksykon chorób i schorzeń
Morphea – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Morfea, czyli twardzina ograniczona, to rzadka choroba autoimmunologiczna tkanki łącznej o rocznej zapadalności 0,4-2,7/100 000, charakteryzująca się zapaleniem i włóknieniem skóry oraz tkanek głębszych. Przebieg choroby jest zróżnicowany w zależności od podtypu: morfea plackowata ma zwykle samoograniczający się charakter z aktywnością trwającą średnio 3-5 lat, morfea linijna cechuje się dłuższym czasem trwania i wyższym ryzykiem nawrotów, natomiast morfea uogólniona i głęboka wiążą się z gorszym rokowaniem i większą chorobowością. Dodatnie miano ANA oraz postać uogólniona korelują z cięższym przebiegiem. Wśród powikłań wymienia się przykurcze stawów, deformacje, manifestacje neurologiczne i okulistyczne, a także ryzyko raka kolczystokomórkowego w rzadkich przypadkach. Wskaźniki przeżycia nie odbiegają od populacji ogólnej, jednak ciężkie postacie mogą prowadzić do trwałej niepełnosprawności, a w wyjątkowych sytuacjach do zgonu.
choroba autoimmunologiczna, deplecja limfocytów B, en coup de sabre, imatynib, lek immunosupresyjny, manifestacja neurologiczna, metotreksat, morfea, morfea głęboka, morfea linijna, morfea pansklerodermatyczna, morfea uogólniona, nawrót choroby, powikłanie okulistyczne, przebieg choroby, przeciwciała przeciwjądrowe, przykurcz stawu, rak kolczystokomórkowy, rytuksymab, włóknienie skóry, zaburzenie pigmentacji, zespół Parry-Romberga