toksyczność ksylometazoliny
Ksylometazolina to sympatykomimetyczny lek alfa-adrenergiczny, powszechnie stosowany jako składnik donosowych kropli i aerozoli o działaniu obkurczającym naczynia krwionośne błony śluzowej nosa. Substancja ta znalazła szerokie zastosowanie w leczeniu objawowym nieżytu nosa różnego pochodzenia oraz zapalenia zatok przynosowych.
Toksyczność ksylometazoliny stanowi istotny problem kliniczny, który może występować zarówno przy przedawkowaniu, jak i podczas długotrwałego stosowania leku. Mechanizm toksyczności wynika głównie z silnego działania obkurczającego naczynia, które przy nadmiernej ekspozycji może prowadzić do miejscowego niedokrwienia błony śluzowej, a w przypadku absorpcji ogólnoustrojowej – do poważnych zaburzeń sercowo-naczyniowych.
Ostre zatrucie ksylometazoliną najczęściej obserwuje się u dzieci po przypadkowym spożyciu preparatu i może objawiać się bradykardią, hipotensją, sennością, hipotermią, a w ciężkich przypadkach – śpiączką i depresją oddechową. U dorosłych zatrucie może wywoływać nadciśnienie, zaburzenia rytmu serca i objawy neurologiczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami MAO i trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi.
Przewlekłe stosowanie ksylometazoliny prowadzi do tzw. polekowego zapalenia błony śluzowej nosa (rhinitis medicamentosa), charakteryzującego się paradoksalnym nasileniem przekrwienia błony śluzowej, utratą skuteczności leku i uzależnieniem. Stan ten wymaga odstawienia preparatu i często zastosowania miejscowych glikokortykosteroidów w celu przerwania błędnego koła zależności.
W postępowaniu w przypadku zatrucia ksylometazoliną stosuje się leczenie objawowe, monitorowanie czynności życiowych i w ciężkich przypadkach antagonistę alfa-adrenergicznego (fentolamina). Profilaktyka toksyczności obejmuje ścisłe przestrzeganie dawkowania i czasu stosowania (nie dłużej niż 3-5 dni), a także właściwe przechowywanie preparatów poza zasięgiem dzieci.