farmakokinetyka itrakonazolu

Farmakokinetyka itrakonazolu charakteryzuje się złożonym profilem, co ma istotne znaczenie kliniczne. Ten triazolowy lek przeciwgrzybiczy cechuje się wysoką lipofilnością i słabą rozpuszczalnością w wodzie, co wpływa na jego biodostępność. Po podaniu doustnym wchłania się w środowisku kwaśnym, a pokarm zwiększa jego absorpcję.

Szczególną cechą itrakonazolu jest wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz duża objętość dystrybucji. Lek dobrze penetruje do tkanek, osiągając wysokie stężenia w skórze, paznokciach, płucach i innych narządach. Metabolizowany jest głównie w wątrobie przez cytochrom P450 3A4, tworząc aktywny metabolit – hydroksyitrakonazol, który wykazuje działanie przeciwgrzybicze.

Itrakonazol wykazuje nieliniową farmakokinetykę, co oznacza, że jego stężenia w osoczu nie wzrastają proporcjonalnie do dawki. Lek osiąga stan stacjonarny po około 2 tygodniach podawania, a jego okres półtrwania wynosi około 20-40 godzin. Jest wydalany głównie z żółcią, a w mniejszym stopniu przez nerki. W praktyce klinicznej istotne są potencjalne interakcje lekowe związane z hamowaniem CYP3A4 przez itrakonazol.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Właściwości farmakokinetyczne

Itrakonazol wykazuje nieliniową farmakokinetykę z kumulacją w osoczu po wielokrotnym podaniu. Maksymalne stężenie (Cmax) osiąga po 2-5 godzinach, a stan stacjonarny po około 15 dniach stosowania. Wartości Cmax w stanie stacjonarnym wynoszą 0,5 μg/ml dla dawki 100 mg raz na dobę, 1,1 μg/ml dla 200 mg raz na dobę oraz 2,0 μg/ml dla 200 mg dwa razy na dobę. Okres półtrwania po pojedynczej dawce wynosi 16-28 godzin, a po dawkach wielokrotnych wydłuża się do 34-42 godzin. Itrakonazol charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,8%) i dużą objętością dystrybucji (>700 l), co wskazuje na intensywne przenikanie do tkanek, zwłaszcza skóry i narządów takich jak płuca czy wątroba. Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do aktywnego hydroksyitrakonazolu, którego stężenie w osoczu jest około dwukrotnie wyższe niż itrakonazolu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (54%) i moczem (35%) w postaci metabolitów.
achlorhydria, antagonista receptora H2, biodostępność bezwzględna, cytochrom CYP3A4, dializa otrzewnowa, ekspozycja na lek, farmakokinetyka itrakonazolu, hemodializa, hydroksyitrakonazol, inhibitor pompy protonowej, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, marskość wątroby, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, substancja przeciwgrzybicza, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Interakcje

Itrakokonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4 i glikoproteiny P, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi tym szlakiem. Jego biodostępność może być znacznie obniżona przez leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (np. wodorotlenek glinu, antagoniści H2, inhibitory pompy protonowej), co wymaga stosowania go z kwaśnymi napojami i odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Silni induktorzy CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, efawirenz, dziurawiec) obniżają stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co może prowadzić do utraty skuteczności przeciwgrzybiczej; ich stosowanie jest przeciwwskazane na 2 tygodnie przed i w trakcie terapii. Z kolei silni inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, rytonawir) zwiększają stężenia itrakonazolu, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Itrakokonazol może również zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza tych wydłużających odstęp QT, co niesie ryzyko arytmii torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, biologiczny okres półtrwania, cytochrom CYP3A4, dihydroergotamina, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, ergotyzm, farmakokinetyka itrakonazolu, glikoproteina p, hydroksyitrakonazol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, lek immunosupresyjny, lek zobojętniający, marskość wątroby, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rabdomioliza, tachyarytmia komorowa, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, wodorotlenek glinu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ipozumax 100 mg

Itrakonazol wykazuje nieliniową farmakokinetykę z kumulacją w osoczu po wielokrotnym podaniu, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w 2-5 godzin, a stan stacjonarny po około 15 dniach. Cmax wynosi odpowiednio 0,5 μg/mL (100 mg/dobę), 1,1 μg/mL (200 mg/dobę) i 2,0 μg/mL (200 mg dwa razy na dobę). Okres półtrwania wydłuża się z 16-28 godzin po pojedynczej dawce do 34-42 godzin po dawkach wielokrotnych. Biodostępność doustna wynosi około 55%, jest maksymalna po podaniu kapsułek po pełnym posiłku i zmniejsza się u pacjentów z obniżoną kwaśnością soku żołądkowego, np. przy stosowaniu IPP lub antagonistów H2. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (99,8%), ma dużą objętość dystrybucji (>700 L) i przenika intensywnie do tkanek, choć stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym są niższe niż w osoczu. Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do aktywnego hydroksyitrakonazolu, którego stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż itrakonazolu.
achlorhydria, albumina, antagonista receptora H2, biodostępność bezwzględna, cytochrom CYP3A4, dializa otrzewnowa, działanie przeciwgrzybicze, ekspozycja na lek, farmakokinetyka itrakonazolu, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, hipochlorhydria, hydroksyitrakonazol, inhibitor pompy protonowej, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, mocznica, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, ranitydyna, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Przedawkowanie – Trioxal 100 mg

Przedawkowanie itrakonazolu w dawce 100 mg (preparat Trioxal) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, mimo braku swoistego antidotum. Objawy zatrucia odpowiadają nasileniu typowych działań niepożądanych leku, obejmując dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), hepatotoksyczność (wzrost enzymów wątrobowych, żółtaczka), zaburzenia rytmu serca z wydłużeniem odstępu QT oraz objawy neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia świadomości). Konieczne jest monitorowanie parametrów wątrobowych, elektrokardiogramu oraz stanu neurologicznego pacjenta.
biegunka, ból brzucha, działania niepożądane, elektrokardiogram, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka itrakonazolu, hemodializa, hepatotoksyczność, interakcje lekowe, nudności i wymioty, objawy neurologiczne, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie itrakonazolu, równowaga elektrolitowa, stan nawodnienia, swoiste antidotum, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia kardiologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Orungal 100 mg

Itrakonazol, aktywny składnik preparatu Orungal, jest metabolizowany głównie przez cytochrom CYP3A4 i jednocześnie silnie go hamuje, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Jako inhibitor CYP3A4, glikoproteiny P oraz BCRP, itrakonazol może znacząco zwiększać stężenia leków metabolizowanych tymi szlakami, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (np. wodorotlenek glinu, antagoniści receptora H2, inhibitory pompy protonowej) obniżają wchłanianie itrakonazolu, dlatego zaleca się podawanie go z kwaśnymi napojami oraz zachowanie odstępów czasowych (min. 1 godzina przed lub 2 godziny po). Po zakończeniu terapii stężenie itrakonazolu w osoczu spada do niemal niewykrywalnego poziomu w ciągu 7-14 dni, co jest istotne przy wprowadzaniu innych leków metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza u pacjentów z marskością wątroby.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, benzodiazepina, białko oporności raka piersi, cytochrom CYP3A4, farmakokinetyka itrakonazolu, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, kwaśność soku żołądkowego, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychotropowy, lek zobojętniający, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, rabdomioliza, wydłużenie odstępu QT, zatrucie sporyszem

farmakokinetyka itrakonazolu

Powiązane wpisy

Itrakonazol – Właściwości farmakokinetyczne

Itrakonazol – Interakcje

Właściwości farmakokinetyczne – Ipozumax 100 mg

Przedawkowanie – Trioxal 100 mg

Interakcje leku – Orungal 100 mg