doksycyklina poekspozycyjna

Doksycyklina poekspozycyjna (ang. post-exposure doxycycline, PEP) to profilaktyczne zastosowanie antybiotyku z grupy tetracyklin w celu zapobiegania rozwojowi zakażenia po kontakcie z patogenem. Doksycyklina wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, a także aktywność wobec niektórych patogenów atypowych.

Doksycyklina poekspozycyjna jest stosowana przede wszystkim w profilaktyce boreliozy po ukąszeniu przez kleszcza, w przypadku narażenia na Bacillus anthracis (wąglik), a także w profilaktyce chorób przenoszonych drogą płciową (takich jak chlamydioza czy kiła) po niezabezpieczonym kontakcie seksualnym. Lek może być również zastosowany profilaktycznie podczas podróży do rejonów endemicznych dla malarii.

Schemat dawkowania doksycykliny w profilaktyce poekspozycyjnej zależy od rodzaju ekspozycji. Najczęściej stosuje się dawkę 100 mg dwa razy dziennie przez okres od jednego do kilku dni. Decyzja o wdrożeniu profilaktyki powinna uwzględniać ocenę ryzyka zakażenia, czas od ekspozycji oraz indywidualne przeciwwskazania do zastosowania doksycykliny.

Skuteczność doksycykliny poekspozycyjnej jest uwarunkowana szybkim wdrożeniem po ekspozycji, zwykle w ciągu 24-72 godzin. W przypadku profilaktyki boreliozy kontrowersje budzi rutynowe stosowanie antybiotyku po każdym ukąszeniu kleszcza, dlatego aktualne wytyczne zalecają indywidualną ocenę ryzyka zakażenia i selektywne podejście do wdrażania profilaktyki.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl