zeskrobiny

Zeskrobiny (ang. curettage) to materiał tkankowy pobrany podczas zabiegu diagnostycznego lub terapeutycznego za pomocą narzędzia zwanego łyżeczką (łac. curette). Najczęściej termin ten odnosi się do materiału uzyskanego z jamy macicy podczas zabiegu łyżeczkowania (abrazji).

W ginekologii zeskrobiny z jamy macicy pobiera się w celu diagnostyki nieprawidłowych krwawień z dróg rodnych, wykrywania zmian przedrakowych i nowotworów złośliwych endometrium, a także w diagnostyce niepłodności. Zeskrobiny poddawane są badaniu histopatologicznemu, które pozwala na ocenę stanu błony śluzowej macicy i wykrycie ewentualnych patologii.

Zeskrobiny mogą być również pobierane z innych narządów i tkanek, np. ze skóry, błon śluzowych czy powierzchni zmian chorobowych w celu ich diagnostyki. Odpowiednio zabezpieczony materiał jest kierowany do badania cytologicznego lub histopatologicznego, co stanowi podstawę do postawienia rozpoznania i zaplanowania dalszego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Kandydoza jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza

Kandydoza jamy ustnej, najczęściej wywoływana przez Candida albicans, diagnozowana jest przede wszystkim na podstawie badania klinicznego, które ujawnia charakterystyczne białe lub kremowe naloty na błonie śluzowej jamy ustnej, łatwo zdzieralne, odsłaniające zaczerwienioną i bolesną powierzchnię. Diagnostyka uzupełniana jest badaniami mikroskopowymi zeskrobin, barwieniem KOH 10%, PAS oraz hodowlą na podłożu Sabourauda w 37°C, co pozwala na identyfikację gatunku grzyba. W przypadku podejrzenia zajęcia przełyku stosuje się posiew z gardła, endoskopię z biopsją oraz badania radiologiczne. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić leukoplakię, liszaj płaski, język geograficzny, afty oraz zmiany związane z higieną jamy ustnej.
afty, agar Sabourauda, antybiotyk, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie laboratoryjne, badanie mikroskopowe, barwienie PAS, biały nalot, biopsja, błona śluzowa policzka, Candida, Candida albicans, czynnik predysponujący, dysfagia, endoskopia, hodowla mikrobiologiczna, język geograficzny, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, leukoplakia, liszaj płaski, niedobór odporności, PCR, pieluszkowe zapalenie skóry, pleśniawka, sialometria, suchość jamy ustnej, zapalenie kątów ust, zeskrobiny, zespół Sjögrena
Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Diagnostyka i diagnoza

Świerzb (scabies) to zakaźna dermatoza wywołana przez roztocza Sarcoptes scabiei var. hominis, której diagnostyka kliniczna opiera się na charakterystycznym wywiadzie (intensywny świąd nasilający się nocą i po ciepłych kąpielach) oraz obecności typowych zmian skórnych, takich jak nory świerzbowcowe (2-10 mm, serpiginowate linie), grudkowo-wysiękowa osutka w lokalizacjach typowych (między palcami, nadgarstki, zgięcia łokciowe, pachy, pośladki, narządy płciowe). Diagnostyka potwierdzająca obejmuje mikroskopię zeskrobin skóry z olejem mineralnym (czułość około 46%), dermatoskopię (czułość ~83%) z identyfikacją znaku delta oraz konfokalną mikroskopię refleksyjną (czułość 92%, swoistość 100%). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. egzemy, atopowe zapalenie skóry, grzybice, kiłę oraz reakcje alergiczne. W przypadku świerzbu norweskiego, charakteryzującego się masywną hiperkeratozą i wysoką zakaźnością, potwierdzenie obecności roztoczy jest obligatoryjne ze względu na epidemiologiczne implikacje.
atopowe zapalenie skóry, biopsja skóry, dermatoskop, dermatoskopia, dermatoza, hiperkeratoza naskórka, kortykosteroidy, limfocyty, nora świerzbowcowa, obraz histopatologiczny, obraz kliniczny, reakcja łańcuchowa polimerazy, refleksyjna mikroskopia konfokalna, rumień wielopostaciowy, spongioza, suchość skóry, świąd, świerzb, świerzb norweski, świerzbowiec ludzki, test ELISA, tetracyklina, wykwity skórne, wyprysk, wywiad medyczny, zapalenie skóry kontaktowe, zeskrobiny, zeskrobiny skóry, zmiany skórne

zeskrobiny

Powiązane wpisy

Kandydoza jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza

Świerzb – Diagnostyka i diagnoza