wszawica łonowa
Wszawica łonowa (pediculosis pubis) to choroba pasożytnicza wywoływana przez wesz łonową (Pthirus pubis), potocznie zwaną meszkami. Pasożyt ten bytuje głównie w okolicach owłosienia łonowego, choć może również zaatakować włosy pachowe, klatki piersiowej, brwi, rzęsy oraz brodę.
Zakażenie szerzy się przede wszystkim poprzez bezpośredni kontakt seksualny, rzadziej przez wspólne używanie pościeli, ręczników czy odzieży. Główne objawy wszawicy łonowej to intensywny świąd w okolicy łonowej, widoczne pasożyty i gnidy przyczepione do włosów oraz charakterystyczne niebieskawe plamki (maculae caeruleae) na skórze wynikające z działania śliny pasożyta.
Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym i identyfikacji pasożyta lub jego jaj pod mikroskopem. Leczenie polega na zastosowaniu preparatów przeciwwszawiczych zawierających permetrynę, malation lub lindan. Konieczne jest również leczenie partnerów seksualnych oraz dezynfekcja odzieży i pościeli. Ze względu na częste współistnienie z innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową, zaleca się wykonanie pełnej diagnostyki w kierunku STD.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wszawica – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wszawica (pediculosis) to infestacja pasożytnicza wywołana przez wszy ludzkie (Pediculus humanus), obejmująca trzy główne typy: głowową (pediculosis capitis), odzieżową (pediculosis corporis) oraz łonową (pediculosis pubis). Wszy żywią się krwią, a ich cykl życiowy obejmuje jaja (gnidy), nimfy i postaci dorosłe. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, w tym inspekcji skóry głowy i włosów pod światłem oraz użyciu grzebienia przeciwwszawiczego. Objawy to przede wszystkim intensywny świąd skóry głowy, szczególnie w okolicy potylicy i za uszami, obecność dorosłych wszy (wielkości nasiona sezamu, barwa jasnobrązowa do szarobiałej) oraz gnid mocno przytwierdzonych do włosów. Powikłania obejmują wtórne zakażenia bakteryjne, liszajec zakaźny, zapalenie mieszków włosowych oraz powiększenie węzłów chłonnych.
badanie przesiewowe, cykl życiowy wszy, folliculitis, gnidy, grzebień przeciwwszawiczy, impetigo, iwermektyna, lindan, liszajec zakaźny, malathion, nadkażenie bakteryjne, naruszenie integralności skóry, pediculosis capitis, pediculosis pubis, permetryna, powiększenie węzłów chłonnych, środek ochrony osobistej, środek owadobójczy, świąd skóry głowy, wesz ludzka, wszawica głowowa, wszawica łonowa, wszawica odzieżowa, zakażenie bakteryjne wtórne, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Objawy
Świerzb to zakaźna dermatoza wywołana przez roztocza Sarcoptes scabiei, charakteryzująca się intensywnym świądem nasilającym się nocą i po rozgrzaniu skóry oraz obecnością charakterystycznych zmian skórnych, takich jak cienkie, faliste tunele (nory świerzbowca) do 1 cm długości, grudki, pęcherzyki i nadżerki. Lokalizacja zmian u dorosłych obejmuje przestrzenie międzypalcowe dłoni, nadgarstki, pachy, okolice pępka, narządów płciowych i fałdy pod pośladkami, natomiast u niemowląt i małych dzieci zmiany mogą obejmować również twarz, skórę głowy, szyję i podeszwy stóp. Okres inkubacji wynosi 2-6 tygodni przy pierwszym zakażeniu i 1-4 dni przy reinfekcji. Świąd jest wynikiem reakcji alergicznej typu komórkowego i natychmiastowego (IgE) na białka roztoczy, jaja i ich wydaliny, co tłumaczy jego narastanie i utrzymywanie się nawet po eradykacji pasożytów. W przebiegu świerzbu norweskiego, występującego u osób z immunosupresją, obserwuje się miliony roztoczy, grube, łuszczące się strupy i zmniejszony świąd, co zwiększa zakaźność choroby.
atopowe zapalenie skóry, inkubacja, jaskra, kłębuszkowe zapalenie nerek, liszaj płaski, liszajec zakaźny, łuszczyca, nadżerka, pęcherzyk skórny, pokrzywka, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna, reinfekcja, reumatyczna choroba serca, ropień skórny, Sarcoptes scabiei, świerzb guzkowy, świerzb norweski, świerzbowiec ludzki, układ immunologiczny, wszawica łonowa, wyprysk, zakażenie bakteryjne wtórne, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Wszawica – Objawy
Wszawica to infestacja wywołana przez wszy, które żywią się krwią ze skóry głowy, składając jaja (gnidy) mocno przyczepione do łodyg włosów. Objawy kliniczne obejmują intensywne swędzenie skóry głowy, szczególnie za uszami i na karku, które może pojawić się z opóźnieniem 4-6 tygodni po zakażeniu u osób z pierwszą infestacją, oraz uczucie poruszania się wszy we włosach nasilające się nocą. Diagnostyka opiera się na identyfikacji żywych wszy (wielkość około ziarna sezamu, przezroczyste lub szaro-białe) oraz gnid, które w odległości <6 mm od skóry wskazują na aktywne zakażenie. Cykl rozwojowy wszy trwa około 3 tygodni, z wylęgiem gnid po 7-10 dniach i dojrzewaniem nimf w kolejne 7-10 dni; dorosłe wszy żyją do 30 dni, składając do 90 jaj. Nieleczona infestacja może trwać ponad rok, prowadząc do wtórnych zakażeń bakteryjnych, zmian skórnych, powiększenia węzłów chłonnych oraz, w rzadkich przypadkach, zapalenia spojówek przy infestacji brwi i rzęs.
choroba przenoszona drogą płciową, cykl życiowy wszy, gnida, grzebień do wykrywania wszy, infestacja wszami, jajo wszy, łupież, łuszczyca, nimfa, owrzodzenie, preparat owadobójczy, reakcja alergiczna, ropień, ślina wszy, świąd skóry głowy, układ odpornościowy, wesz, węzeł chłonny, wszawica ciała, wszawica głowy, wszawica łonowa, wtórne zakażenie bakteryjne, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne, zapalenie spojówek, zmiana pigmentacji skóry, zmiana skórna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sora Forte
Szampon leczniczy Sora Forte zawiera permetrynę w stężeniu 10 mg/ml i jest przeznaczony wyłącznie do stosowania zewnętrznego na owłosioną skórę głowy. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z historią reakcji alergicznych na składniki leku, zwłaszcza u osób uczulonych na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae). Należy unikać aplikacji na brwi, rzęsy oraz obszar łonowy ze względu na ryzyko podrażnień i konieczność stosowania innych preparatów w przypadku wszawicy łonowej. Kontakt z oczami i błonami śluzowymi może powodować silne podrażnienia, dlatego w razie przypadkowego kontaktu należy natychmiast przemyć oczy dużą ilością wody i w przypadku utrzymującego się dyskomfortu skonsultować się z lekarzem.
astrowate, glikol propylenowy, nadwrażliwość, nadwrażliwość na chryzantemy, odczyn alergiczny, paraben, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, permetryna, podrażnienie błon śluzowych, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, stosowanie zewnętrzne, substancja pomocnicza, szampon leczniczy, wszawica łonowa - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd odbytu – Etiologia i przyczyny
Świąd odbytu (pruritus ani) jest powszechnym objawem, często związanym z wieloma etiologiami, zarówno miejscowymi, jak i ogólnoustrojowymi. Występuje u około 5% populacji, z przewagą mężczyzn w wieku 40-60 lat. Przyczyny miejscowe obejmują czynniki drażniące takie jak zanieczyszczenie kałem, nadmierna higiena, czynniki chemiczne (perfumowane mydła, detergenty, preparaty doodbytnicze), nadmierna wilgotność oraz dieta (kawa, herbata, alkohol, produkty mleczne, owoce cytrusowe, przyprawy). Choroby proktologiczne, takie jak hemoroidy, szczeliny odbytu, przetoki, brodawki, wypadanie odbytnicy i ropnie okołoodbytowe, stanowią istotną grupę przyczyn, występującą u nawet 52% pacjentów. Infekcje grzybicze (do 15% przypadków), owsiki, infekcje bakteryjne i przenoszone drogą płciową również mogą wywoływać świąd. Ponadto, choroby dermatologiczne (łuszczyca, egzema, kontaktowe zapalenie skóry, liszaj płaski) oraz schorzenia ogólnoustrojowe (cukrzyca, choroby wątroby, tarczycy, hematologiczne, zapalne jelit, niewydolność nerek) mogą manifestować się tym objawem.
antybiotyk, błędne koło świądu, brodawka odbytu, choroba Bowena, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wątroby, cukrzyca, czynnik dietetyczny, czynnik drażniący, drożdżyca, egzema, hemoroid, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja przenoszona drogą płciową, inkontynencja, kandydoza, kolchicyna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, lek przeczyszczający, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nadczynność tarczycy, neomycyna, nietrzymanie kału, niewydolność nerek, owsik, pruritus ani, przetoka odbytnicza, rak płaskonabłonkowy, ropień okołoodbytowy, schorzenie proktologiczne, świąd idiopatyczny, świąd odbytu, świerzb, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wszawica łonowa, wtórny świąd odbytu, wypadanie odbytnicy, zaburzenie hematologiczne, zakażenie paciorkowcowe, zanieczyszczenie kałem, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd odbytu – Diagnostyka i diagnoza
Świąd odbytu (pruritus ani) jest częstym objawem, występującym u 1-5% populacji, częściej u mężczyzn w wieku 40-60 lat. Stanowi objaw, a nie samodzielną jednostkę chorobową, zróżnicowany etiologicznie na pierwotny (50-90% przypadków, bez uchwytnej przyczyny) oraz wtórny, związany z chorobami proktologicznymi, dermatologicznymi, infekcjami, nowotworami czy schorzeniami ogólnoustrojowymi. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie (czas trwania, nasilenie, czynniki wywołujące, higiena, choroby współistniejące, nawyki wypróżniania), badaniu fizykalnym (w tym badaniu per rectum) oraz badaniach endoskopowych (anoskopia, proktoskopia, kolonoskopia), które są szczególnie wskazane u pacjentów powyżej 50. roku życia lub z utrzymującymi się objawami. Badania laboratoryjne obejmują wymazy mikrobiologiczne, testy na owsiki, badania kału, testy alergiczne oraz badania krwi w celu wykluczenia infekcji i chorób ogólnoustrojowych.
anoskopia, badanie fizykalne, badanie kału, badanie per rectum, biopsja skóry, brodawka, choroba Bowena, choroba Pageta, choroba proktologiczna, choroba przenoszona drogą płciową, choroba wątroby, cukrzyca, egzema, hemoroid, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja pasożytnicza, infekcja wirusowa, kolonoskopia, liszaj twardzinowy, łuszczyca, nieswoiste zapalenie jelit, nietrzymanie stolca, opryszczka, owsik, posiew i antybiogram, proktoskopia, pruritus ani, przetoka, rak jelita grubego, rak odbytu, rzeżączka, sigmoidoskopia elastyczna, świąd idiopatyczny, świąd odbytu, świąd pierwotny, świąd wtórny, szczelina odbytu, test alergiczny, test płatkowy, wszawica łonowa, wymaz mikrobiologiczny, wywiad medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Wesz owłosieniowa (wszy owłosieniowe) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wesz owłosiona (Pthirus pubis) wywołuje wszawicę łonową, która przy odpowiednim rozpoznaniu i leczeniu ma bardzo dobre rokowanie. Skuteczne leczenie opiera się na stosowaniu preparatów zawierających 1% permetrynę lub pianki z pyretrynami i butoksylanem piperonylu, które eliminują dorosłe pasożyty oraz gnidy. Kluczowe jest wczesne wykrycie infestacji, prawidłowa aplikacja leków zgodnie z zaleceniami oraz kompleksowe podejście obejmujące leczenie wszystkich zajętych obszarów ciała i dezynfekcję odzieży oraz pościeli. W przypadku rozległej infestacji lub współistniejących schorzeń może być konieczne powtórzenie terapii.
dezynfekcja, dyskomfort psychiczny, gnidy, infestacja, kompleksowe podejście terapeutyczne, lek przeciw wszom, metoda zapobiegania, pasożyt, permetryna, preparat przeciwwszawiczy, reakcja alergiczna, stygmatyzacja, wczesne rozpoznanie, wesz łonowa, wskaźnik wyleczalności, wszawica łonowa, wtórna infekcja bakteryjna, wyleczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Wesz owłosieniowa (wszy owłosieniowe) – Diagnostyka i diagnoza
Wesz owłosieniowa (Pthirus pubis) to pasożyt zasiedlający głównie owłosione części ciała, zwłaszcza okolice łonowe. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, podczas którego identyfikuje się żywe wszy (1-2 mm, szaro-białe, o charakterystycznym kształcie przypominającym kraba) lub jaja (gnidy) przyczepione do włosów. Obecność żywych pasożytów jest kluczowa do potwierdzenia aktywnego zakażenia, gdyż same gnidy mogą pozostawać po leczeniu. W diagnostyce pomocne są narzędzia takie jak szkło powiększające, dermatoskop, mikroskop oraz lampa Wooda. Należy również wykluczyć inne przyczyny świądu i zmian skórnych w okolicach intymnych, np. świerzb, zapalenie mieszków włosowych czy egzemy. W przypadku wykrycia wszawicy łonowej wskazane jest przeprowadzenie badań w kierunku innych infekcji przenoszonych drogą płciową (Chlamydia, rzeżączka, kiła, HIV) oraz zbadanie i leczenie partnerów seksualnych, aby zapobiec reinfekcji.
badanie fizykalne, chlamydia, dermatoskop, diagnostyka różnicowa, egzema, gnida, HIV, infekcja przenoszona drogą płciową, kiła, lampa Wooda, nimfa, pasożytniczy owad, permetryna, Pthirus pubis, pyretryna, reakcja alergiczna, rzeżączka, STI, świerzb, szkło powiększające, wesz owłosieniowa, wszawica łonowa, wtórne zakażenie bakteryjne, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon substancji czynnych
Permetryna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Permetryna, stosowana miejscowo w leczeniu świerzbu i wszawicy, wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących drogi podania oraz czasu aplikacji, aby uniknąć działań niepożądanych i zapewnić skuteczność terapii. Preparaty takie jak Infectoscab 5% krem czy Permetryna Scabinol Forte powinny być stosowane wyłącznie na skórę, z wyłączeniem błon śluzowych, oczu oraz otwartych ran. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci poniżej 2 lat, gdzie leczenie powinno odbywać się pod nadzorem lekarza. Zaleca się stosowanie rękawiczek podczas aplikacji, aby zminimalizować ryzyko podrażnień dłoni. W przypadku nadwrażliwości krzyżowej na rośliny z rodziny Asteraceae, stosowanie permetryny wymaga ścisłej kontroli, a w razie reakcji alergicznej konieczne jest natychmiastowe odstawienie preparatu i zastosowanie alternatywnego leczenia. Preparaty zawierające permetrynę mogą zawierać substancje pomocnicze, takie jak alkohol cetostearylowy, kwas sorbinowy, parafina ciekła, wazelina biała czy etanol 96%, które mogą wywoływać miejscowe reakcje skórne lub wpływać na skuteczność produktów lateksowych.
błona śluzowa, dostępność ogólnoustrojowa, działanie neurotoksyczne, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość krzyżowa, odczyn alergiczny, permetryna, podrażnienie spojówki, reakcja nadwrażliwości krzyżowej, reakcja skórna, świerzb i wszawica, syntetyczny piretroid, toksyczność ostra, wszawica łonowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wszawica – Diagnostyka i diagnoza
Wszawica (pediculosis) to infestacja pasożytnicza wywoływana przez wszy (Pediculus humanus), której prawidłowa diagnostyka jest kluczowa dla skutecznego leczenia i zapobiegania rozprzestrzenianiu się. Złotym standardem diagnostycznym wszawicy głowowej jest identyfikacja żywych wszy (nimfy lub osobniki dorosłe, 2-3 mm) na skórze głowy lub we włosach, natomiast sama obecność gnid nie potwierdza aktywnej infestacji. Najbardziej czułą metodą diagnostyczną jest mokre czesanie z użyciem grzebienia przeciwwszawiczego (np. LiceMeister, zatwierdzony przez FDA), które jest 4 razy skuteczniejsze i 2 razy szybsze niż wizualizacja. Diagnostyka różni się w zależności od typu wszawicy: głowowej, odzieżowej (jaja i wszy w szwach odzieży) oraz łonowej (żywe wszy lub gnidy w okolicach łonowych i innych obszarach z grubszymi włosami). W przypadku wszawicy łonowej zaleca się także badania w kierunku innych infekcji przenoszonych drogą płciową, gdyż około 30% pacjentów ma współistniejące choroby.
badanie mikroskopowe, diagnostyka różnicowa, dur wysypkowy, gnida, gorączka okopowa, gorączka powrotna, grzebień przeciwwszawiczy, infekcja przenoszona drogą płciową, infestacja pasożytnicza, jajo wszy, lampa Wooda, lek przeciwwszawiczy, łupież, nimfa, owrzodzenie, pielęgniarka szkolna, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna na ślinę wszy, szkło powiększające, telediagnostyka, telemedycyna, wesz łonowa, wesz ludzka, wet combing, wszawica, wszawica głowowa, wszawica łonowa, wszawica odzieżowa, złoty standard diagnostyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Wesz owłosieniowa (wszy owłosieniowe) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wesz owłosieniowa (Phthirus pubis) to pasożyt o wielkości 1-2 mm, bytujący głównie w owłosieniu łonowym, ale także w innych miejscach z grubymi włosami (pachy, broda, rzęsy). Zakażenie objawia się intensywnym świądem nasilającym się nocą, obecnością żywych wszy i gnid przyczepionych do włosów oraz zmianami skórnymi w postaci czerwonych lub niebieskawych plamek i śladów drapania. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, wykrywającym ruchome wszy i gnidy, a leczenie polega na stosowaniu preparatów przeciwpasożytniczych, takich jak permetryna 1% lub pyretryny z butoksydem piperonylu, aplikowanych na wszystkie owłosione obszary ciała. W przypadku braku skuteczności preparatów OTC, możliwe jest zastosowanie leków na receptę, np. iwermektyny (miejscowo lub doustnie) lub malationu 0,5% (poza wskazaniami rejestracyjnymi). U kobiet w ciąży, karmiących oraz dzieci konieczna jest konsultacja lekarska, a w przypadku zakażenia rzęs i brwi stosuje się wazelinę i mechaniczne usuwanie pasożytów.
badanie fizykalne, badanie lekarskie, choroby przenoszone drogą płciową, gnidy, grupa pacjentów, infekcja bakteryjna skóry, infekcje przenoszone drogą płciową, iwermektyna, lek przeciwhistaminowy, malation, neurotoksyczność, niedokrwienie skóry, obrzęk, permetryna, preparat przeciwpasożytniczy, pyretryny, rak szyjki macicy, reakcja alergiczna, środek przeciwpasożytniczy, stan zapalny, świąd, wesz owłosieniowa, wirus HIV, wszawica łonowa, wtórna infekcja, wtórna infekcja skóry, wydzielina ropna, wykorzystanie seksualne