toksyczne działanie mioglobiny
Toksyczne działanie mioglobiny to stan patologiczny związany z uwalnianiem dużych ilości mioglobiny do krwioobiegu na skutek uszkodzenia tkanki mięśniowej. Mioglobina jest białkiem zawierającym hem, występującym w mięśniach, które w warunkach fizjologicznych odpowiada za magazynowanie tlenu i ułatwia jego dyfuzję w komórkach mięśniowych.
W przypadku masywnego uszkodzenia mięśni (rabdomiolizy) spowodowanego urazem, długotrwałym unieruchomieniem, intensywnym wysiłkiem fizycznym, zaburzeniami elektrolitowymi, działaniem toksyn lub leków, mioglobina przedostaje się do krwi. Toksyczne działanie mioglobiny przejawia się głównie w nerkach, gdzie powoduje ostrą niewydolność nerek poprzez bezpośrednie uszkodzenie kanalików nerkowych, tworzenie cylindrów blokujących przepływ moczu oraz wywołanie skurczu naczyń nerkowych.
Diagnostyka toksycznego działania mioglobiny opiera się na oznaczeniu stężenia mioglobiny w surowicy i moczu oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK). Klinicznie manifestuje się brunatnym zabarwieniem moczu, bólem mięśni, osłabieniem, a w ciężkich przypadkach objawami ostrej niewydolności nerek. Leczenie obejmuje intensywne nawadnianie, alkalizację moczu, eliminację przyczyny rabdomiolizy oraz w zaawansowanych przypadkach – techniki nerkozastępcze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Atorvastatin Krka 60 mg
W przypadku przedawkowania atorwastatyny nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego leczenie opiera się na terapii objawowej oraz podtrzymującej funkcje życiowe pacjenta. Kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, w szczególności aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, LDH) oraz kinazy kreatynowej (CK), której wartości mogą wzrosnąć nawet powyżej 10 × GGN, wskazując na rozwijającą się miopatię lub rabdomiolizę. Należy również oceniać funkcję nerek (kreatynina, GFR, BUN) ze względu na ryzyko ostrej niewydolności nerek wtórnej do toksycznego działania mioglobiny uwalnianej podczas rozpadu mięśni. Hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji atorwastatyny z uwagi na jej wysokie wiązanie z białkami osocza.
aktywność CK, białko osocza, czynność wątroby, dysfunkcja wątroby, działanie hepatotoksyczne, działanie miotoksyczne, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatotoksyczność, kanalik nerkowy, kinaza kreatynowa, mialgia, mioglobina, miopatia, nawodnienie pacjenta, ostra niewydolność nerek, parametry nerkowe, przedawkowanie atorwastatyny, rabdomioliza, rozpad włókien mięśniowych, toksyczne działanie mioglobiny, uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Apo-Atorva 60 mg
Przedawkowanie atorwastatyny, substancji czynnej preparatu Apo-Atorva (dostępnego w dawkach 30 mg i 60 mg), stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej hospitalizacji i leczenia objawowego. Nie istnieje specyficzne antidotum, a terapia opiera się na monitorowaniu parametrów biochemicznych, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, GGT) oraz kinazy kreatynowej (CK), celem wykrycia uszkodzenia hepatocytów i mięśni (miopatia, rabdomioliza). Należy również kontrolować funkcję nerek i elektrolity, gdyż rabdomioliza może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji atorwastatyny z uwagi na jej wysokie wiązanie z białkami osocza.
Apo-Atorva, enzymy wątrobowe, hemodializa, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, leczenie przeciwbólowe, leczenie przeciwwymiotne, mioglobinuria, miopatia, niewydolność nerek, parametry biochemiczne, parametry życiowe, podwyższone enzymy wątrobowe, przedawkowanie atorwastatyny, rabdomioliza, terapia nerkozastępcza, toksyczne działanie mioglobiny, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia neurologiczne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek