choroba pierwotna dróg żółciowych

Choroba pierwotna dróg żółciowych (dawniej pierwotne zapalenie dróg żółciowych, PBC) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba wątroby, która charakteryzuje się postępującym niszczeniem wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych. Proces zapalny prowadzi do cholestazy, zwłóknienia, a ostatecznie do marskości wątroby i niewydolności tego narządu.

W przebiegu PBC dochodzi do powstawania autoprzeciwciał skierowanych przeciwko mitochondriom, szczególnie przeciwciał przeciwmitochondrialnych (AMA), które są obecne u 90-95% pacjentów. Choroba dotyka głównie kobiety w średnim wieku (stosunek kobiet do mężczyzn wynosi około 10:1), a jej częstość występowania szacuje się na 1-40 przypadków na 100 000 osób.

Diagnoza opiera się na kombinacji objawów klinicznych (zmęczenie, świąd skóry), nieprawidłowych wyników testów wątrobowych (podwyższona fosfataza alkaliczna, GGTP), obecności przeciwciał AMA oraz charakterystycznego obrazu histopatologicznego. Leczenie pierwszego rzutu stanowi kwas ursodeoksycholowy (UDCA), który spowalnia postęp choroby. W przypadkach nieodpowiadających na UDCA stosuje się kwas obetycholowy lub bezafibrat. W zaawansowanych stadiach może być konieczne przeszczepienie wątroby.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl