zahamowanie osi HPA

Zahamowanie osi HPA (osi podwzgórze-przysadka-nadnercza) to stan patologiczny polegający na obniżeniu wydzielania kortyzolu w wyniku zaburzonej odpowiedzi tej osi hormonalnej. Zjawisko to najczęściej występuje jako konsekwencja długotrwałej terapii egzogennymi glikokortykosteroidami, które poprzez mechanizm ujemnego sprzężenia zwrotnego hamują wydzielanie kortykoliberyny (CRH) przez podwzgórze oraz hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) przez przysadkę.

Klinicznie zahamowanie osi HPA może objawiać się niedoczynnością kory nadnerczy po nagłym odstawieniu glikokortykosteroidów, co prowadzi do objawów takich jak osłabienie, spadek ciśnienia tętniczego, nudności, wymioty, hipoglikemia czy zaburzenia elektrolitowe. Stopień zahamowania osi zależy od dawki, czasu trwania terapii oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Diagnostyka obejmuje ocenę stężenia kortyzolu w surowicy, testy stymulacyjne z ACTH (test z synacthenem) oraz test z CRH. Przywrócenie prawidłowej funkcji osi HPA po długotrwałej steroidoterapii wymaga stopniowego odstawiania leków według indywidualnie dobranego schematu redukcji dawek, co może trwać od kilku tygodni do nawet roku.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl