operacja ucha środkowego
Operacje ucha środkowego obejmują szereg zabiegów chirurgicznych mających na celu leczenie przewlekłych stanów zapalnych, naprawę uszkodzeń strukturalnych, poprawę słuchu lub usunięcie patologii w obrębie jamy bębenkowej. Najczęściej wykonywane zabiegi to: tympanoplastyka (rekonstrukcja błony bębenkowej i łańcucha kosteczek słuchowych), stapedotomia (przy otosklerozie), mastoidektomia (usunięcie zainfekowanych komórek powietrznych wyrostka sutkowatego) oraz tympanotomia (nacięcie błony bębenkowej).
Wskazania do operacji ucha środkowego obejmują przewlekłe zapalenie ucha środkowego, perlaka, otosklerozę, uraz ucha środkowego z przerwaniem ciągłości łańcucha kosteczek słuchowych, guzy ucha środkowego oraz wady wrodzone. Zabiegi te mogą być wykonywane z dostępu przez przewód słuchowy zewnętrzny lub przez nacięcie zauszne, w zależności od rodzaju patologii i preferencji chirurga.
Techniki operacyjne ucha środkowego wymagają zastosowania mikrochirurgii z użyciem mikroskopu operacyjnego lub endoskopu. Nowoczesne metody obejmują użycie laserów, nawigacji komputerowej oraz implantów do rekonstrukcji struktur ucha środkowego. Powikłania po operacjach ucha środkowego mogą obejmować pogorszenie słuchu, zawroty głowy, uszkodzenie nerwu twarzowego, zaburzenia smaku oraz infekcje pooperacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide 100%
Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide (100%, gaz medyczny skroplony) jest skutecznym środkiem leczniczym, jednak jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Przeciwwskazania obejmują m.in. konieczność wentylacji 100% tlenem, obecność uwięzionego powietrza w organizmie (np. urazy głowy, szczękowo-twarzowe, odma opłucnowa, zatory gazowe, choroba dekompresyjna, stan po encefalografii powietrznej, pęcherze rozedmowe), a także zabiegi operacyjne na strukturach z zamkniętymi przestrzeniami powietrznymi (ucho środkowe i wewnętrzne, zatoki, znaczne wzdęcie brzucha). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów po wewnątrzgałkowej iniekcji gazu (SF6, C3F8, C2F6) – podtlenek azotu jest przeciwwskazany przez okres do 3 miesięcy od zabiegu. Ponadto, stosowanie nie powinno przekraczać 24 godzin ze względu na ryzyko niedoboru witaminy B12 i kwasu foliowego, a także jest przeciwwskazane przy zaburzeniach świadomości utrudniających współpracę z pacjentem.
aspiracja, choroba dekompresyjna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, encefalografia powietrzna, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12, niedrożność jelit, obturacja dróg oddechowych, odma, odma prężna, operacja ucha środkowego, operacja zatok, podtlenek azotu medyczny, procedura anestezjologiczna, uraz głowy, uraz szczękowo-twarzowy, utlenowanie tkanek, wentylacja tlenem, wzdęcie brzucha, zabieg neurochirurgiczny, zaburzenie świadomości, zator gazowy, zatrzymanie powietrza w organizmie, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Podtlenek azotu – Przeciwwskazania stosowania
Podtlenek azotu (N₂O) jest stosowany w anestezjologii i analgezji, dostępny w postaci czystej (100%) lub w mieszaninie 50%/50% z tlenem (np. Entonox, Kalinox). Ze względu na szybkie przenikanie do przestrzeni gazowych w organizmie, jego stosowanie jest przeciwwskazane w stanach takich jak odma opłucnowa, odma osierdziowa, ciężka rozedma, zatory gazowe, urazy głowy, niedrożność jelit, choroba dekompresyjna, po zabiegach okulistycznych z użyciem gazów dogałkowych oraz w przypadku podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego. Ponadto, N₂O jest przeciwwskazany u pacjentów z niedoborem witaminy B12 lub kwasu foliowego, chorobami neurologicznymi (np. stwardnienie rozsiane), schorzeniami kardiologicznymi (niewydolność serca, wrodzone wady serca, nadciśnienie płucne), chorobami układu oddechowego wymagającymi wentylacji 100% tlenem, a także u pacjentów z ograniczoną świadomością lub zaburzoną współpracą. Stosowanie podtlenku azotu bez dodatku tlenu (<30%) oraz przez okres dłuższy niż 24 godziny jest niewskazane ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy.
anestezjologia i analgezja, choroba alkoholowa, choroba dekompresyjna, choroba obturacyjna płuc, encefalografia powietrzna, krążenie pozaustrojowe, męczliwość mięśni, metotreksat, nadciśnienie płucne, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12, niedrożność jelit, niewydolność serca, nieżyt górnych dróg oddechowych, odma opłucnowa, odma osierdziowa, operacja ucha środkowego, podtlenek azotu, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, pomostowanie aortalno-wieńcowe, pomostowanie naczyń płucnych, porfiria, przerost migdałków, psychoza, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzeli, saturacja tlenem, splątanie, stwardnienie rozsiane, uraz głowy, uraz szczękowo-twarzowy, uraz twarzy, wrodzona wada serca, wzdęcie brzucha, zaburzenie czynności serca, zaburzenie kontroli zachowania, zaburzenie odporności, zator gazowy, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml
Ondansetron Kalceks to roztwór do wstrzykiwań/infuzji zawierający ondansetron chlorowodorek dwuwodny, dostępny w ampułkach 2 ml (4 mg ondansetronu) oraz 4 ml (8 mg ondansetronu), o osmolalności 270-310 mOsmol/kg i pH 3,0-4,0. Preparat jest wskazany u dorosłych do zapobiegania i leczenia nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną (szczególnie lekami o wysokim potencjale emetogennym, jak pochodne platyny, antracykliny, wysokie dawki cyklofosfamidu), radioterapią (zwłaszcza napromienianiem całego ciała lub jamy brzusznej) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). U dzieci wskazania różnią się wiekowo: od 6 miesięcy w leczeniu nudności po chemioterapii oraz od 1 miesiąca w profilaktyce i leczeniu PONV. Lek może być stosowany zarówno profilaktycznie, jak i w terapii objawowej.
antracyklina, chemioterapia cytotoksyczna, cyklofosfamid, napromienianie całego ciała, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, odruch wymiotny, ondansetronu chlorowodorek, operacja ucha środkowego, osmolalność, pochodne platyny, PONV, potencjał emetogenny, zabiegi ginekologiczne, zabiegi okulistyczne - Leksykon substancji czynnych
Gramicydyna – Przeciwwskazania stosowania
Gramicydyna, obecna w preparacie Dicortineff w stężeniu 25 j.m./ml, jest antybiotykiem peptydowym stosowanym w terapii infekcji okulistycznych i otologicznych, w połączeniu z neomycyną (2500 j.m./ml) oraz fludrokortyzonu octanem (1 mg/ml). Preparat ma postać zawiesiny do stosowania miejscowego w postaci kropli do oczu i uszu. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania Dicortineff są nadwrażliwość na gramicydynę, neomycynę, fludrokortyzon oraz inne antybiotyki aminoglikozydowe, a także obecność infekcji wirusowych, gruźliczych i grzybiczych narządu wzroku lub słuchu. Dodatkowo, w okulistyce przeciwwskazane jest stosowanie leku przy ubytkach nabłonka rogówki oraz jaskrze, ze względu na ryzyko penetracji substancji czynnych i wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. W otologii kluczowym przeciwwskazaniem jest perforacja błony bębenkowej, która może prowadzić do ototoksyczności i uszkodzenia słuchu.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk peptydowy, chlorek benzalkoniowy, ciąża, ciśnienie wewnątrzgałkowe, Dicortineff, fludrokortyzonu octan, gentamycyna, grzybicze zakażenie, infekcja okulistyczna, jaskra, karmienie piersią, krople do oczu i uszu, nadciśnienie oczne, nadwrażliwość, neomycyna, operacja ucha środkowego, ototoksyczność, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, soczewki kontaktowe, streptomycyna, tobramycyna, ubytek nabłonka rogówki, wirusowe zakażenie oka