dyselektrolitemie

Dyselektrolitemie to zaburzenia gospodarki elektrolitowej organizmu, charakteryzujące się nieprawidłowym stężeniem elektrolitów w płynach ustrojowych. Najczęściej dotyczą sodu, potasu, wapnia, magnezu i chlorków. Mogą manifestować się jako hipo- lub hipernatremie, hipo- lub hiperkaliemie, hipo- lub hiperkalcemie, hipo- lub hipermagnezemie oraz zaburzenia gospodarki chlorkowej.

Zaburzenia te mogą być wywołane przez szereg czynników, w tym choroby nerek, niewydolność serca, choroby endokrynologiczne, stosowanie niektórych leków (zwłaszcza diuretyków), zaburzenia wodno-elektrolitowe w przebiegu biegunek, wymiotów czy nadmiernego pocenia się. Dyselektrolitemie mogą także towarzyszyć ciężkim stanom klinicznym jak sepsa czy wstrząs.

Objawy dyselektrolitemii zależą od rodzaju i nasilenia zaburzenia oraz tempa jego rozwoju. Mogą obejmować zaburzenia neurologiczne (drgawki, parestezje, zaburzenia świadomości), zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśniowe, skurcze mięśni czy zaburzenia funkcji nerek. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne krwi i moczu oraz badania obrazowe w celu ustalenia przyczyny zaburzeń.

Leczenie dyselektrolitemii polega na wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych oraz leczeniu choroby podstawowej. W przypadkach ciężkich zaburzeń może być konieczne prowadzenie terapii w warunkach oddziału intensywnej terapii z monitorowaniem parametrów życiowych pacjenta.