askarioza dróg żółciowych
Askarioza dróg żółciowych to stan chorobowy wywołany przez glistę ludzką (Ascaris lumbricoides), która z jelita cienkiego migruje do dróg żółciowych. Pasożyt ten może powodować obturację przewodów żółciowych, prowadząc do cholestazy, zapalenia dróg żółciowych, zapalenia trzustki, a w ciężkich przypadkach do ropni wątroby.
Główne objawy askaridozy dróg żółciowych obejmują ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, żółtaczkę, gorączkę, nudności i wymioty. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG, MRCP, ERCP), które mogą uwidocznić gliste w drogach żółciowych, oraz badaniach laboratoryjnych wskazujących na cholestazę i reakcję zapalną.
Leczenie askaridozy dróg żółciowych jest zwykle dwutorowe. Obejmuje terapię przeciwpasożytniczą (albendazol, mebendazol) oraz interwencję endoskopową (ERCP) w celu usunięcia pasożyta z dróg żółciowych. W przypadkach powikłanych może być konieczne leczenie chirurgiczne. Profilaktyka polega na przestrzeganiu zasad higieny oraz unikaniu spożywania nieprzygotowanej właściwie żywności w rejonach endemicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Askarioza – Leczenie
Askarioza, wywołana przez Ascaris lumbricoides, wymaga leczenia farmakologicznego u wszystkich pacjentów, niezależnie od obecności objawów, aby zapobiec powikłaniom migracji pasożytów. Leki pierwszego wyboru to albendazol (400 mg jednorazowo u pacjentów powyżej 12 miesiąca życia, 200 mg u dzieci 1-2 lata), mebendazol (100 mg 2x/d przez 3 dni lub 500 mg jednorazowo) oraz iwermektyna (150-200 μg/kg jednorazowo). Pyrantel pamoate (11 mg/kg, max 1 g) jest preferowany u kobiet w ciąży ze względu na potencjalną teratogenność benzimidazoli. Skuteczność leczenia jest wysoka, z redukcją jaj pasożyta w kale na poziomie 96-100% do 60 dni po terapii. Leki są generalnie dobrze tolerowane, choć mogą wywoływać działania niepożądane, takie jak nudności, wymioty czy bóle brzucha. W fazie płucnej leczenie jest objawowe, a farmakoterapia przeciwpasożytnicza zwykle nie jest wskazana ze względu na ryzyko nasilonego zapalenia płuc.
albendazol, Ascaris lumbricoides, askarioza, askarioza dróg żółciowych, badanie parazytologiczne kału, benzimidazole, bronchodilatator, chemoprofilaktyka, glista ludzka, glistnica, hipowitaminoza A, ileostomia, iwermektyna, kortykosteroid, laparotomia, lek przeciwpasożytniczy, martwica jelita, mebendazol, niedrożność jelit, nitazoksanid, pyrantel pamoate, sonda nosowo-żołądkowa, zaburzenia wchłaniania, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie trzustki, zespół Löfflera - Leksykon chorób i schorzeń
Askarioza – Diagnostyka i diagnoza
Askarioza, wywoływana przez nicienia Ascaris lumbricoides, jest jedną z najczęstszych infekcji pasożytniczych na świecie, często przebiegającą bezobjawowo, co utrudnia diagnostykę. Podstawową metodą rozpoznawania jest mikroskopowe badanie kału w kierunku jaj pasożyta, które pojawiają się dopiero po około 40 dniach od zakażenia. Zalecane techniki to bezpośrednie badanie kału, metody koncentracji (sedymentacja formalno-eterowa, flotacja siarczanem cynku), technika Kato-Katz oraz metody FLOTAC, z których FLOTAC cechuje się wyższą czułością. W diagnostyce fazy płucnej, gdzie badanie kału jest często negatywne, pomocne są badania plwociny, aspiratu żołądkowego, ocena eozynofilii obwodowej (5-50%) oraz obrazowanie radiologiczne (RTG klatki piersiowej wykazujące wędrujące nacieki). Diagnostyka obrazowa obejmuje także RTG jamy brzusznej (widoczne masy pasożytów), ultrasonografię, tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI) oraz endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną (ERCP), szczególnie przy lokalizacji pozajelitowej w drogach żółciowych i trzustce.
Ascaris lumbricoides, askarioza, askarioza dróg żółciowych, aspirat żołądkowy, badanie mikroskopowe kału, badanie plwociny, badanie serologiczne, badanie USG, eozynofilia obwodowa, ERCP, immunofluorescencja pośrednia, infekcja pasożytnicza, jajo pasożyta, kamica dróg żółciowych, koncentracja kału, morfologia krwi, multipleksowy PCR, niedrożność jelit, PCR w czasie rzeczywistym, popłuczyny oskrzelowe, pośrednia hemaglutynacja, rezonans magnetyczny, RTG jamy brzusznej, rtg klatki piersiowej, schistosomatoza, strongyloidoza, technika Kato-Katz, tęgoryjec, test ELISA, toksokaroza, tomografia komputerowa, zespół Löfflera