blokada ogonowa
Blokada ogonowa (łac. anesthesia caudalis) to procedura anestezjologiczna polegająca na wprowadzeniu środka znieczulającego miejscowo do przestrzeni zewnątrzoponowej poprzez rozwór krzyżowy (hiatus sacralis). Jest to odmiana znieczulenia zewnątrzoponowego, wykonywana w dolnym odcinku kręgosłupa.
Technika ta znajduje zastosowanie głównie w chirurgii dolnych partii ciała, szczególnie w procedurach dotyczących krocza, odbytu, dolnej części odbytnicy oraz w operacjach urologicznych i ginekologicznych. Jest również stosowana w położnictwie jako metoda łagodzenia bólu porodowego.
Zaletą blokady ogonowej jest niższe ryzyko powikłań neurologicznych w porównaniu do tradycyjnego znieczulenia zewnątrzoponowego lędźwiowego. Wśród potencjalnych komplikacji wymienia się: infekcje, krwiaki w kanale kręgowym, przypadkowe nakłucie opony twardej oraz toksyczne działanie leków znieczulających po ich przedostaniu się do krwiobiegu.
Do przeciwwskazań należą: zaburzenia krzepnięcia, infekcje w miejscu wkłucia, wady anatomiczne uniemożliwiające identyfikację rozworu krzyżowego oraz alergia na środki znieczulające.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Leczenie
Wgłobienie jelita to stan nagły wymagający szybkiej interwencji, polegający na wsunięciu się jednego odcinka jelita w sąsiedni, co prowadzi do niedrożności przewodu pokarmowego i grozi powikłaniami takimi jak niedokrwienie, perforacja czy zapalenie otrzewnej. U dzieci w stabilnym stanie klinicznym pierwszym wyborem jest niechirurgiczna redukcja za pomocą wlewki powietrznej (ciśnienie do 120 mm Hg) lub hydrostatycznej (wysokość słupa płynu do 100 cm), skuteczna w 80-90% przypadków. Wlewki pod kontrolą USG zyskują na popularności ze względu na brak ekspozycji na promieniowanie, a badania sugerują wyższą skuteczność wlewki powietrznej. Leczenie chirurgiczne jest konieczne przy nieskuteczności redukcji, obecności perforacji, niedokrwienia, patologicznego miejsca wiodącego lub niestabilnym stanie pacjenta. U dorosłych, ze względu na częste podłoże nowotworowe, leczenie operacyjne jest standardem, z preferencją resekcji bez wcześniejszej próby redukcji w przypadku wgłobienia jelita grubego.
antybiotykoterapia, blokada ogonowa, floroglucinol, fluoroskopia, ketamina, kortykosteroidy, laparoskopia, laparotomia, martwica jelita, nawadnianie dożylne, niedokrwienie jelita, niedrożność przewodu pokarmowego, perforacja jelita, redukcja wgłobienia, resekcja jelita, sepsa, ultrasonografia, wgłobienie jelita, wgłobienie krętniczo-kątnicze, wodobrzusze, zapalenie otrzewnej, zespół krótkiego jelita, zespolenie jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Zapobieganie i profilaktyka
Wgłobienie jelita, najczęściej krętniczo-okrężnicze, stanowi stan nagły prowadzący do niedrożności i niedokrwienia jelita. Wczesna diagnostyka i interwencja są kluczowe dla dobrego rokowania, zwłaszcza u dzieci, gdzie skuteczność niechirurgicznej redukcji (wlew powietrzny lub kontrastowy) sięga do 85%. Metody takie jak redukcja pneumatyczna pod kontrolą fluoroskopową oraz hydrostatyczna pod kontrolą USG cechują się wysoką skutecznością (około 82%) i niskim ryzykiem perforacji. Technika RIGHT, łącząca hydrostatyczną redukcję z anestezją ogólną, zwiększa bezpieczeństwo i komfort pacjenta. Blokada ogonowa z ketaminą domięśniową podnosi wskaźnik powodzenia do około 93,9%, skracając czas procedury bez negatywnego wpływu na funkcje hemodynamiczne i oddechowe. W przypadku konieczności interwencji chirurgicznej stosuje się techniki enteroplication i ileopexy, które mogą zmniejszać ryzyko nawrotów wgłobienia.
blokada ogonowa, ciężki złożony niedobór odporności, dieta wysokobłonnikowa, dysfunkcja jelit, fluoroskopia, gastrektomia, intussusception, kontrola ultrasonograficzna, niedokrwienie jelita, redukcja pneumatyczna, SCID, stosowanie opioidów, szczepienie przeciwko rotawirusom, wczesna interwencja, wgłobienie jelita, wlew kontrastowy, zapalenie otrzewnej, zespolenie jelitowe, zgłębnik żywieniowy, zrosty wewnątrzbrzuszne