guz trofoblastyczny miejsca łożyskowego
Guz trofoblastyczny miejsca łożyskowego (Placental Site Trophoblastic Tumor, PSTT) to rzadka postać choroby trofoblastycznej ciąży, stanowiąca mniej niż 2% wszystkich nowotworów trofoblastycznych. Wywodzi się z komórek trofoblastu pośredniego i charakteryzuje się powolnym wzrostem oraz niską produkcją gonadotropiny kosmówkowej (β-hCG) w porównaniu do innych form ciążowej choroby trofoblastycznej.
PSTT może rozwinąć się po każdym typie ciąży – prawidłowej, poronionej, ciąży ektopowej lub po zaśniadzie groniastym. Okres między poprzednią ciążą a diagnozą może wynosić od kilku miesięcy do nawet kilku lat. Klinicznie choroba objawia się najczęściej nieprawidłowymi krwawieniami z dróg rodnych, powiększeniem macicy oraz podwyższonym, choć zazwyczaj niezbyt wysokim, poziomem β-hCG.
Diagnostyka obejmuje oznaczenie poziomu β-hCG, badania obrazowe (USG, MRI) oraz ostatecznie badanie histopatologiczne. Charakterystycznymi cechami mikroskopowymi są komórki trofoblastu pośredniego naciekające miometrium oraz ekspresja laktogenu łożyskowego (hPL) przy słabszej ekspresji β-hCG. W przeciwieństwie do innych nowotworów trofoblastycznych, PSTT wykazuje stosunkowo niską wrażliwość na standardową chemioterapię.
Leczeniem z wyboru jest całkowita histerektomia, zwłaszcza u kobiet, które zakończyły już plany reprodukcyjne. W przypadku choroby zaawansowanej konieczne jest leczenie skojarzone z zastosowaniem chemioterapii. Rokowanie zależy głównie od stadium zaawansowania, czasu od poprzedniej ciąży oraz wieku pacjentki. Pięcioletnie przeżycie w przypadku choroby ograniczonej do macicy wynosi około 90%, jednak znacząco spada w przypadku obecności przerzutów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ciąża poroniona – Patofizjologia i mechanizm
Ciąża poroniona (hydatidiform mole) jest zaburzeniem trofoblastycznym charakteryzującym się nieprawidłowym zapłodnieniem prowadzącym do nadmiernej proliferacji trofoblastu i obrzęku kosmków łożyskowych. Wyróżnia się dwie formy: całkowitą (diploidalna, kariotyp 46,XX lub 46,XY, całkowicie androgeniczna) oraz częściową (triploidalna, najczęściej 69,XXY, z obecnością tkanki płodowej). Całkowita ciąża poroniona cechuje się brakiem naczyń krwionośnych w kosmkach, wyraźną hiperplazją trofoblastu i brakiem ekspresji p57, co wiąże się z większym ryzykiem progresji do inwazyjnego zaśniada i raka kosmówki. Częściowa ciąża poroniona wykazuje ogniskową hiperplazję trofoblastyczną z łagodną atypią, obecność funkcjonującego krążenia kosmkowego oraz ekspresję p57, a ryzyko przetrwałej choroby trofoblastycznej (GTD) wynosi 0,5-5%, podczas gdy w całkowitych ciążach poronionych jest to 15-20%.
białko szoku cieplnego 70, całkowita ciąża poroniona, choroba trofoblastyczna ciążowa, ciąża poroniona, częściowa ciąża poroniona, dispermia, gonadotropina kosmówkowa, guz trofoblastyczny miejsca łożyskowego, hiperplazja trofoblastu, immunohistochemia, inwazyjny zaśniad, kosmki łożyskowe, metotreksat, mutacja genu NLRP7, mutacja germinalna, nadciśnienie indukowane ciążą, nadczynność tarczycy, nowotwór trofoblastyczny ciążowy, przetrwała choroba trofoblastyczna, rak kosmówki, zmiana przednowotworowa