AUC kandesartanu
AUC (Area Under the Curve) kandesartanu odnosi się do parametru farmakokinetycznego określającego całkowitą ekspozycję organizmu na substancję czynną kandesartan w czasie. Kandesartan jest lekiem przeciwnadciśnieniowym z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), szeroko stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca.
Wartość AUC kandesartanu zwiększa się liniowo wraz ze wzrostem dawki leku. Po podaniu doustnym biodostępność kandesartanu wynosi około 15%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po 3-4 godzinach. Pokarm o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa znacząco na wartość AUC, choć może nieznacznie opóźnić wchłanianie leku.
U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zwiększenie wartości AUC kandesartanu, co może wymagać dostosowania dawki. Podobnie u osób z niewydolnością wątroby wartość AUC może być zwiększona, zwłaszcza w przypadku współistniejącej niewydolności nerek. Monitorowanie AUC kandesartanu ma szczególne znaczenie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby, gdzie konieczna może być modyfikacja dawkowania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma to trójskładnikowa kombinacja o zróżnicowanych właściwościach farmakokinetycznych. Kandesartan cilexetyl po podaniu doustnym wykazuje biodostępność około 34% (tabletka) do 40% (roztwór), osiąga Cmax po 3-4 godzinach, wiąże się z białkami osocza w >99%, a jego okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki i żółć, z minimalnym metabolizmem wątrobowym (CYP2C9). Amlodypina charakteryzuje się biodostępnością 64-80%, Cmax po 6-12 godzinach, wysokim wiązaniem z białkami (~97,5%), dużą objętością dystrybucji (21 L/kg) oraz długim okresem półtrwania 35-50 godzin, podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 2-5 godzinach, wiąże się z białkami w 64%, ma objętość dystrybucji 0,5-1,1 L/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z okresem półtrwania 10-15 godzin. Badania interakcji farmakokinetycznych potwierdziły brak istotnych interakcji między składnikami, co uzasadnia ich łączne stosowanie w jednym preparacie.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, AUC kandesartanu, biodostępność amlodypiny, biodostępność kandesartanu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka terapeutyczna, dysfagia, dystrybucja tkankowa, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, kandesartan cyleksetylu, klirens nerkowy hydrochlorotiazydu, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji amlodypiny, okres półtrwania amlodypiny, okres półtrwania kandesartanu, okres półtrwania w fazie eliminacji, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Kandesartan cyleksetylu, substancja czynna leku Carzap, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 14% po podaniu doustnym w formie tabletki, z osiąganiem szczytowego stężenia (Cmax) po 3-4 godzinach. Farmakokinetyka wykazuje liniowy wzrost stężenia w surowicy wraz ze wzrostem dawki, bez istotnych różnic płciowych. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99%) i ma ograniczoną dystrybucję (objętość dystrybucji 0,1 l/kg). Metabolizm jest minimalny, z eliminacją głównie w postaci niezmienionej przez nerki i żółć, a okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Kandesartan nie kumuluje się po podaniu wielokrotnym, co jest korzystne w terapii długoterminowej. Wydalanie nerkowe obejmuje filtrację kłębuszkową i wydzielanie kanalikowe, a całkowity klirens osoczowy wynosi około 0,37 ml/min/kg.
AUC kandesartanu, biodostępność bezwzględna, biodostępność względna, CYP2C9, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, kandesartan cyleksetyl, klirens nerkowy, klirens osoczowy, liniowy wzrost stężenia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
