beta-acetylodigoksyna

Beta-acetylodigoksyna to syntetyczny glikozyd nasercowy, pochodna digoksyny, stosowany w leczeniu niewydolności serca oraz niektórych zaburzeń rytmu serca. Substancja ta zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) poprzez hamowanie pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia w kardiomiocytach.

Lek charakteryzuje się lepszą biodostępnością po podaniu doustnym w porównaniu do digoksyny, a także korzystniejszym profilem farmakokinetycznym. Beta-acetylodigoksyna metabolizowana jest w organizmie do digoksyny, która jest właściwą substancją aktywną. Typowe wskazania obejmują przewlekłą niewydolność serca, zwłaszcza z towarzyszącym migotaniem przedsionków, oraz kontrolę częstości rytmu komór w migotaniu i trzepotaniu przedsionków.

Stosowanie beta-acetylodigoksyny wymaga ostrożnego monitorowania ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Pacjenci powinni być regularnie badani pod kątem stężenia leku w surowicy, funkcji nerek oraz stężenia elektrolitów, szczególnie potasu, gdyż hipokaliemia zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń rytmu serca. Interakcje z innymi lekami, takimi jak amiodarone, werapamil czy chinidyna, mogą znacząco zwiększać stężenie glikozydu w surowicy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl