acyklowir i pencyklowir
Acyklowir i pencyklowir to leki przeciwwirusowe, stosowane głównie w leczeniu zakażeń wirusami z grupy Herpes. Acyklowir, wprowadzony na rynek w latach 70. XX wieku, był pierwszym skutecznym lekiem przeciwko wirusom opryszczki i pozostaje złotym standardem w tej grupie terapeutyków.
Mechanizm działania obu leków polega na hamowaniu replikacji wirusowego DNA. Jako analogi nukleozydów, zostają aktywowane przez kinazę tyminową wirusa, a następnie wbudowane do nowo syntetyzowanego łańcucha DNA, co prowadzi do zatrzymania jego syntezy. Acyklowir działa wybiórczo na komórki zakażone wirusem, co zapewnia niską toksyczność dla komórek gospodarza.
Acyklowir jest dostępny w formie doustnej, dożylnej i miejscowej, natomiast pencyklowir stosowany jest głównie miejscowo w postaci kremów. Wskazania obejmują leczenie zakażeń HSV-1, HSV-2, VZV (opryszczka wargowa, narządów płciowych, półpasiec). Acyklowir stosuje się również profilaktycznie u pacjentów z upośledzoną odpornością oraz w leczeniu opryszczkowego zapalenia mózgu.
Warto zaznaczyć, że pencyklowir charakteryzuje się większą biodostępnością i dłuższym czasem półtrwania w komórkach zakażonych wirusem w porównaniu do acyklowiru, co pozwala na rzadsze aplikacje. Obydwa leki cechują się dobrym profilem bezpieczeństwa, choć acyklowir stosowany ogólnoustrojowo może powodować nefrotoksyczność, zwłaszcza przy niedostatecznym nawodnieniu pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ganciclovir Accord
Gancyklowir Accord (500 mg) jest lekiem o istotnym ryzyku działań niepożądanych, w tym mielosupresji, mutagenności, teratogenności i karcynogenności. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć nadwrażliwość krzyżową z acyklowirem i pencyklowirem. Konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji: u kobiet w wieku rozrodczym przez cały okres leczenia i 30 dni po, a u mężczyzn przez leczenie i 90 dni po zakończeniu terapii. Leczenie u dzieci i młodzieży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko odległych skutków toksycznych. Mielosupresja jest najpoważniejszym działaniem niepożądanym, dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy potwierdzić minimalne wartości hematologiczne: bezwzględna liczba neutrofili ≥ 500/µl, liczba płytek krwi ≥ 25 000/µl oraz stężenie hemoglobiny ≥ 8 g/dl.
acyklowir i pencyklowir, bezwzględna liczba neutrofilów, ciężka leukopenia, dydanozyna, dysfagia, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gancyklowir, imipenem z cylastatyną, krwiotwórczy czynnik wzrostu, lek mielotoksyczny, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość krzyżowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, walacyklowir i famcyklowir, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Walgancyklowir, prolek gancyklowiru, stosowany w terapii zakażeń wirusem cytomegalii, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym mielosupresji manifestującej się ciężką leukopenią, neutropenią, niedokrwistością, trombocytopenią, pancytopenią oraz niewydolnością szpiku kostnego. Leczenie nie powinno być rozpoczynane przy bezwzględnej liczbie neutrofili <500/μl, liczbie płytek <25 000/μl oraz stężeniu hemoglobiny <8 g/dl. Monitorowanie hematologiczne jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek i u dzieci, a w przypadku ciężkich zaburzeń hematologicznych zaleca się przerwanie terapii i zastosowanie czynników krwiotwórczych. Biodostępność gancyklowiru po podaniu 900 mg walgancyklowiru wynosi około 60%, co jest istotne przy dostosowywaniu dawkowania, zwłaszcza przy przejściu z doustnego gancyklowiru (6% biodostępności po 1000 mg). U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny, a tabletki walgancyklowiru są przeciwwskazane u osób poddawanych hemodializie.
acyklowir i pencyklowir, bezwzględna liczba neutrofili, biodostępność gancyklowiru, drgawki, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie spermatogenezy, hemodializa, imipenem z cylastatyną, klirens kreatyniny, leukopenia, mielosupresja, nadwrażliwość krzyżowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, prolek gancyklowiru, stężenie hemoglobiny, trombocytopenia, walacyklowir i famcyklowir, walgancyklowir, wirus cytomegalii, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valhit
Walgancyklowir (Valhit) wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na acyklowir, pencyklowir lub ich proleki. Lek wykazuje potencjalne działanie mutagenne, teratogenne, aspermatogenne oraz rakotwórcze, co wymaga stosowania skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym (podczas leczenia i przez minimum 30 dni po zakończeniu) oraz mechanicznych środków antykoncepcyjnych u mężczyzn (w trakcie leczenia i przez co najmniej 90 dni po zakończeniu). Walgancyklowir może powodować ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia i niewydolność szpiku, dlatego terapia nie powinna być rozpoczynana przy liczbie neutrofili <500/μl, płytek <25 000/μl oraz hemoglobiny <8 g/dl. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszymi niedoborami krwinek, poddawanych radioterapii oraz u dzieci i osób z niewydolnością nerek, z obowiązkową regularną kontrolą morfologii krwi.
acyklowir i pencyklowir, biodostępność gancyklowiru, czynnik krwiotwórczy, drgawki, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gancyklowir, hemodializa, hemoglobina, imipenem z cylastatyną, klirens kreatyniny, leukopenia, liczba neutrofili, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość krzyżowa, neutropenia, niedobór krwinek, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność szpiku, pancytopenia, parametr hematologiczny, płytki krwi, trombocytopenia, wada wrodzona, walgancyklowir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie spermatogenezy