kompleks SWI/SNF
Kompleks SWI/SNF (Switch/Sucrose Non-Fermentable) to wielobiałkowy kompleks remodelujący chromatynę, który odgrywa kluczową rolę w regulacji ekspresji genów. Funkcjonuje poprzez zmiany struktury chromatyny, wykorzystując energię z hydrolizy ATP do przesuwania, usuwania lub restrukturyzacji nukleosomów, co wpływa na dostępność DNA dla czynników transkrypcyjnych.
W genomie człowieka zidentyfikowano trzy główne warianty kompleksu SWI/SNF: BAF (BRG1/BRM-associated factor), PBAF (Polybromo-associated BAF) oraz ncBAF (non-canonical BAF). Kompleksy te różnią się składem podjednostek, co determinuje ich specyficzność tkankową i funkcjonalną. Mutacje w genach kodujących komponenty SWI/SNF występują w około 20% wszystkich nowotworów złośliwych u ludzi.
Zaburzenia funkcjonowania kompleksu SWI/SNF związane są z wieloma jednostkami chorobowymi, w tym z zespołami wad wrodzonych (np. zespół Coffina-Sirisa, zespół Nicolaidesa-Baraitsera) oraz z nowotworzeniem. Szczególnie często mutacje te obserwuje się w raku jajnika typu jasnokomórkowego, raku endometrium, raku pęcherza moczowego, raku jelita grubego oraz niektórych mięsakach. Odkrycia te czynią kompleks SWI/SNF potencjalnym celem terapeutycznym w onkologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Epidemiologia
Sarcoma nabłonkowate (ES) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich o pochodzeniu mezenchymalnym, charakteryzujący się utratą ekspresji białka SMARCB1/INI1. Występuje głównie u młodych dorosłych (mediana wieku 27 lat), z częstością zachorowań wynoszącą 0,02-0,05/100 000 w UE i USA. Wyróżnia się dwa podtypy: klasyczny (dystalny) i proksymalny, z przewagą zachorowań u mężczyzn (stosunek 2:1). ES cechuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (40-60%) i przerzutów regionalnych do węzłów chłonnych (do 30%), a także odległych (płuca, kości, mózg) u 20-50% pacjentów. 5-letnie przeżycie całkowite waha się od 25% do 70%, zależnie od stopnia zaawansowania choroby i obecności przerzutów. Czynniki pogarszające rokowanie to m.in. wielkość guza >5 cm, lokalizacja proksymalna, obecność nacieków naczyniowych, martwica ≥30%, dodatnie marginesy chirurgiczne oraz wysoka aktywność mitotyczna.
aktywność mitotyczna, choroba przerzutowa, kompleks SWI/SNF, leczenie systemowe, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, nawrót miejscowy, nowotwór tkanek miękkich, obrazowanie przekrojowe, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut in-transit, przerzut odległy, przerzut regionalny, rhabdomyosarcoma, sarcoma nabłonkowate, system TNM, tkanka mezenchymalna, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Patofizjologia i mechanizm
Mięsak stawowy (synovial sarcoma) to złośliwy nowotwór tkanek miękkich, stanowiący 5-10% mięsaków, charakteryzujący się patognomoniczną translokacją t(X;18)(p11.2;q11.2) obecna w ponad 90% przypadków. Translokacja ta prowadzi do powstania białek fuzyjnych SS18-SSX, które modyfikują funkcję kompleksu remodelującego chromatynę SWI/SNF (BAF), wypierając supresorowe białko BAF47 i aktywując ekspresję genu Sox2, kluczowego dla proliferacji komórek nowotworowych. Białka fuzyjne działają jako nieprawidłowe regulatory transkrypcji, zaburzając równowagę między kompleksami Trithorax (TrxG) a Polycomb (PcG), co prowadzi do epigenetycznej deregulacji i aktywacji onkogenów oraz zahamowania genów supresorowych. Wyróżnia się podtypy molekularne mięsaka stawowego (SSC-I, SSC-II, SSC-III) o różnym rokowaniu, a obecność fuzji SS18-SSX1 koreluje z gorszym przeżyciem i agresywniejszym fenotypem guza.
aberracja cytogenetyczna, błona maziowa stawu, dehydroepiandrosteron, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, gen Sox2, gen SS18, gen SSX, infiltracja limfocytów, inhibitor deacetylazy histonowej, inhibitor punktów kontrolnych, komórka mezenchymalna, kompleks remodelujący chromatynę, kompleks SWI/SNF, mechanizm epigenetyczny, mięsak stawowy, nowotwór tkanek miękkich, onkogen BCL-2, podtyp molekularny, proliferacja komórek, receptor czynnika wzrostu, szlak sygnałowy, transformacja nowotworowa, translokacja chromosomowa, wyspa CpG - Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Patofizjologia i mechanizm
Rak tarczycy, będący jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych układu endokrynnego, charakteryzuje się złożoną molekularną patogenezą, w której kluczową rolę odgrywają zaburzenia szlaków sygnałowych MAPK i PI3K/AKT. Mutacje takie jak BRAF-V600E (obecna w około 45% przypadków raka brodawkowatego tarczycy – PTC) oraz mutacje RAS, PIK3CA i inaktywacja PTEN są fundamentalne dla inicjacji i progresji różnych typów raka tarczycy, w tym PTC, FTC, MTC i anaplastycznego raka tarczycy (ATC). Mutacje promotora TERT oraz zmiany epigenetyczne, takie jak hipermetylacja genów supresorowych, dodatkowo nasilają agresywność i oporność na leczenie, w tym utratę awidności do radiojodu. Wysoki ładunek mutacyjny i akumulacja mutacji somatycznych, zwłaszcza w ATC, wskazują na konieczność wieloczynnikowego podejścia terapeutycznego. Warto podkreślić, że dawka promieniowania powyżej 0,05-0,1 Gy zwiększa ryzyko rozwoju PTC, szczególnie u osób młodszych.
anaplastyczny rak tarczycy, fibroblasty związane z rakiem, gen PTEN, glikoliza, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, komórki C tarczycy, komórki macierzyste raka, kompleks SWI/SNF, macierz zewnątrzkomórkowa, makrofagi związane z guzem, mikrośrodowisko guza, mutacja BRAF V600E, mutacja punktowa, mutacja RAS, rak brodawkowaty tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak tarczycy, rdzeniasty rak tarczycy, szlak MAPK, szlak PI3K/AKT, szlak PI3K/AKT/mTOR, terapia CAR-T, terapia celowana, translokacja chromosomowa, transporter LAT1, układ endokrynny - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy zarodkowe – Patofizjologia i mechanizm
Guzy zarodkowe OUN to wysoce złośliwe nowotwory rozwijające się z pozostałości komórek zarodkowych, głównie u niemowląt i małych dzieci. Charakteryzują się heterogennością molekularną, co znalazło odzwierciedlenie w klasyfikacji WHO 2021, dzielącej je na rdzeniaki (medulloblastoma) z pięcioma podgrupami molekularnymi, atypowe teratoidalno-rabdoidalne guzy (AT/RT) z mutacjami genu SMARCB1, guzy z rozetami wielowarstwowymi (ETMR) z amplifikacją klastra C19MC w 90% przypadków oraz inne podtypy, takie jak neuroblastoma OUN z aktywacją FOXR2 i guzy z tandemową duplikacją BCOR. Patogeneza obejmuje zmiany genetyczne i epigenetyczne, w tym mutacje DICER1 i nadekspresję białka LIN28A, które wpływają na regulację mikroRNA i proliferację komórek nowotworowych. Guzy te wykazują tendencję do rozsiewu przez płyn mózgowo-rdzeniowy, co pogarsza rokowanie i wymaga precyzyjnej diagnostyki molekularnej, w tym profilowania metylacji DNA i sekwencjonowania NGS, dla optymalizacji terapii i stratyfikacji ryzyka.
anemia Fanconiego, apoptoza, gen DICER1, guz zarodkowy, guz zarodkowy OUN, komórka macierzysta nowotworowa, kompleks SWI/SNF, mikroRNA, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, profilowanie metylacji DNA, rdzeniak, sekwencjonowanie nowej generacji, terapia protonowa, wtórny nowotwór złośliwy, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół Rubinsteina-Taybiego, zespół Turcota