szlak PI3K/AKT/mTOR
Szlak sygnałowy PI3K/AKT/mTOR stanowi kluczową kaskadę biochemiczną regulującą procesy komórkowe takie jak proliferacja, wzrost, przeżycie, metabolizm oraz angiogeneza. Jego aktywacja rozpoczyna się od fosforylacji kinazy 3-fosfatydyloinozytolu (PI3K), która przekształca fosfatydyloinozytolo-4,5-bisfosforan (PIP2) w fosfatydyloinozytolo-3,4,5-trifosforan (PIP3), aktywując następnie kinazę AKT.
Aktywowana AKT fosforyluje liczne substraty komórkowe, w tym kompleks mTOR (mammalian target of rapamycin), prowadząc do nasilenia syntezy białek, wzrostu komórkowego i hamowania autofagii. Szlak ten jest negatywnie regulowany przez fosfatazę PTEN, która defosforyluje PIP3 do PIP2, wygaszając sygnalizację PI3K/AKT.
Zaburzenia funkcjonowania szlaku PI3K/AKT/mTOR obserwuje się w wielu typach nowotworów, gdzie mutacje prowadzące do jego nadaktywności przyczyniają się do onkogenezy, progresji nowotworu i oporności na leczenie. Stanowi on ważny cel terapeutyczny, a inhibitory poszczególnych elementów kaskady (np. inhibitory PI3K, AKT czy mTOR) znajdują zastosowanie w leczeniu onkologicznym, szczególnie w terapiach celowanych nowotworów litych i hematologicznych.
W praktyce klinicznej stosowane są inhibitory mTOR (ewerolimus, temsyrolimus), inhibitory PI3K (idelalizyb, kopanlisyb) oraz dualne inhibitory PI3K/mTOR. Badania kliniczne koncentrują się również na terapiach skojarzonych łączących inhibitory tego szlaku z innymi lekami przeciwnowotworowymi, co może przezwyciężyć mechanizmy oporności i zwiększyć skuteczność leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Patofizjologia i mechanizm
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, stanowiący 0,2-4,6% wszystkich złośliwych nowotworów skóry, z 5-10% śmiertelnością. Etiopatogeneza obejmuje ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresję (np. po przeszczepach narządów, AIDS), infekcje HPV i HIV oraz tło genetyczne, zwłaszcza zespół Muira-Torre’a (MTS) – wariant zespołu Lyncha z mutacjami w genach naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2). Molekularnie wyróżnia się trzy klasy raka łojowego: związany z uszkodzeniem UV, z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI) oraz pauci-mutacyjny, co koreluje z lokalizacją i przebiegiem klinicznym. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w patogenezę to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog, TGF-β oraz CASPASE-3/YAP, a także ekspresja HER2 i VEGF, co wskazuje na potencjalne cele terapii celowanej. Histopatologicznie rak łojowy wykazuje zróżnicowane wzorce wzrostu i różnicowania, z dominacją wzorca zrazikowego i obecnością komórek bazaloidalnych oraz sebocytów, a immunohistochemicznie cechuje się ekspresją EMA, BerEp4, AR, CK7, Ki-67 (mediana 35%, zakres 5-80%) i p53 (mediana 10%, zakres 0-80%), gdzie ekspresja p53 ≥10% i Ki-67 ≥25% wspierają rozpoznanie.
choroba Bowena, czynnik transformujący wzrostu beta, ekspresja PTEN, ekspresja VEGF, gen p53, gen PTCH1, HPV, immunosupresja, inwazja naczyniowo-limfatyczna, limfangiogeneza, mismatch repair, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, naprawa niesparowanych zasad DNA, niepolipowaty rak jelita grubego, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, radioterapia głowy i szyi, rak łojowy, receptor androgenowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, retinoblastoma, rogowacenie słoneczne, szlak Hedgehog, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, zakażenie HPV, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, znamię łojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prostaty – Patofizjologia i mechanizm
Rak prostaty jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych u mężczyzn, złożonym pod względem patogenezy, w której kluczową rolę odgrywa receptor androgenowy (AR). Testosteron i dihydrotestosteron (DHT) aktywują AR, co inicjuje transkrypcję genów regulujących proliferację i apoptozę komórek prostaty. Mutacje genetyczne, takie jak fuzja TMPRSS2-ERG (obecna w 50-60% przypadków) oraz mutacje i amplifikacje genu AR (wzrost do 50% w CRPC), prowadzą do progresji choroby i oporności na terapię. Utrata funkcji genu supresorowego PTEN (w 20-50% przypadków) aktywuje szlak PI3K-AKT-mTOR, zwiększając proliferację i zmniejszając apoptozę. Mutacje w genach naprawy DNA (BRCA1/2, ATM) oraz mutacje p53 i RB1 są częstsze w przerzutowym raku prostaty, co wiąże się z gorszym rokowaniem. Neuroendokrynna transdyferencjacja (NED) i plastyczność linii komórkowych przyczyniają się do agresywnego fenotypu i oporności na leczenie.
antygen błonowy specyficzny dla prostaty, białko Bcl-2, białko PTEN, białko szoku cieplnego, dihydrotestosteron, enzym 5α-reduktaza, inhibitor PARP, mikrośrodowisko guza, modyfikacja histonów, mutacja genu naprawy DNA, nisza przedprzerzutowa, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak prostaty, rak prostaty oporny na kastrację, rearanżacja chromosomowa, receptor androgenowy, szlak JAK-STAT, szlak PI3K, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Wnt/β-katenina, terapia deprywacji androgenowej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Patofizjologia i mechanizm
Rak nerki (RCC) to najczęstszy złośliwy nowotwór nerki u dorosłych, stanowiący 90-95% przypadków, z dominującym podtypem jasnokomórkowym (ccRCC, 80%). Patogeneza ccRCC wiąże się głównie z mutacjami genu supresorowego VHL (obecnymi u 50-90% pacjentów), prowadzącymi do akumulacji czynników indukowanych hipoksją (HIF-1α, HIF-2α) i nadekspresji genów angiogennych (VEGF, PDGF). Inne istotne mutacje dotyczą genów PBRM1 (40%), BAP1 (14%) i SETD2 (3%). Szlaki sygnałowe PI3K/AKT/mTOR odgrywają kluczową rolę w proliferacji i przeżyciu komórek nowotworowych, a inhibitory mTOR (ewerolimus, temsyrolimus) są zatwierdzone w leczeniu przerzutowego RCC. Immunoterapia z użyciem inhibitorów punktów kontrolnych (PD-1/PD-L1: niwolumab, pembrolizumab; CTLA-4: ipilimumab) stanowi obecnie standard leczenia, zwłaszcza w kontekście ekspresji PD-L1 na komórkach nowotworowych i immunosupresyjnego mikrośrodowiska guza. Oporność na terapię jest związana z mechanizmami takimi jak sekwestracja leków w lizosomach, heterogenność metaboliczna guza oraz adaptacje metaboliczne, w tym efekt Warburga, auksotrofię glutaminową i plastyczność metaboliczną napędzaną przez mikrośrodowisko.
angiogeneza, autofagia, cecha sierpowatokrwinkowa, choroba von Hippel-Lindau, czynnik indukowany hipoksją, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, ewerolimus, fosforylacja oksydacyjna, gen supresorowy, gen VHL, hipoksja, inhibitor mTOR, inhibitory punktów kontrolnych, ipilimumab, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza białkowa, kinaza PI3K, macierz pozakomórkowa, mikroRNA, mikrośrodowisko guza, niwolumab, pembrolizumab, płytkopochodny czynnik wzrostu, rak brodawkowaty nerki, rak nerki, rak rdzeniasty nerki, receptor PD-1, szlak mTOR, szlak PI3K/AKT/mTOR, translokacja chromosomowa - Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Patofizjologia i mechanizm
Guzy podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) to najczęstsze nowotwory mezenchymalne przewodu pokarmowego, wywodzące się z komórek Cajala lub ich prekursorów, głównie lokalizujące się w żołądku i jelicie cienkim. Patogeneza GIST opiera się na aktywujących mutacjach w genach KIT (75-85% przypadków, głównie ekson 11) oraz PDGFRA (10-15%, eksony 12, 14, 18), które prowadzą do konstytutywnej aktywacji receptorów kinaz tyrozynowych i uruchomienia kluczowych szlaków sygnałowych: RAS/RAF/MAPK, PI3K/AKT/mTOR oraz JAK/STAT. Około 10-15% GIST to typ dziki (wild-type), bez mutacji KIT/PDGFRA, z alternatywnymi mechanizmami patogenezy, takimi jak niedobór dehydrogenazy bursztynianowej (SDH), mutacje NF1, RAS i BRAF. Mechanizmy epigenetyczne, w tym hipermetylacja DNA i modyfikacje histonów (np. mutacje SETD2), oraz aberracje chromosomowe (utrata 14q, 22q i innych regionów) również odgrywają istotną rolę w rozwoju i progresji GIST. Terapia celowana inhibitorami kinaz tyrozynowych (TKI), takimi jak imatynib, jest skuteczna, jednak wtórne mutacje w KIT i PDGFRA prowadzą do oporności na leczenie, co wymaga stosowania kolejnych generacji TKI (sunitynib, regorafenib, rypretynib).
aberracja chromosomowa, apoptoza, choroba uchyłkowa, czynnik wzrostu komórek macierzystych, GIST typu dzikiego, gruczolak przysadki, guz podścieliskowy przewodu pokarmowego, hipermetylacja DNA, hiperpigmentacja skóry, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa KIT, komórki Cajala, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, metylacja DNA, modyfikacja histonów, mutacja D842V, neurofibromatoza typu 1, niedobór dehydrogenazy bursztynianowej, nowotwór mezenchymalny, przyzwojak, receptor alfa płytkopochodnego czynnika wzrostu, sekwencjonowanie nowej generacji, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak RAS/RAF/MAPK, trimetylacja histonu, trudność w połykaniu, zespół Carneya-Stratakisa, zespół dziedziczny, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytu – Patofizjologia i mechanizm
Rak odbytu stanowi około 1,5-2% nowotworów przewodu pokarmowego, z rocznym wzrostem zachorowalności o około 2,7%. Dominującym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy (SCC), stanowiący 85-90% przypadków, rozwijający się głównie w strefie przejściowej nabłonka kanału odbytu. Kluczowym czynnikiem etiologicznym jest przewlekłe zakażenie HPV, zwłaszcza typami wysokiego ryzyka 16 i 18, obecnymi w 80-90% przypadków. Onkoproteiny E6 i E7 wirusa HPV inaktywują białka supresorowe p53 i Rb, co prowadzi do zaburzeń cyklu komórkowego, hamowania apoptozy i nadmiernej proliferacji. Przedinwazyjne zmiany określane jako śródbłonkowa neoplazja odbytu (AIN) dzielą się na LSIL (AIN I) i HSIL (AIN II/III), z progresją do raka w 10-11% przypadków, szczególnie u osób zakażonych HIV. Profilowanie molekularne wskazuje na mutacje w szlaku PI3K/AKT/mTOR oraz genach TP53 i CDKN2A, a także na rolę przewlekłego stanu zapalnego i szlaków zapalnych (IFN, TNF/NF-κB, EMT) w oporności na leczenie.
anoskopia wysokiej rozdzielczości, apoptoza, białko retinoblastoma, chemioradioterapia, HSIL, immunoterapia, niestabilność mikrosatelitarna, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, radioterapia z modulacją intensywności, rak odbytu, rak płaskonabłonkowy, stan zapalny przewlekły, strefa przejściowa odbytu, szczepionka terapeutyczna, szlak NF-κB, szlak PD-1/PD-L1, szlak PI3K/AKT/mTOR, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przednowotworowa - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory mózgu u dzieci – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Nowotwory mózgu stanowią około 25% wszystkich nowotworów wieku dziecięcego i są główną przyczyną zgonów onkologicznych u pacjentów poniżej 19 roku życia. Wskaźnik 5-letniego przeżycia dla wszystkich pierwotnych nowotworów mózgu u dzieci wynosi około 83,1-83,9%, natomiast dla guzów złośliwych spada do około 75,6%. W Polsce obserwuje się niższe wartości: 5-letnie przeżycie wynosi około 60,9%, a 10-letnie 58,2%. Kluczowe czynniki prognostyczne to wiek w momencie diagnozy (najgorsze rokowanie u niemowląt, aHR 0,47 dla wieku 10-19 lat), rasa i pochodzenie etniczne (wyższe ryzyko zgonu u pacjentów afroamerykańskich i latynoamerykańskich, aHR 1,21), lokalizacja guza (najgorsze rokowanie dla guzów pnia mózgu, aHR 2,62) oraz stopień złośliwości histologicznej (grade III aHR 3,39, grade IV aHR 2,18). Glejaki wysokiego stopnia (HGG) mają 5-letni wskaźnik przeżycia poniżej 20%, a rozlane glejaki pnia mózgu (DIPG) cechują się wyjątkowo złym rokowaniem ze względu na brak możliwości resekcji.
aktywowany limfocyt T, atypowy teratoidny/rabdoidny guz, białaczka, chemioterapia, deficyt neurologiczny, deficyt neuropsychologiczny, funkcja wykonawcza, glejak niskiego stopnia złośliwości, glejak wielopostaciowy, glejak wysokiego stopnia złośliwości, guz rdzenia kręgowego, guz złośliwy, gwiaździak włosowatokomórkowy, iloraz inteligencji, inhibitor punktów kontrolnych, klasyfikacja WHO, mutacja histonowa, nadzór immunologiczny, nowotwór mózgu, nowotwór mózgu u dzieci, nowotwór wieku dziecięcego, ośrodkowy układ nerwowy, pień mózgu, podtyp histologiczny nowotworu, profil ekspresji genów, prymitywny guz neuroektodermalny, radioterapia, rdzeniak, rezonans magnetyczny, rozlany glejak pnia mózgu, stopień złośliwości guza, szlak PI3K/AKT/mTOR, wskaźnik przeżycia, wtórny nowotwór, wyściółczak, zaburzenie poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Patofizjologia i mechanizm
Rak komórek Hürthle (HCC) stanowi około 3-4% złośliwych nowotworów tarczycy i został przez WHO sklasyfikowany jako odrębny podtyp ze względu na unikalne cechy histopatologiczne i molekularne. Komórki Hürthle charakteryzują się dużą, eozynofilową, ziarnistą cytoplazmą oraz hiperchromatycznym jądrem z wyraźnym jąderkiem, a nowotwór diagnozuje się, gdy ponad 75% komórek guza wykazuje morfologię onkocytarną. HCC cechuje się agresywnym przebiegiem klinicznym, wyższą częstością przerzutów i niższym wskaźnikiem przeżycia w porównaniu do innych wysoko zróżnicowanych raków tarczycy. W patogenezie kluczową rolę odgrywają mutacje w DNA jądrowym (m.in. HRAS, p53, PTEN, TP53) oraz mitochondrialnym (deleje i mutacje w genach kompleksu I łańcucha oddechowego), a także rozległa utrata heterozygotyczności (LOH) i niestabilność chromosomowa, w tym duplikacje chromosomów 5 i 7.
aneuploidia, DNA mitochondrialne, dysfunkcja mitochondriów, fosforylacja oksydacyjna, gen supresorowy, gruczolak komórek Hürthle, gruczolakorak, hormon tarczycy, inhibitor mTOR, inwazja naczyniowa, komórka pęcherzykowa tarczycy, łańcuch oddechowy, niestabilność chromosomowa, onkogen ras, przerzut, rak brodawkowaty, rak komórek Hürthle, rak pęcherzykowy tarczycy, reaktywna forma tlenu, rearanżacja RET/PTC, receptor TSH, stres oksydacyjny, Światowa Organizacja Zdrowia, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Wnt, terapia radiojodem, utrata heterozygotyczności, wychwyt jodu, zapalenie tarczycy Hashimoto - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Patofizjologia i mechanizm
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi 75-85% pierwotnych nowotworów wątroby i jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych na świecie. Etiologia HCC jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą przewlekłych zakażeń HBV (54% przypadków) i HCV (31%), marskości wątroby (80-90% przypadków) oraz czynników takich jak alkohol, aflatoksyna B1, NAFLD i NASH. Patogeneza obejmuje akumulację mutacji somatycznych, m.in. w genie TERT (54-60%), TP53 (18-50%) i CTNNB1 (18-40%), prowadzących do niestabilności genomowej i zaburzeń epigenetycznych (metylacja DNA, modyfikacje histonów, dysregulacja miRNA/lncRNA). Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój HCC to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, JAK/STAT oraz TGF-β, które regulują proliferację, apoptozę, inwazyjność i przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT). HBV indukuje HCC także bez marskości poprzez integrację DNA wirusa i działanie białka HBx, natomiast HCV sprzyja nowotworzeniu głównie w kontekście marskości, poprzez przewlekłe zapalenie i stres oksydacyjny.
aflatoksyna B1, apoptoza, autofagia, czynnik indukowany hipoksją, dysbioza jelitowa, ferroptoza, hepatokarcynogeneza, hipoksja, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, komórki gwiaździste wątroby, komórki macierzyste nowotworowe, marskość wątroby, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, modyfikacja histonów, mutacja CTNNB1, mutacja TP53, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niestabilność genomowa, odwrotna transkryptaza telomerazy, peroksydacja lipidów, programowana śmierć komórki, promotor TERT, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak wątrobowokomórkowy, reaktywne formy tlenu, remodelowanie chromatyny, retikulum endoplazmatyczne, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, stres oksydacyjny, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zwłóknienie, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne trzustki – Patofizjologia i mechanizm
Guzy neuroendokrynne trzustki (PNETs) stanowią około 7% nowotworów trzustki i charakteryzują się unikalną patogenezą, obejmującą mutacje w genach MEN1 (44,1%), DAXX/ATRX (około 43%) oraz genach szlaku mTOR (12-25%). Mutacje te prowadzą do dysregulacji kluczowych szlaków sygnałowych, takich jak PI3K/AKT/mTOR, TP53/Rb oraz remodelowania chromatyny, co wpływa na proliferację, przeżycie i migrację komórek nowotworowych. Szczególnie mutacje DAXX/ATRX wiążą się z fenotypem alternatywnego wydłużania telomerów (ALT), większą agresywnością guza oraz gorszym rokowaniem. W patogenezie PNETs istotną rolę odgrywają także zmiany epigenetyczne, niestabilność chromosomowa oraz interakcje z mikrootoczeniem guza, w tym immunosupresja i angiogeneza, z udziałem m.in. VEGF, co stanowi potencjalny cel terapeutyczny.
alternatywne wydłużanie telomerów, choroba von Hippla-Lindaua, czynnik wzrostu łożyska, fibroblast związany z rakiem, gruczolakorak przewodowy trzustki, guz neuroendokrynny trzustki, hipermetylacja promotora, inhibitor deacetylazy histonowej, interleukina-1, krążąca komórka nowotworowa, mikrootoczenie guza, neurofibromatoza typu 1, niestabilność chromosomowa, porównawcza hybrydyzacja genomowa, remodelowanie chromatyny, stwardnienie guzowate, szlak mTOR, szlak PI3K/AKT/mTOR, zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1 - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Esthesioneuroblastoma (ENB) to rzadki, neuroektodermalny nowotwór złośliwy wywodzący się z niedojrzałych komórek grzebienia nerwowego nabłonka węchowego, stanowiący około 2% guzów zatok przynosowych, z częstością 0,4/milion. Charakterystyczna jest ekspresja genu hASH1 i brak OMP, co potwierdza pochodzenie z niedojrzałych komórek. Genetycznie ENB cechuje się heterogennymi aberracjami chromosomalnymi, w tym amplifikacjami 7q11 i 20q oraz delecjami 2q, 5q, 6p, 6q i 18q. Szczególną uwagę zwraca delecja genu dystrofiny (DMD) w 13/14 próbek, co sugeruje rolę genów dystrofii mięśniowych w patogenezie. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w rozwój ENB to Sonic Hedgehog (SHH) z ekspresją PTCH1, GLI1 i GLI2 w 65-70% przypadków, receptory kinaz tyrozynowych (c-kit, PDGFR-β, TrkB, EGFR), receptor somatostatynowy, sygnalizacja FGF-FGFR1, szlaki apoptozy (Bcl-2, TRAIL) oraz angiogenezy (VEGF, KDR). Nadekspresja hASH1 aktywuje BCL-2, co wskazuje na potencjał terapii inhibitorami Bcl-2 w agresywnych formach ENB.
angiogeneza, apoptoza, esthesioneuroblastoma, gen HASH1, grzebień nerwowy, hybrydyzacja genomowa, interferencja RNA, mutacja TP53, nabłonek węchowy, naprawa DNA, neuroblastoma węchowy, niestabilność chromosomalna, pochodzenie neuroektodermalne, przerzut odległy, receptor kinazy tyrozynowej, receptor neurotrofiny, receptor somatostatynowy, remodelowanie chromatyny, sekwencjonowanie eksomu, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy ustnej – Patofizjologia i mechanizm
Rak jamy ustnej, stanowiący około 90% złośliwych nowotworów jamy ustnej, rozwija się w wyniku wieloetapowych zmian genetycznych i epigenetycznych, które prowadzą do dysregulacji onkogenów i genów supresorowych nowotworów. Kluczowe mutacje dotyczą genów p53 i pRb, które regulują cykl komórkowy i apoptozę. Utrata heterozygotyczności (LOH) w regionach chromosomów 3p, 9p21-22 (w 72% przypadków) oraz innych obszarach zawierających geny supresorowe jest powszechna. Szlaki sygnałowe PI3K/AKT/mTOR, RAS/RAF/MAPK, Wnt/β-katenina oraz Notch1 są aberracyjnie aktywowane, co sprzyja proliferacji, hamowaniu apoptozy i przerzutom. MikroRNA, takie jak miR-21, regulują ekspresję genów supresorowych (np. PTEN), a metylacja genów p16, MGMT i DAP-K przyczynia się do wyciszenia mechanizmów naprawy DNA. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (zawierające silne kancerogeny, np. NNN i NNK), alkohol oraz infekcję HPV (typy 16 i 18), które poprzez białka E6 i E7 dezaktywują p53 i pRb, prowadząc do niestabilności genomu i dysregulacji cyklu komórkowego.
białko pRb, białko retinoblastoma, cykl komórkowy, Fusobacterium nucleatum, kancerogeneza jamy ustnej, komórki macierzyste nowotworowe, makrofagi związane z guzem, metylacja DNA, mikrobiom jamy ustnej, mikroRNA, mutacja p53, naciekanie okołonerwowe, nowotwór złośliwy, podział komórkowy, przejście epitelialno-mezenchymalne, rak jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy jamy ustnej, reaktywne formy tlenu, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, stres oksydacyjny, szlak Notch, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak RAS/RAF/MAPK, szlak Wnt/β-katenina, transformujący czynnik wzrostu alfa, utrata heterozygotyczności, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiany genetyczne i epigenetyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klippela-trenaunaya – Etiologia i przyczyny
Zespół Klippela-Trenaunaya (ZKT) to rzadkie wrodzone zaburzenie naczyniowe charakteryzujące się triadą: malformacjami naczyń włosowatych (plamy typu „porto wine”), żylakami oraz przerostem kości i tkanek miękkich, najczęściej jednej kończyny dolnej. Etiologia ZKT wiąże się głównie z somatycznymi, mozaikowymi mutacjami w genie PIK3CA, które prowadzą do nadaktywności kinazy PI3K i dysregulacji szlaku PI3K/AKT/mTOR, skutkując nadmierną proliferacją komórek i angiogenezą. Mutacje te powodują nieprawidłowy rozwój naczyń, kości i tkanek miękkich, co klasyfikuje ZKT do spektrum przerostu związanego z PIK3CA (PROS). Oprócz PIK3CA, w patogenezie mogą uczestniczyć mutacje w genach AGGF1, GNAQ, TIE2 i PIK3CR1, a także rzadkie translokacje chromosomowe. Charakterystyczny jest mozaikowy, somatyczny charakter mutacji, co tłumaczy ograniczenie objawów do określonych obszarów ciała i sporadyczny przebieg choroby. Epidemiologicznie ZKT występuje z częstością około 1:20 000-40 000 dzieci, a w większości przypadków nie ma rodzinnego występowania.
angiogeneza, kinaza 3-fosfatydyloinozytolu, krwawienie z odbytnicy, makrocefalia, malformacja limfatyczna, malformacja naczyniowa, mozaicyzm genetyczny, mozaicyzm somatyczny, mutacja PIK3CA, naczynia włosowate, polimikrogyria, przerost kości, przetoka tętniczo-żylna, spektrum przerostu związanego z PIK3CA, splenomegalia, szlak mTOR, szlak PI3K/AKT/mTOR, translokacja chromosomu, waskulogeneza, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Parkesa-Webera, żyła brzeżna Servelle’a, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Patofizjologia i mechanizm
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) to agresywne mięsaki tkanek miękkich, często związane z nerwiakowłókniakowatością typu 1 (NF1) oraz ekspozycją na promieniowanie. Patogeneza MPNST opiera się na sekwencyjnych mutacjach genetycznych, począwszy od inaktywacji genu NF1 (kodującego neurofibrominę, negatywnego regulatora szlaku RAS) na chromosomie 17, prowadzącej do nadaktywacji szlaków RAS-MEK-mTOR. Utrata funkcji NF1 jest warunkiem koniecznym, lecz niewystarczającym do transformacji łagodnych nerwiakowłókniaków splotowatych (PN) w MPNST. Kolejne mutacje dotyczą genów CDKN2A, TP53, SUZ12, EED oraz innych komponentów kompleksu PRC2, co skutkuje niestabilnością genomową, utratą ekspresji H3K27me3 i zmianami epigenetycznymi. W badaniach immunohistochemicznych MPNST wykazują ekspresję p-AKT i p-mTOR, które korelują ze złym rokowaniem, a także utratę ekspresji S-100 w 10-50% przypadków, co ogranicza jego diagnostyczną użyteczność. Nestyna i H3K27me3 stanowią bardziej czułe markery diagnostyczne.
atypowy nerwiakowłókniak, ekspozycja na promieniowanie, gen NF1, H3K27me3, kompleks PRC2, marker immunohistochemiczny, MPNST, mutacja p53, mutacja TP53, nadekspresja EGFR, nerwiakowłókniak splotowaty, nerwiakowłókniakowatość typu 1, niestabilność genomowa, szlak JAK-STAT3, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Raf/Mek/Erk, szlak sygnalizacyjny MAPK, szlak sygnałowy RAS, transformacja nowotworowa, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak endometrium – Leczenie
Rak endometrium jest najczęstszym nowotworem ginekologicznym w krajach rozwiniętych, a jego leczenie opiera się na indywidualnym doborze terapii w zależności od stopnia zaawansowania, typu histologicznego, wieku i stanu ogólnego pacjentki. Podstawą terapii jest chirurgia, obejmująca całkowitą histerektomię z obustronną salpingo-ooforektomią oraz ocenę węzłów chłonnych. W I stopniu zaawansowania i niskim ryzyku (G1-G2, brak głębokiej inwazji mięśniówki) operacja może być jedynym leczeniem. W bardziej zaawansowanych stadiach stosuje się rozszerzone zabiegi, cytoredukcję oraz uzupełniająco radioterapię (teleradioterapia i brachyterapia) i chemioterapię (karboplatyna z paklitakselem jako standard). Hormonoterapia (progestageny, inhibitory aromatazy, inhibitory CDK4/6) jest wskazana w zaawansowanych, nawrotowych lub u pacjentek chcących zachować płodność, przy obecności receptorów ER/PR. Terapie celowane (lenvatinib, bewacyzumab, ewerolimus, trastuzumab derukstekan) oraz immunoterapia (pembrolizumab, dostarlimab) są stosowane w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach, szczególnie w guzach MSI-H/dMMR.
awelumab, bewacyzumab, błona śluzowa macicy, brachyterapia, całkowita histerektomia, cytoredukcja chirurgiczna, dostarlimab, durwalumab, inhibitor aromatazy, inhibitor mTOR, inhibitor PARP, inwazja mięśniówki macicy, inwazja przestrzeni limfatyczno-naczyniowej, koniugat przeciwciała z lekiem, lenvatinib, niestabilność mikrosatelitarna, niwolumab, nowotwór ginekologiczny, obustronna salpingo-ooforektomia, octan medroksyprogesteronu, octan megestrolu, operacja cytoredukcyjna, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, radiochemioterapia, rak endometrioidny, rak endometrium, stopień zróżnicowania guza, szlak PI3K/AKT/mTOR, technika minimalnie inwazyjna, teleradioterapia, terapia anty-angiogenna, typ histologiczny, węzły chłonne, zaburzenia naprawy niesparowanych zasad DNA, zachowanie płodności - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Patofizjologia i mechanizm
Mięśniaki macicy (leiomyomata uteri) to najczęstsze łagodne guzy narządu rodnego, występujące u 50-70% kobiet przed menopauzą, z wyższą częstością (do 80%) u kobiet rasy czarnej. Patogeneza mięśniaków jest wieloczynnikowa i obejmuje mutacje somatyczne, głównie w genie MED12 (około 70% przypadków) oraz HMGA2, prowadzące do transformacji pojedynczej komórki macierzystej miometrium w komórkę inicjującą guz (TIC). Hormony płciowe, zwłaszcza progesteron i estrogeny, stymulują proliferację komórek mięśniaka poprzez aktywację receptorów i szlaków sygnałowych (m.in. Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR). Charakterystyczne jest nadmierne odkładanie macierzy pozakomórkowej (ECM), głównie kolagenu typu I, co zwiększa sztywność tkanki i wpływa na funkcję mięśniaka. Procesy zapalne i zaburzenia naczyniowe, takie jak hipoksja i nieprawidłowa angiogeneza, również wspierają rozwój guza. Czynniki ryzyka obejmują wiek, rasę, otyłość, wczesną menarche, czynniki genetyczne, ekspozycję na endokrynne disruptory oraz niedobór witaminy D.
analog GnRH, antagonista GnRH, apoptoza, cytokina prozapalna, czynnik wzrostu, EGF, embolizacja tętnic macicznych, gen MED12, hormon płciowy, hormony steroidowe, IGF, komórka senescencyjna, macierz pozakomórkowa, metylacja DNA, mięsień gładki, mięśniak macicy, miometrium, niedobór witaminy D, otyłość, PDGF, przewlekły stan zapalny, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, SPRM, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Wnt, TGF-β, translokacja chromosomowa, ulipristal, VEGF, włóknienie tkanki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Patofizjologia i mechanizm
Rak jelita grubego (RJG) rozwija się w wyniku złożonych zmian genetycznych i epigenetycznych, które prowadzą do transformacji nabłonka jelita w nowotwór złośliwy. Kluczowe mechanizmy molekularne obejmują trzy główne ścieżki: niestabilność chromosomową (CIN, 70-85% przypadków) z mutacjami w genach APC, KRAS i TP53; niestabilność mikrosatelitarną (MSI, ~15% przypadków) z defektem naprawy DNA i mutacjami w genach MLH1, MSH2, MSH6, PMS2; oraz fenotyp metylatora wysp CpG (CIMP, ~30% przypadków) charakteryzujący się hipermetylacją promotorów genów i mutacją BRAF. Proces karcynogenezy przebiega przez sekwencję gruczolak-rak lub alternatywną ścieżkę polipów ząbkowanych, z udziałem mutacji onkogenów i genów supresorowych oraz zmian epigenetycznych, takich jak metylacja DNA i regulacja mikroRNA. Różnice molekularne między rakiem prawej i lewej strony okrężnicy wpływają na przebieg choroby i odpowiedź na leczenie.
aberracja chromosomowa, ekspresja białka, fenotyp metylatora wysp CpG, gen APC, gen supresorowy, gen TP53, gruczolak ząbkowany, komórka immunologiczna, komórka nowotworowa, mediator zapalenia, metylacja DNA, metylacja promotora genu, mikrobiota jelitowa, mikrośrodowisko guza, mutacja onkogenu, niestabilność chromosomowa, niestabilność mikrosatelitarna, podtyp molekularny, polip gruczolakowy, polip hiperplastyczny, rak jelita grubego, receptor komórki T, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, szlak Wnt/β-katenina, zapalna choroba jelit, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Patofizjologia i mechanizm
Rak tarczycy, będący jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych układu endokrynnego, charakteryzuje się złożoną molekularną patogenezą, w której kluczową rolę odgrywają zaburzenia szlaków sygnałowych MAPK i PI3K/AKT. Mutacje takie jak BRAF-V600E (obecna w około 45% przypadków raka brodawkowatego tarczycy – PTC) oraz mutacje RAS, PIK3CA i inaktywacja PTEN są fundamentalne dla inicjacji i progresji różnych typów raka tarczycy, w tym PTC, FTC, MTC i anaplastycznego raka tarczycy (ATC). Mutacje promotora TERT oraz zmiany epigenetyczne, takie jak hipermetylacja genów supresorowych, dodatkowo nasilają agresywność i oporność na leczenie, w tym utratę awidności do radiojodu. Wysoki ładunek mutacyjny i akumulacja mutacji somatycznych, zwłaszcza w ATC, wskazują na konieczność wieloczynnikowego podejścia terapeutycznego. Warto podkreślić, że dawka promieniowania powyżej 0,05-0,1 Gy zwiększa ryzyko rozwoju PTC, szczególnie u osób młodszych.
anaplastyczny rak tarczycy, fibroblasty związane z rakiem, gen PTEN, glikoliza, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, komórki C tarczycy, komórki macierzyste raka, kompleks SWI/SNF, macierz zewnątrzkomórkowa, makrofagi związane z guzem, mikrośrodowisko guza, mutacja BRAF V600E, mutacja punktowa, mutacja RAS, rak brodawkowaty tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak tarczycy, rdzeniasty rak tarczycy, szlak MAPK, szlak PI3K/AKT, szlak PI3K/AKT/mTOR, terapia CAR-T, terapia celowana, translokacja chromosomowa, transporter LAT1, układ endokrynny - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Patofizjologia i mechanizm
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, złośliwy nowotwór skóry właściwej charakteryzujący się agresywnym miejscowym wzrostem i niskim potencjałem przerzutowym. Kluczowym mechanizmem patogenetycznym jest translokacja t(17;22)(q22;q13) obecna w ponad 90% przypadków, prowadząca do powstania genu fuzyjnego COL1A1-PDGFB. Ta fuzja skutkuje nadekspresją PDGFB, która aktywuje receptor PDGFRB o aktywności kinazy tyrozynowej, uruchamiając szlaki sygnałowe RAS-MAPK, PI3K-AKT-mTOR oraz STAT, odpowiedzialne za proliferację, różnicowanie i przeżycie komórek nowotworowych. Wariant fibrosarkomatyczny DFSP (5-20% przypadków) cechuje się nasilonymi zmianami genetycznymi, w tym amplifikacją genu fuzyjnego i silniejszą ekspresją PDGFB, co koreluje z bardziej agresywnym przebiegiem klinicznym oraz obniżoną ekspresją CD34, utrudniającą diagnostykę.
aberracja chromosomowa, chromosom pierścieniowy, dermatofibrosarcoma protuberans, FISH, gen fuzyjny, hybrydyzacja in situ, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa, nowotwór tkanki miękkiej, potencjał przerzutowy, RT-PCR, sekwencjonowanie NGS, szczepienie BCG, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak RAS/MAPK, terapia celowana, translokacja chromosomowa, trisomia chromosomowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak sromu – Patofizjologia i mechanizm
Rak sromu stanowi około 5% nowotworów ginekologicznych, z dominującym typem płaskonabłonkowym (SCC) w 90% przypadków. Patogeneza obejmuje dwa główne szlaki: HPV-zależny, występujący u kobiet 20-40 lat, związany z infekcją HR-HPV (głównie typ 16, 85% przypadków HPV-zależnych), charakteryzujący się integracją genomu wirusa, inaktywacją białek supresorowych p53 i RB przez onkoproteiny E6 i E7, nadekspresją p16 oraz zaburzeniami szlaku PI3K/AKT/mTOR. Drugi szlak, HPV-niezależny, dotyczy starszych kobiet (55-85 lat), związany z przewlekłymi procesami zapalnymi, zwłaszcza liszajem twardzinowym, cechuje się mutacjami TP53 (30-88% przypadków), utratą ekspresji p16 oraz częstymi mutacjami w genach TERT, CDKN2A i CCND1. Raki HPV-zależne wykazują lepsze rokowanie i większą wrażliwość na radioterapię, podczas gdy HPV-niezależne są bardziej oporne i wymagają agresywniejszego leczenia chirurgicznego.
białko p53, białko retinoblastoma, czerniak, ekspresja PD-L1, HPV wysokiego ryzyka, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, liszaj twardzinowy, mutacja TP53, nadekspresja EGFR, neoplazja śródnabłonkowa sromu, obciążenie mutacjami nowotworowymi, onkoproteiny HPV, radioterapia, rak płaskonabłonkowy, rak przejściowokomórkowy, rak sromu, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, szczepienie przeciwko HPV, szlak PI3K/AKT/mTOR, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Glejak wielopostaciowy – Patofizjologia i mechanizm
Glioblastoma (GBM) to wysoce złośliwy nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzujący się agresywnym przebiegiem, wysoką heterogennością molekularną oraz złym rokowaniem pomimo stosowania wielomodalnego leczenia. Kluczowe mutacje genetyczne obejmują mutacje promotora TERT, delecję PTEN, amplifikację EGFR (obecną w 40% pierwotnych GBM), mutacje ATRX, TP53 oraz IDH1 (częste w wtórnych GBM). W patogenezie GBM istotną rolę odgrywają zaburzenia w szlakach sygnałowych RTK, TP53 i RB, a także nadaktywacja szlaków PI3K/Akt/mTOR i Ras/Raf/MAPK, które wpływają na proliferację, migrację, angiogenezę i unikanie apoptozy. Dodatkowo, mikrośrodowisko guza (TME) i metabolizm aminokwasów, zwłaszcza w warunkach hipoksji, modulują progresję nowotworu i odpowiedź immunologiczną. Immunosupresja związana z GBM, m.in. poprzez cząsteczki punktów kontrolnych CTLA4, PD1 i IDO, stanowi wyzwanie terapeutyczne, a metabolity tryptofanu hamują funkcję limfocytów T, sprzyjając wzrostowi guza.
amplifikacja EGFR, angiogeneza, apoptoza, astrocyty, CTLA4, cykl komórkowy, czynniki wzrostu, dehydrogenaza izocytrynianowa, gen PTEN, geny supresorowe nowotworów, glioblastoma, inhibitory kinazy tyrozynowej, kanały chlorkowe, kinazy zależne od cyklin, komórki macierzyste nowotworowe, MGMT, mutacja IDH, naprawa DNA, niestabilność genetyczna, promotor TERT, proto-onkogeny, receptor EGFR, strefa podkomorowa, szlak MAPK, szlak NF-κB, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Rb, szlak RTK, szlak TGF-β, szlak TP53, szlak Wnt, temozolomid, zegar biologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka szpikowa – Patofizjologia i mechanizm
Przewlekła białaczka szpikowa (CML) jest mieloproliferacyjną chorobą nowotworową wywodzącą się z pluripotencjalnej komórki macierzystej hematopoetycznej, charakteryzującą się obecnością chromosomu Philadelphia (Ph) w 90-95% przypadków. Aberracja ta, wynikająca z translokacji t(9;22)(q34;q11.2), prowadzi do powstania fuzyjnego genu BCR-ABL1, kodującego onkoproteinę o konstytutywnej aktywności kinazy tyrozynowej (p210, p190 lub rzadziej p230). Białko BCR-ABL1 aktywuje kluczowe szlaki sygnałowe, takie jak JAK/STAT, PI3K/AKT/mTOR, RAS/MEK/ERK, MYC i RAF, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją granulocytów, zahamowaniem apoptozy, zmniejszoną adhezją do podścieliska szpiku oraz zaburzeniami naprawy DNA. Leukemiczne komórki macierzyste (LSC) z obecnością BCR-ABL1 wykazują oporność na inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI), co jest związane z ich stanem spoczynkowym, mikrośrodowiskiem szpiku oraz aktywacją szlaków niezależnych od BCR-ABL1, co utrudnia całkowite wyeliminowanie choroby i prowadzi do utrzymywania się minimalnej choroby resztkowej.
aberracja chromosomowa, apoptoza, choroba mieloproliferacyjna, chromosom Philadelphia, czynnik transkrypcyjny, egzosom, faza akceleracji CML, faza przewlekła CML, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, fosforylacja, gen BCR-ABL1, gen supresorowy, granulocyty, hematopoetyczna komórka macierzysta, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa, komórka mezenchymalna, mechanizm epigenetyczny, metylacja DNA, mikrośrodowisko szpiku, minimalna choroba resztkowa, modyfikacja histonów, mutacja nabyta, mutacja punktowa, mutacja T315I, pluripotencjalna komórka macierzysta, ponatynib, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja łańcuchowa polimerazy, reaktywne formy tlenu, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak sygnałowy, translokacja genetyczna, układ krwiotwórczy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Castlemana (CD) to heterogenne zaburzenie limfoproliferacyjne, obejmujące podtypy: jednostkową (UCD), wieloogniskową związaną z HHV-8, związaną z zespołem POEMS oraz idiopatyczną wieloogniskową (iMCD). Patogeneza różni się w zależności od podtypu, jednak kluczową rolę odgrywa nadprodukcja cytokin, zwłaszcza IL-6, prowadząca do proliferacji limfocytów B, plazmocytów i angiogenezy. W UCD obserwuje się mutacje w genie PDGFRB (N666S) i proliferację komórek dendrytycznych grudek, natomiast w chorobie związanej z HHV-8 wirus replikuje się w plazmablastach, produkując wirusowy analog IL-6 (vIL-6), co nasila stan zapalny i objawy ogólnoustrojowe. W iMCD patogeneza jest mniej poznana, ale nadmiar IL-6 występuje u 34-44% pacjentów, a pozostałe przypadki mogą być związane z innymi cytokinami, mutacjami genów regulujących zapalenie (NCOA4, SETD1A, DNMT3A) oraz aktywacją szlaków mTOR, JAK/STAT3 i interferonu typu I. W chorobie Castlemana obserwuje się także podwyższone poziomy IL-1β, TNF-α, IL-10, IL-23, CXCL13, CXCL10, SAA i VEGF, które współuczestniczą w patogenezie i manifestacjach klinicznych.
apoptoza, autoprzeciwciała, białkomocz, burza cytokinowa, cytokiny, czynnik martwicy nowotworu, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, hiperwaskularyzacja, hipoalbuminemia, hipoproteinemia, idiopatyczna wieloogniskowa choroba Castlemana, interferon typu I, interleukina-6, komórki B pamięci, komórki T pomocnicze, ludzki herpeswirus typu 8, niewydolność narządów, polineuropatia, receptor czynnika wzrostu naskórka, rytuksymab, szlak JAK-STAT3, szlak PI3K/AKT/mTOR, tocilizumab, waskulogeneza, wieloogniskowa choroba Castlemana, wirusowa IL-6, zaburzenie limfoproliferacyjne, zespół POEMS - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne – Patofizjologia i mechanizm
Guzy neuroendokrynne (NETs) to heterogeniczna grupa nowotworów wywodzących się z komórek neuroendokrynnych, najczęściej lokalizujących się w przewodzie pokarmowym, trzustce i płucach, stanowiąca około 2% wszystkich nowotworów złośliwych w USA. Klasyfikacja WHO z 2022 roku rozróżnia dobrze zróżnicowane NETs od słabo zróżnicowanych raków neuroendokrynnych (NECs) na podstawie liczby mitoz (na 2 mm²) oraz indeksu Ki-67, co ma istotne znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Patogeneza NETs obejmuje kluczowe szlaki sygnałowe, takie jak PI3K/AKT/mTOR, angiogenezę zależną od VEGF oraz szlaki Notch, Hedgehog i Wnt. W trzustkowych NETs (PNETs) dominują mutacje genów MEN1, ATRX, DAXX, TSC2, PTEN i PIK3CA, a epigenetyczne modyfikacje odgrywają istotną rolę w regulacji wzrostu i progresji guza. Mikrośrodowisko guza, w tym fibroblasty związane z rakiem (CAFs) i makrofagi związane z guzem (TAMs), wpływa na rozwój zwłóknienia i immunosupresję, co ma znaczenie dla odpowiedzi na terapię.
amina biogenna, angiogeneza, choroba von Hippla-Lindaua, fibroblasty związane z rakiem, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny trzustki, hybrydyzacja genomowa, indeks Ki-67, inhibitor VEGF, krążąca komórka nowotworowa, macierz zewnątrzkomórkowa, makrofagi związane z guzem, naskórkowy czynnik wzrostu, neurofibromatoza typu 1, nowotwór neuroendokrynny, rak neuroendokrynny, rakowiak, serotonina, stwardnienie guzowate, szlak Hedgehog, szlak Notch, szlak PI3K/AKT/mTOR, zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1, zespół rakowiaka - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel naskórkowa – Patofizjologia i mechanizm
Torbiel naskórkowa (epidermoid cyst) to łagodna zmiana skórna wywodząca się z nabłonka wielowarstwowego płaskiego, najczęściej z lejkowej części mieszka włosowego, charakteryzująca się nagromadzeniem keratyny w warstwie podnaskórkowej lub skórze właściwej. Klinicznie manifestuje się jako dobrze odgraniczony guzek podskórny o średnicy od kilku milimetrów do 5 cm, z punktem centralnym, lokalizujący się najczęściej na twarzy, szyi, tułowiu i plecach. Patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje mechanizmy takie jak zaczopowanie ujścia mieszka włosowego, urazowa implantacja nabłonka w skórze właściwej, zakażenie HPV (szczególnie typ 57) oraz ekspozycja na promieniowanie UV. W badaniach histopatologicznych torbiel wykazuje wyściółkę z nabłonka wielowarstwowego płaskiego z warstwą ziarnistą, wypełnioną warstwowo ułożoną keratyną, a w obrazowaniu MRI często obserwuje się obwodową strukturę wyściełającą o niskiej intensywności sygnału w obrazach T2-zależnych (w 76% przypadków). Transformacja złośliwa jest rzadka (ok. 1%), a przewlekły stan zapalny i urazy mogą predysponować do rozwoju raka płaskonabłonkowego.
badanie obrazowe, cewa nerwowa, cytokeratyna, enzym hydrolityczny, hialuronidaza, HPV, inhibitor BRAF, kolagenaza, lejek mieszka włosowego, nabłonek wielowarstwowy płaski, nabłoniak znamionowy podstawnokomórkowy, nacięcie i drenaż, polipowatość gruczolakowata, prezentacja antygenów, przeciwciało monoklonalne, rak płaskonabłonkowy, szlak PI3K/AKT/mTOR, torbiel łojowa, torbiel naskórkowa, torbiel wewnątrzczaszkowa, trądzik pospolity, transformacja złośliwa, uszkodzenie słoneczne, wirus brodawczaka ludzkiego, wycięcie chirurgiczne, zaczopowanie mieszka włosowego, zespół Favre-Racouchot, zespół Gardnera, zespół Gorlina - Leksykon chorób i schorzeń
Rak endometrium – Patofizjologia i mechanizm
Rak endometrium, najczęstszy nowotwór złośliwy układu płciowego kobiet w krajach rozwiniętych, charakteryzuje się złożoną patogenezą obejmującą mutacje genetyczne (m.in. PTEN 50-77%, PIK3CA 53%, KRAS 24%, TP53 w typie II), defekty naprawy DNA (MMR, MSI-H w 20% przypadków), zaburzenia szlaków sygnalizacyjnych (PI3K/AKT/mTOR, WNT/β-katenina) oraz modyfikacje epigenetyczne. Klasyfikacja molekularna TCGA wyróżnia cztery podtypy: POLE ultramutated (wysokie obciążenie mutacyjne, dobre rokowanie), MSI-H/dMMR (średnie rokowanie), Copy-number-low (CNL/NSMP, pośrednie rokowanie) oraz Copy-number-high (CNH/p53abn, złe rokowanie). Model ProMisE wykorzystuje immunohistochemię i sekwencjonowanie do klinicznej klasyfikacji. Przewlekła ekspozycja na estrogeny nieskompensowane progesteronem, otyłość (każdy wzrost BMI o 5 kg/m² zwiększa ryzyko 1,59-1,87-krotnie), PCOS, hiperinsulinizm i tamoksyfen są kluczowymi czynnikami ryzyka typu I raka endometrium.
chemioradioterapia adjuwantowa, hiperestrogenizm, hiperinsulinizm, hipermetylacja DNA, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, inwazja mięśniówki macicy, inwazja naczyń, modyfikacja epigenetyczna, mutacja genetyczna, niestabilność mikrosatelitarna, przerzut do płuc, przerzut do węzłów chłonnych, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak nieendometrioidalny, rozsiew otrzewnowy, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak sygnalizacyjny, tamoksyfen, terapia hormonalna, terapia ukierunkowana, zaburzenie angiogenezy, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Patofizjologia i mechanizm
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to agresywny nowotwór tkanek miękkich, stanowiący 15-40% przypadków mięsaków u dorosłych, charakteryzujący się złożonymi zmianami genetycznymi i epigenetycznymi. W patogenezie UPS obserwuje się delecje i mutacje genów supresorowych, takich jak TP53, RB1, CDKN2A, oraz amplifikacje genów VGLL3, YAP1 i CCNE1. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój guza to PI3K/Akt/mTOR, Hippo, Wnt/β-katenina, Hedgehog i Notch. Epigenetyczne modyfikacje wpływają na ekspresję białek TRIO i RICTOR, aktywując szlaki RAC/PAK i Akt/mTOR. Mikrootoczenie guza, zwłaszcza makrofagi związane z nowotworem (TAM), poprzez cytokiny TGFβ i IL6, wspiera proliferację i inwazję komórek nowotworowych. UPS jest diagnozą z wykluczenia, bez specyficznych cech immunofenotypowych, a jego histogeneza wskazuje na pochodzenie z prymitywnej komórki mezenchymalnej o potencjale różnicowania fibroblastycznego i miofibroblastycznego.
apoptoza, białko p53, białko retinoblastoma, chromotrypsja, dysfunkcja telomerów, gen fuzyjny, immunoterapia, inhibitor punktu kontrolnego immunologicznego, interleukina-6, kancerogeneza, kariotyp, kostniakomięsak pozaszkieletowy, makrofag związany z nowotworem, mięsak tkanek miękkich, modyfikacja epigenetyczna, mutacja genu, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, odróżnicowanie, pembrolizumab, przerzut, przeżycie wolne od choroby, radioterapia, rearanżacja genomowa, regulator transkrypcyjny, supresor nowotworowy, szlak Hedgehog, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak sygnałowy Hippo, szlak Wnt/β-katenina, transformujący czynnik wzrostu beta, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Patofizjologia i mechanizm
Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) to bezotoczkowy wirus DNA z rodziny Papillomaviridae, infekujący komórki nabłonkowe, z ponad 200 typami, z których około 40 wykazuje tropizm do nabłonka dróg płciowych. Typy wysokiego ryzyka (HR-HPV), zwłaszcza HPV 16 i 18, odpowiadają za około 70% przypadków raka szyjki macicy, natomiast typy niskiego ryzyka (LR-HPV), takie jak HPV 6 i 11, wywołują zmiany łagodne, np. brodawki płciowe. Cykl życiowy HPV jest ściśle związany z różnicowaniem nabłonka, a onkoproteiny E6 i E7 typów HR-HPV zakłócają funkcje supresorów nowotworowych p53 i pRb, prowadząc do niekontrolowanej proliferacji i transformacji nowotworowej. Integracja genomu HPV do DNA gospodarza, szczególnie utrata funkcji genu E2, zwiększa ekspresję onkoprotein E6 i E7, co sprzyja progresji od dysplazji (CIN 1-3) do inwazyjnego raka. Przetrwałe zakażenie HPV, które dotyczy około 10% przypadków, jest kluczowym czynnikiem ryzyka rozwoju raka szyjki macicy, z ryzykiem rozwoju CIN 3 sięgającym 40% w ciągu 3-5 lat po zakażeniu HPV 16. Ponadto HPV jest związany z nowotworami odbytu, sromu, pochwy, prącia oraz jamy ustnej i gardła, gdzie HPV 16 dominuje w rakach płaskonabłonkowych.
badanie cytologiczne, białko p53, białko retinoblastoma, brodawki płciowe, cytotoksyczne limfocyty T, cząstki wirusopodobne, czynnik transkrypcyjny E2F, episom, geny stymulowane interferonem, gruczolakorak, HPV niskiego ryzyka, HPV wysokiego ryzyka, integracja genomu HPV, interferon typu I, kinazy zależne od cyklin, komórki Langerhansa, komórki NK, MHC I, mutacja genetyczna, nabłonek wielowarstwowy, onkoproteiny E6 i E7, oś CXCL12/CXCR4, rak płaskonabłonkowy, rak szyjki macicy, śródnabłonkowa neoplazja szyjki macicy, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, transformacja nowotworowa, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Patofizjologia i mechanizm
Rak trzonu macicy (endometrium) jest najczęstszym nowotworem złośliwym żeńskiego układu rozrodczego w krajach rozwiniętych, stanowiąc około 7% wszystkich nowotworów u kobiet. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy molekularne, hormonalne i genetyczne. Tradycyjna klasyfikacja wyróżnia typ I (endometrioidalny, 80% przypadków, estrogenozależny, lepsze rokowanie) oraz typ II (nieendometrioidalny, estrogenoniezależny, gorsze rokowanie). Nowoczesna klasyfikacja molekularna TCGA dzieli raka na cztery podtypy: CNH (copy number high) z mutacjami TP53 i złym rokowaniem, MSI z defektem naprawy DNA i wysokim obciążeniem mutacyjnym, ultramutowaną z mutacją POLE oraz CNL z niską liczbą kopii. W praktyce klinicznej stosuje się klasyfikację ProMisE, identyfikującą podtypy MMRd, POLE, p53abn i p53wt. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest długotrwała ekspozycja na estrogeny bez przeciwwagi progesteronu, co prowadzi do rozrostu endometrium, atypowego rozrostu (EIN) i transformacji nowotworowej. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. otyłość, PCOS, cukrzyca typu 2, HTZ bez progestagenów, tamoksyfen, wczesna menarche, późna menopauza i nulliparitas.
apoptoza komórek, atypowy rozrost endometrium, badanie immunohistochemiczne, defekt naprawy DNA, hiperestrogenizm, hiperinsulinemia, hormonalna terapia zastępcza, immunoterapia, inwazja mięśniówki macicy, klasyfikacja molekularna, mutacja KRAS, mutacja PTEN, mutacja TP53, nadekspresja HER2/neu, niestabilność mikrosatelitarna, proliferacja komórek, przerzut nowotworowy, przerzuty do węzłów chłonnych, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak jasnokomórkowy, rak nieendometrioidalny, rak surowiczy, rak trzonu macicy, rozrost endometrium, sekwencjonowanie DNA, szlak PI3K/AKT/mTOR, tamoksyfen, zespół Cowdena, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 1 – Patofizjologia i mechanizm
Neurofibromatoza typu 1 (NF1) jest jednogenowym zaburzeniem spowodowanym mutacjami w genie NF1 na chromosomie 17q11.2, kodującym neurofibrominę – białko o funkcji supresora nowotworowego regulującego aktywność Ras poprzez stymulację jego aktywności GTPazowej. Utrata funkcji neurofibrominy prowadzi do dysregulacji kluczowych szlaków sygnałowych, w tym Ras/MAPK oraz PI3K-Akt-mTOR, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją komórek i rozwojem charakterystycznych dla NF1 guzów, takich jak nerwiakowłókniaki (cNF, pNF) oraz glejaki nerwu wzrokowego (OPG). Patogeneza guzów opiera się na utracie heterozygotyczności (LOH) drugiego allelu NF1, co prowadzi do całkowitej utraty funkcji neurofibrominy w komórkach Schwanna i innych typach komórek. Dodatkowe mutacje w genach TP53, CDKN2A, PTEN czy komponentach kompleksu PRC2 są niezbędne do transformacji łagodnych guzów w złośliwe nowotwory osłonek nerwów obwodowych (MPNST), które stanowią główną przyczynę zgonów u pacjentów z NF1.
aktywacja komórek tucznych, gen CDKN2A, gen NF1, gen TP53, glejak nerwu wzrokowego, grzebień nerwowy, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, inhibitor szlaku Hippo, komórki Schwanna, ligand PD-L1, makrofagi, mastocyty, melanocyty, mikroglej, mutacja CDKN2A, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak pleksiformowy, nerwiakowłókniak rdzeniowy, nerwiakowłókniak skórny, neurofibromatoza typu 1, neurofibromina, neuron, nowotwór osłonek nerwów obwodowych, plamy café-au-lait, progresja nowotworowa, skolioza, supresor nowotworowy, szlak Hippo, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak RAS, szlak RAS/MAPK, szlak Wnt/β-katenina, szlaki sygnałowe, teoria dwóch uderzeń, utrata heterozygotyczności, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 2 – Patofizjologia i mechanizm
Neurofibromatoza typu 2 (NF2) jest autosomalnie dominującym zespołem wielonowotworowym wywołanym mutacjami w genie supresorowym NF2 na chromosomie 22q12.2, kodującym białko merlinę. Utrata funkcji merliny prowadzi do niekontrolowanej proliferacji komórek Schwanna i rozwoju charakterystycznych guzów, takich jak obustronne nerwiaki osłonkowe nerwu przedsionkowego (90-95% przypadków), oponiaki (50%) oraz wyściółczaki. Patogeneza opiera się na modelu „dwóch uderzeń” Knudsona, gdzie dziedziczona mutacja germinalna jest uzupełniana somatyczną inaktywacją drugiego allelu, często poprzez utratę heterozygotyczności (LOH) chromosomu 22. Typ mutacji w genie NF2 (np. nonsensowne, splicingowe, zmiany sensu) koreluje z fenotypem klinicznym, a lokalizacja mutacji wpływa na przebieg choroby i liczbę guzów. Mozaikowatość somatyczna występuje u 20-30% pacjentów bez rodzinnej historii, a metylacja genu NF2 jest obserwowana w 20-40% sporadycznych schwannoma.
bewacyzumab, domena aminoterminalna, ewerolimus, hipoteza dwóch uderzeń Knudsona, immunosupresja, korelacja genotyp-fenotyp, LOH, merlina, metylacja genu, mozaicyzm, mutacja miejsca splicingowego, mutacja nonsensowna, mutacja zmiany sensu, nerwiak osłonkowy nerwu przedsionkowego, oponiak, przesunięcie ramki odczytu, receptorowa kinaza tyrozynowa, schwannoma, schwannomina, supresor nowotworowy, szlak FAK/SRC, szlak Hippo, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, szlak Wnt/β-katenina, terapia antyangiogenna, terapia immunomodulująca, tumorogeneza, utrata heterozygotyczności, wyściółczak - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Patofizjologia i mechanizm
Chordoma to rzadki, pierwotny złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, charakteryzujący się nadekspresją czynnika transkrypcyjnego brachyury (kodowanego przez gen TBXT). Duplikacje TBXT występują w 44% rodzinnych i amplifikacje w 27% sporadycznych przypadków. Patogeneza obejmuje aktywację szlaków sygnałowych FGF/MEK/ERK, PI3K/AKT/mTOR (z fosforylacją białek Akt, TSC2 i EIF4EBP1 odpowiednio w 92%, 96% i 98% przypadków) oraz receptorów tyrozynowych EGFR, PDGFR (obecny w 100% przypadków) i c-Met. Utrata genów supresorowych CDKN2A (p16/p15) w 30% i PTEN w 80% przypadków, a także delecje SMARCB1 w podtypie słabo zróżnicowanym, sprzyjają progresji choroby. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak hipermetylacja DNA i dysregulacja miRNA (np. ADAR1 wpływający na miR-10a i miR-125a), również odgrywają rolę w patogenezie.
biologia molekularna, cykl komórkowy, czynnik transkrypcyjny, czynnik transkrypcyjny brachyury, czynnik wzrostu fibroblastów, deaminaza adenozyny, duplikacja genu, embriogeneza, gen TBXT, hipermetylacja DNA, inhibitor mTOR, kariotyp, komórki macierzyste, metylacja DNA, mikroRNA, mTOR, niestabilność chromosomowa, nowotwór złośliwy, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, receptor czynnika wzrostu naskórka, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, receptorowa kinaza tyrozynowa, struna grzbietowa, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, terapia molekularna, wyspa CpG, złośliwy nowotwór kości - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu krokowego z przerzutami – Patofizjologia i mechanizm
Rak gruczołu krokowego z przerzutami stanowi istotne wyzwanie kliniczne, charakteryzujące się złożonym, wieloetapowym procesem przerzutowania obejmującym inwazję lokalną, intrawazję, krążenie, ekstrawazję oraz kolonizację odległych narządów, zwłaszcza szpiku kostnego szkieletu osiowego. Kluczowe mechanizmy molekularne obejmują przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) regulowane przez czynniki transkrypcyjne (SNAI1/2, ZEB1, TWIST1), szlaki sygnałowe (TGF-β, IGF-1, MAPK, PI3K) oraz zmiany ekspresji markerów adhezyjnych (spadek E-kadheryny, wzrost wimentyny). Integryny α6 i β3 oraz aktywacja szlaku Ras-Rho odgrywają rolę w migracji i inwazji komórek nowotworowych. Przerzuty do kości przebiegają przez fazy kolonizacji, uśpienia, reaktywacji i przebudowy kości, z zaburzeniem równowagi między osteoblastami a osteoklastami, co prowadzi do patologicznej resorpcji i tworzenia kości. Interakcje molekularne w mikrośrodowisku kostnym, takie jak oś endotelinowa, szlak Wnt, cytokiny (TGF-β, IGF, VEGF) oraz interakcje CXCL12-CXCR4, są kluczowe dla osiedlania się i wzrostu przerzutów. Szlak NF-κB oraz receptor androgenowy (AR) mają złożoną rolę w progresji i oporności na terapię, przy czym mutacje w genie AR i jego regulatorach są powszechne w raku opornym na kastrację (CRPC).
GTPaza Rho, inhibitor PARP, integryna, komórka macierzysta raka, mutacja genu p53, nisza przedprzerzutowa, oporność na kastrację, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, przerzut do kości, przerzut nowotworowy, rak gruczołu krokowego z przerzutami, receptor androgenowy, szlak NF-κB, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak sygnałowy TGF-β, szlak Wnt - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Patofizjologia i mechanizm
Płaskonabłonkowy rak skóry (SCC) jest nowotworem wywodzącym się z keratynocytów naskórka, charakteryzującym się wysokim wskaźnikiem mutacji genetycznych, zwłaszcza w genie supresorowym TP53 (54-95% przypadków). Patogeneza SCC obejmuje wieloetapowy proces akumulacji mutacji w genach takich jak CDKN2A (24-45%), NOTCH1/2 (~40%), RAS (3-30%), EGFR, FAT1 (~30%) oraz TERT, prowadzący do zaburzeń kluczowych szlaków sygnałowych (RAS/RAF/MEK/ERK, PI3K/AKT/mTOR, Notch, STAT3, Sonic Hedgehog). Promieniowanie UV, zwłaszcza UVB, jest głównym czynnikiem etiologicznym, indukującym charakterystyczne mutacje DNA (CC→TT, C→T w 58% przypadków) oraz stres oksydacyjny i hamowanie apoptozy. Proces kancerogenezy rozpoczyna się od zmian prekursorowych (rogowacenie słoneczne, choroba Bowena), a ryzyko progresji do inwazyjnego SCC wynosi od 0,025% do 20%. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak hipermetylacja promotorów genów supresorowych (np. CDKN2A w 40% przypadków), oraz infekcja wirusem HPV (szczególnie typy beta) również odgrywają istotną rolę w rozwoju SCC, zwłaszcza u pacjentów immunosupresyjnych.
albinizm, angiogeneza, apoptoza, białko p53, błona podstawna, choroba Bowena, dimery pirymidynowe, gen supresorowy TP53, hipermetylacja DNA, immunosupresja, keratynocyty naskórka, komórki macierzyste nowotworowe, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, macierz pozakomórkowa, metylotransferaza DNA, mikrośrodowisko nowotworowe, mutacja genowa, płaskonabłonkowy rak skóry, promieniowanie UV, reaktywne formy tlenu, rogowacenie słoneczne, stres oksydacyjny, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Raf/Mek/Erk, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, transformacja złośliwa, wirus HPV, xeroderma pigmentosum - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klippela-trenaunaya – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Klippela-Trenaunaya (KTS) jest rzadkim wrodzonym zaburzeniem naczyniowym, którego patogeneza wiąże się głównie z somatycznymi mutacjami w genie PIK3CA, prowadzącymi do nadaktywacji szlaku PI3K/AKT/mTOR. Mutacje te powodują niekontrolowany wzrost i proliferację komórek naczyń krwionośnych, limfatycznych, tkanek miękkich oraz kości, co manifestuje się przerostem i malformacjami naczyniowymi. KTS jest klasyfikowany w spektrum przerostów związanych z PIK3CA (PROS). Dodatkowo, mutacje w genie AGGF1 zwiększają angiogenezę, co również przyczynia się do fenotypu choroby. Patofizjologia obejmuje także zaburzenia równowagi angiogenezy i waskulogenezy, prowadzące do powikłań takich jak krwawienia, zakrzepica, DIC oraz chylothorax, które znacząco wpływają na rokowanie pacjentów. Zajęcie narządów wewnętrznych, zwłaszcza układu pokarmowego, jest częste i wymaga szczególnej uwagi diagnostycznej i terapeutycznej.
ablacja częstotliwości radiowej, alpelisib, chylothorax, fosfatydyloinozytolo-3-kinaza, gen PIK3CA, inhibitor PIK3CA, malformacja naczyniowa, nieprawidłowa angiogeneza, rapamycyna, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sirolimus, skleroterapia, spektrum przerostu związanego z PIK3CA, szlak PI3K/AKT/mTOR, utrata heterozygotyczności, waskulogeneza, wrodzone zaburzenie naczyniowe, zespół Klippela-Trenaunaya, zespolenie tętniczo-żylne