onkogen
Onkogen to gen, który po aktywacji lub mutacji może przyczyniać się do transformacji komórki prawidłowej w komórkę nowotworową. W normalnych warunkach onkogeny występują w genomie jako proto-onkogeny, pełniąc istotne funkcje w regulacji cyklu komórkowego, apoptozy i różnicowania komórek. Dopiero mutacje, amplifikacje, translokacje chromosomowe lub inne zaburzenia genetyczne prowadzą do ich aktywacji i nabycia właściwości onkogennych.
Aktywowane onkogeny mogą kodować białka o różnych funkcjach, takie jak czynniki wzrostu (np. EGF), receptory czynników wzrostu (np. EGFR, HER2), białka przekazujące sygnały wewnątrzkomórkowe (np. RAS, RAF), czynniki transkrypcyjne (np. MYC) czy białka regulujące cykl komórkowy (np. cykliny). Identyfikacja onkogenów ma kluczowe znaczenie w onkologii molekularnej, umożliwiając opracowanie terapii celowanych, które blokują specyficznie szlaki sygnałowe zależne od produktów onkogenów.
Badania nad onkogenami znacząco przyczyniły się do rozwoju terapii precyzyjnej w onkologii. Przykładem mogą być inhibitory kinaz tyrozynowych stosowane w leczeniu nowotworów z aktywacją onkogenów takich jak BCR-ABL w przewlekłej białaczce szpikowej, EGFR w niedrobnokomórkowym raku płuca czy BRAF w czerniaku. Diagnostyka molekularna obecności aktywowanych onkogenów stała się standardem postępowania klinicznego w wielu typach nowotworów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Guzy wilmsa – Patofizjologia i mechanizm
Guz Wilmsa (nephroblastoma) jest najczęstszym nowotworem nerki u dzieci, wywodzącym się z zaburzeń embriologicznego rozwoju układu moczowo-płciowego. Patogeneza obejmuje mutacje genów supresorowych i onkogenów, takich jak WT1 (mutacje w 10-20% przypadków), CTNNB1, AMER1 (15-30%), TP53 (głównie w guzach anaplastycznych), TRIM28 (5%) oraz NYNRIN (6,6% w guzach obustronnych). Kluczową rolę odgrywają także mutacje genów przetwarzających mikroRNA (DROSHA, DGCR8, DICER1, XPO5), które zaburzają ekspresję supresorowych mikroRNA, np. rodziny LET7. Zmiany epigenetyczne, zwłaszcza utrata imprintingu (LOI) na locus 11p15, występują w około 69% przypadków, prowadząc do nadekspresji IGF2 i deregulacji genów H19. Hipermetylacja H19/ICR1 jest mechanizmem predysponującym do obustronnych guzów Wilmsa. Guzy często rozwijają się z reszt nefrogennych, które występują u 1% niemowląt i są obecne w 40% guzów, a w 90-100% przypadków obustronnych nowotworów. Patogeneza obejmuje aktywację szlaków sygnałowych Wnt/β-katenina, IGF, mTOR/ERK, kalcyneuryny, ERBB, Notch oraz PI3K/AKT, co prowadzi do proliferacji i zahamowania różnicowania komórek nowotworowych.
anaplazja, beta-katenina, czynnik transkrypcyjny, gen supresorowy, guz anaplastyczny, guz Wilmsa, hipermetylacja, insulinopodobny czynnik wzrostu, mikroRNA, mutacja TP53, nerka podkowiasta, nowotwór nerki, onkogen, reszty nefrogenne, spodziectwo, szlak mTOR, szlak Notch, szlak PI3K/AKT, szlak Wnt, szlak Wnt/beta-katenina, układ moczowo-płciowy, utrata heterozygotyczności, utrata imprintingu, wnętrostwo, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Denysa-Drasha, zespół WAGR, zmiany epigenetyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Pineoblastoma – Zapobieganie i profilaktyka
Pineoblastoma to agresywny, złośliwy nowotwór mózgu, występujący głównie u dzieci poniżej 10 roku życia, charakteryzujący się złym rokowaniem. Najnowsze badania wskazują, że około 20% przypadków pineoblastoma jest związanych z germinalnie patogennymi wariantami (GPV) w genie DROSHA, szczególnie w podtypie PB-microRNA1. Wcześniej znane były powiązania z mutacjami w genach DICER1 i DGCR8, które wraz z DROSHA odgrywają kluczową rolę w przetwarzaniu mikroRNA, istotnych dla regulacji rozwoju i zapobiegania onkogenezie. Dysfunkcja mikroRNA może prowadzić do transformacji onkogennej i wzrostu guza. Podtyp PB-microRNA1 wiąże się z późniejszym wiekiem diagnozy i lepszym rokowaniem, co ma znaczenie dla oceny ryzyka i planowania terapii.
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Etiologia i przyczyny
Rak piersi jest najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiet i drugą najczęstszą przyczyną zgonów onkologicznych, z ryzykiem zachorowania wynoszącym około 12,3% (1 na 8 kobiet) oraz około 670 000 zgonów rocznie na świecie. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca mutacje genetyczne (5-10% przypadków, głównie BRCA1/2 z ryzykiem 60-85% i 40-60%), czynniki hormonalne (długotrwała ekspozycja na estrogeny i androgeny), historię rodzinną (2-krotnie zwiększone ryzyko przy krewnych pierwszego stopnia), oraz czynniki środowiskowe i styl życia (alkohol, otyłość, brak aktywności fizycznej, palenie tytoniu). Wiek powyżej 50 lat odpowiada za około 80% diagnoz, a wysoka gęstość tkanki piersiowej zwiększa ryzyko 4-6-krotnie. Czynniki hormonalne, takie jak wczesna menarche, późna menopauza, późne macierzyństwo, brak karmienia piersią oraz stosowanie hormonalnej terapii zastępczej, również podnoszą ryzyko.
androstendion, atypowy rozrost przewodowy, benzen, chemoprewencja, chłoniak Hodgkina, dietylostilbestrol, estrogen, gen ATM, gen CDH1, gen CHEK2, gen PALB2, gen STK11, gen supresorowy nowotworów, gen TP53, gęstość piersi, gruczoł piersiowy, hormon płciowy, hormonalna terapia zastępcza, ksenoestrogen, mammografia, melatonina, mikrośrodowisko guza, mutacja genu BRCA, nowotwór złośliwy, onkogen, pestycyd, profilaktyczna mastektomia, promieniowanie jonizujące, rak piersi, rak płuca, rak przewodowy, rak zrazikowy, tamoksyfen, uszkodzenie DNA, zrazikowy rak przedinwazyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne trzustki – Etiologia i przyczyny
Guzy neuroendokrynne trzustki (PNETs) stanowią mniej niż 10% wszystkich nowotworów trzustki i wywodzą się z komórek wysp trzustkowych, odpowiedzialnych za produkcję hormonów. Patogeneza PNETs opiera się na mutacjach genetycznych, w tym w genach supresorowych MEN1, DAXX/ATRX oraz genach szlaku mTOR (TSC2, PTEN, PIK3CA). Około 90% przypadków ma charakter sporadyczny, natomiast 10% jest związanych z dziedzicznymi zespołami genetycznymi, takimi jak MEN1 (ryzyko rozwoju PNETs 30-75%), VHL, NF1 czy stwardnienie guzowate. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, intensywne spożycie alkoholu, cukrzycę typu 2, przewlekłe zapalenie trzustki oraz rodzinną historię nowotworów. Guzy mogą być funkcjonalne (wydzielające insulinę, glukagon, gastrynę, somatostatynę) lub niefunkcjonalne, często wykazując ekspresję markerów takich jak chromogranina A.
choroba von Hippla-Lindaua, chromogranina A, ektopowa produkcja hormonów, gastrinoma, gen supresorowy, glukagonoma, guz neuroendokrynny trzustki, hiperkalcemia, hiperplazja, hiponatremia, insulinoma, komórka Langerhansa, komórka wyspy trzustkowej, mikrogruczolak, mutacja genetyczna, neurofibromatoza typu 1, onkogen, peptyd podobny do parathormonu, polipeptyd trzustkowy, przerzut nowotworowy, przewlekłe zapalenie trzustki, somatostatinoma, stwardnienie guzowate, szlak mTOR, zanikowe zapalenie żołądka, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podjęzykowy – Patofizjologia i mechanizm
Rak podjęzykowy, stanowiący około 90% raków płaskonabłonkowych jamy ustnej, rozwija się w tkance między żuchwą a kością gnykową i charakteryzuje się akumulacją licznych zmian genetycznych i epigenetycznych, w tym aktywacją onkogenów (EGFR, K-ras, c-myc, PRAD-1) oraz inaktywacją genów supresorowych (p53, p16, Rb). Proces kancerogenezy obejmuje niestabilność genomową (LOH, MSI) oraz modyfikacje epigenetyczne, które prowadzą do nieprawidłowej aktywacji szlaków onkogennych (EGFR, Wnt/β-katenina, JAK/STAT, NOTCH, PI3K/AKT/mTOR, MET, RAS/RAF/MAPK) i zaburzeń szlaków supresorowych (TP53/RB, p16/Cyclin D1/Rb). Czynniki ryzyka to głównie ekspozycja na tytoń i alkohol (zwiększające ryzyko 15-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu), przewlekły stan zapalny, infekcje wirusowe (szczególnie HPV, choć w raku dna jamy ustnej jego rola jest ograniczona) oraz dysbioza mikrobiomu jamy ustnej, z istotnym udziałem Fusobacterium nucleatum, którego ilość koreluje ze stopniem zaawansowania choroby. Histologicznie nowotwór przechodzi od hyperplazji, przez dysplazję i raka in situ, do inwazyjnego raka płaskonabłonkowego, często manifestując się jako wrzodziejący guz o szybkim wzroście i tendencji do przerzutów.
aberracja chromosomalna, chemioterapia, dysbioza mikrobiologiczna, Fusobacterium nucleatum, gen supresorowy nowotworu, głębokość inwazji, kancerogeneza, leukoplakia, metylacja DNA, mikrobiom jamy ustnej, modyfikacja epigenetyczna, modyfikacja histonów, niestabilność genomowa, niestabilność mikrosatelitarna, onkogen, pole kanceryzacji, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia, rak dna jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy, rak podjęzykowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, układ limfatyczny, utrata heterozygotyczności, węzeł chłonny, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przedrakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nadnerczy – Patofizjologia i mechanizm
Rak nadnerczy (ACC) to rzadki, agresywny nowotwór kory nadnerczy o zapadalności 0,7-2 przypadków na milion rocznie, charakteryzujący się heterogenną prezentacją kliniczną i złym rokowaniem (5-letnie przeżycie 38-46%, mediana 17 miesięcy). Patogeneza ACC wiąże się z licznymi zmianami genetycznymi, w tym inaktywacją genów supresorowych (np. TP53, utrata heterozygotyczności chromosomu 17p13 w 76% przypadków) oraz aktywacją onkogenów (np. nadekspresja IGF2 w 60-90% przypadków, mutacje CTNNB1 aktywujące szlak Wnt/β-katenina). Mutacje TP53 występują somatycznie w 25-35% sporadycznych ACC, a germinalnie w 70-80% przypadków. Zmiany epigenetyczne, takie jak hipermetylacja promotorów genów H19, PLAGL1, G0S2 i NDRG2, korelują ze złym rokowaniem. Indeks proliferacyjny Ki-67 jest kluczowym prognostykiem nawrotu po resekcji, gdzie wartości <10% wiążą się z lepszym przeżyciem. Diagnostyka molekularna obejmuje techniki CGH i analizę mikrosatelitarną, które wykazują korelację między wielkością guza a liczbą zmian chromosomalnych.
czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dehydrogenaza bursztynianowa, gen supresorowy nowotworu, guz chromochłonny, hybrydyzacja genomowa, indeks Ki-67, inhibitor kinazy tyrozynowej, insulinopodobny czynnik wzrostu, inwazja naczyń limfatycznych, kompleks Carneya, kora nadnerczy, mikroRNA, mutacja CTNNB1, mutacja TP53, onkogen, polipowatość gruczolakowata, rak kory nadnerczy, rak nadnerczy, szlak cAMP/PKA, szlak PI3K-mTOR, szlak Wnt, szlak Wnt/β-katenina, utrata heterozygotyczności, zespół Cushinga, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy – Patofizjologia i mechanizm
Guzy, zarówno nowotworowe, jak i nienowotworowe, powstają w wyniku złożonych mechanizmów patogenetycznych, w tym mutacji genetycznych, procesów zapalnych oraz urazów mechanicznych. Przykładowo, lipoma wykazuje nieprawidłowości genetyczne w około 66% przypadków, z genem HMGA2 na chromosomie 12q14.3 odgrywającym kluczową rolę. Procesy zapalne, takie jak ziarniniak ropotwórczy czy rumień guzowaty, manifestują się przez specyficzne reakcje immunologiczne i histologiczne, np. promieniste ziarniniaki Mieschera w tkance tłuszczowej. W kontekście guzów piersi, hormony takie jak estrogen i progesteron zwiększają ryzyko proliferacji łagodnych zmian do 74%, a mutacje genów BRCA1, BRCA2 i TP53 klasyfikowane są jako wysokiego ryzyka rozwoju raka. W przypadku choroby guzowatej skóry (LSD) u bydła, wirus z rodziny Poxviridae wywołuje zmiany skórne o średnicy 1-7 cm, z okresem inkubacji 7-28 dni i objawami gorączki do 41,5°C. Guzy tkanek miękkich, w tym mięsaki, wykazują heterogenność histologiczną i często agresywne zachowanie miejscowe, z tendencją do nawrotów i przerzutów, co wymaga kompleksowego leczenia chirurgicznego i radioterapii.
gen, gen HMGA2, gen supresorowy nowotworu, guz tkanki miękkiej, guzek reumatoidalny, hidradenitis suppurativa, komórka mezenchymalna, limfadenopatia, limfangitis, martwica tłuszczowa, mutacja genetyczna, onkogen, panniculitis, przerzut, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, reumatoidalne zapalenie stawów, ropne zapalenie węzłów chłonnych, rumień guzowaty, terapia endokrynologiczna, zapalenie naczyń, zapalenie przegrod tkanki tłuszczowej, ziarniniak Mieschera, ziarniniak nieserowaciejący, zmiana włóknisto-torbielowata - Leksykon chorób i schorzeń
Akromegalia – Patofizjologia i mechanizm
Akromegalia to choroba endokrynologiczna spowodowana nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (GH) przez gruczolak somatotropowy przysadki mózgowej (95-98% przypadków), prowadząca do podwyższenia stężenia GH i IGF-1. Patogeneza obejmuje mutacje somatyczne w genie GNAS (około 40% pacjentów) oraz mutacje germinalne w genach takich jak AIP, MEN1 czy PRKAR1A (około 5%), które wiążą się z agresywniejszym przebiegiem choroby. Nadprodukcja GH i IGF-1 skutkuje proliferacją tkanek miękkich, przerostem narządów (np. kardiomegalia, makroglosja), zmianami kostnymi oraz zaburzeniami metabolicznymi, w tym insulinoopornością i cukrzycą (występującą u około 20% pacjentów). Długotrwała ekspozycja na te hormony zwiększa ryzyko nowotworów, zwłaszcza jelita grubego i tarczycy, poprzez mechanizmy hamowania apoptozy i naprawy DNA.
analog somatostatyny, antagonista receptora GH, bezdech senny, cukrzyca typu 2, cykl komórkowy, gen PTTG, guz neuroendokrynny, hormon uwalniający hormon wzrostu, hormon wzrostu, insulinooporność, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, kardiomegalia, kardiomiopatia, lanreotyd, makroglosja, mutacja germinalna, mutacja GNAS, mutacja somatyczna, nadciśnienie płucne, oktreotyd, onkogen, oś GH-IGF-1, pasireotyd, pegwisomant, przerost serca, przysadka mózgowa, receptor somatostatynowy - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Etiologia i przyczyny
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) stanowi około 20% mięsaków tkanek miękkich u dorosłych i charakteryzuje się specyficznymi aberracjami genetycznymi zależnymi od podtypu histologicznego. W dobrze zróżnicowanym/odróżnicowanym mięsak tłuszczakowatym (WD/DD) obserwuje się amplifikację regionu chromosomowego 12q13-15, prowadzącą do nadekspresji genów MDM2 i CDK4, co sprzyja proliferacji komórek nowotworowych poprzez degradację p53 i przyspieszenie cyklu komórkowego. Śluzowaty mięsak tłuszczakowaty cechuje translokacja t(12;16)(q13;p11) generująca chimeryczny gen fuzyjny FUS-DDIT3, natomiast pleomorficzny mięsak tłuszczakowaty wykazuje złożony kariotyp z mutacjami, m.in. p53. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (np. zespoły Li-Fraumeni, neurofibromatoza typu 1), ekspozycję na promieniowanie jonizujące (średni czas do rozwoju guza ~10 lat) oraz kontakt z chemikaliami takimi jak chlorek winylu. Wiek 50-65 lat i płeć męska stanowią dodatkowe czynniki ryzyka, choć większość przypadków rozwija się de novo, bez wyraźnych predyspozycji.
aberracja chromosomowa, adipogeneza, apoptoza, białko supresorowe p53, chlorek winylu, dioksyna, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, gen CDK4, gen MDM2, herbicyd fenoksyoctowy, liposarcoma, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, onkogen, pleomorficzny mięsak tłuszczakowaty, polichlorofenol, progresja cyklu komórkowego, promieniowanie jonizujące, radioterapia, śluzowaty mięsak tłuszczakowaty, stwardnienie guzowate, translokacja chromosomowa, wariant germinalny, zespół Li-Fraumeni, zespół Wernera, złożony kariotyp - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Etiologia i przyczyny
Rak mięśniakomięśnisty (RMS) to złośliwy nowotwór tkanek miękkich wywodzący się z pierwotnych komórek mezenchymalnych różnicujących się w kierunku mięśni poprzecznie prążkowanych. Etiologia RMS jest złożona i obejmuje liczne zmiany genetyczne, takie jak translokacje chromosomowe (np. rearanżacje chromosomów #1 lub #2 z #13 prowadzące do fuzji genów PAX3-FOXO1 lub PAX7-FOXO1 w typie alveolar), mutacje w genie supresorowym TP53 (obecne w około 50% przypadków), oraz aktywację onkogenów NMYC, NRAS, KRAS, P16 i c-Met. RMS występuje głównie u dzieci poniżej 10 roku życia, z typem embryonalnym dominującym w wieku 2-6 lat, a typem alveolar u nastolatków i młodych dorosłych (10-18 lat). Dziedziczne zespoły genetyczne, takie jak zespół Li-Fraumeni, nerwiakowłókniakowatość typu 1, zespół Beckwitha-Wiedemanna, oraz RASopatie (zespół Noonan, Costello) zwiększają ryzyko rozwoju RMS, choć stanowią niewielki odsetek przypadków. Wśród czynników ryzyka wymienia się także wrodzone anomalie układu moczowo-płciowego, OUN, przewodu pokarmowego i sercowo-naczyniowego oraz potencjalne ekspozycje środowiskowe, takie jak promieniowanie rentgenowskie, środki alkilujące, czy toksyny (dioksyny, chlorek winylu, arsen). Przerzuty do węzłów chłonnych (około 23% przypadków) i szpiku kostnego pogarszają rokowanie.
białko supresorowe p53, choroba von Recklinghausena, gen fuzyjny PAX3-FOXO1, gen supresorowy TP53, guz Wilmsa, komórki mezenchymalne, malformacja Arnolda-Chiariego, mięsak tkanek miękkich, mutacja linii zarodkowej, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nowotwór tkanek miękkich, onkogen, przerzut do węzłów chłonnych, RASopatia, środek alkilujący, szlak sygnałowy RAS, translokacja, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Costello, zespół DICER1, zespół Li-Fraumeni, zespół Noonan, zespół sercowo-twarzowo-skórny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Patofizjologia i mechanizm
Rak płuca pozostaje główną przyczyną zgonów nowotworowych na świecie, charakteryzując się wysoką śmiertelnością, głównie z powodu późnej diagnozy. Patogeneza opiera się na akumulacji mutacji genetycznych i epigenetycznych, w tym mutacjach w genach supresorowych (TP53, RB, p16) oraz proto-onkogenach (MYC, RAS, HER), a także rearanżacjach genu ALK. W niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC) często obserwuje się mutacje napędzające w receptorowych kinazach tyrozynowych (EGFR, BRAF, MET, KRAS, PIK3CA) oraz rearanżacje ALK, ROS1, NTRK i RET, co stanowi podstawę terapii celowanych inhibitorami EGFR i innych kinaz. W drobnokomórkowym raku płuca (SCLC) dominują mutacje inaktywujące geny supresorowe p53 i RB. Palenie tytoniu jest głównym czynnikiem ryzyka, odpowiadającym za około 90% przypadków w USA, a dym tytoniowy zawiera liczne kancerogeny indukujące uszkodzenia DNA i mutacje genetyczne. Rokowanie jest ogólnie złe, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie 20,5%, jednak wczesne wykrycie znacząco poprawia przeżywalność (do 64% przy wykryciu przed rozprzestrzenieniem).
addukt DNA, badanie przesiewowe raka płuca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba śródmiąższowa płuc, cykl komórkowy, czynnik rakotwórczy, drobnokomórkowy rak płuca, gen supresorowy nowotworu, gruczolakorak, guzek płucny, inhibitor EGFR, karcynogeneza, mutacja genetyczna, mutacja napędzająca, nadrozpoznawanie, narażenie zawodowe, niedrobnokomórkowy rak płuca, niestabilność genomowa, niskodawkowa tomografia komputerowa, onkogen, proto-onkogen, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rak płuca, receptorowa kinaza tyrozynowa, śmiertelność z powodu raka płuca, substancja rakotwórcza, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny, wynik fałszywie dodatni, zmiana epigenetyczna, zwłóknienie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Patofizjologia i mechanizm
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory mezenchymalne, stanowiące około 1% wszystkich nowotworów złośliwych u dorosłych, z zachorowalnością około 50 przypadków na milion osób. Charakteryzują się dużą heterogennością morfologiczną i molekularną, dzieląc się na mięsak o prostym kariotypie, z charakterystycznymi translokacjami chromosomowymi i białkami fuzyjnymi (np. EWS-FLI1 w 85-95% mięsaka Ewinga, SYT-SSX w mięsaku maziówkowym), oraz mięsak o złożonym kariotypie z licznymi niespecyficznymi zmianami genomowymi, często obejmującymi zaburzenia szlaków Rb i p53. Kluczowe mechanizmy onkogenne obejmują deregulację transkrypcyjną, zaburzenia sygnalizacji komórkowej (szlaki MAPK/RAS/ERK, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog) oraz epigenetyczne zmiany, w tym nadekspresję HDAC klasy I, co czyni je potencjalnymi celami terapeutycznymi. W mięsaku Ewinga, białko fuzyjne EWS-FLI1 wymaga białek BET do regulacji genów proliferacji i przeżycia, a inhibitory HDAC wykazują obiecujące działanie. Amplifikacje genów takich jak MDM2 (w 70% mięsaków intimalnych) i CDK4 (w tłuszczakowatokomórkowym) wpływają na deregulację cyklu komórkowego i apoptozy, co jest istotne dla terapii celowanych, np. milademetanem – inhibitorem MDM2.
apoptoza, białko fuzyjne, biomarker prognostyczny, chimeryczny czynnik transkrypcyjny, chrzęstniakomięsak, CRISPR/Cas9, cykl komórkowy, cytokina zapalna, deacetylaza histonów, deregulacja epigenetyczna, dermatofibrosarcoma protuberans, ferroptoza, GIST, inhibitor HDAC, inhibitor MDM2, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, kostniakomięsak, liposarcoma, macierz zewnątrzkomórkowa, mięsak Ewinga, mięsak gładkokomórkowy, mięsak Kaposiego, mięsak maziówkowy, mięsak nabłonkowaty, mikrośrodowisko immunologiczne, mutacja germinalna, naczyniakomięsak, naczyniakomięsak piersi, niestabilność genomowa, nowotwór mezenchymalny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk limfatyczny, onkogen, promieniowanie jonizujące, przeciwciało monoklonalne, receptor limfocytów T, śluzakowłókniakomięsak, supresor nowotworów, szlak MAPK, szlak PI3K, szlak Rb, szlak Sonic Hedgehog, szlak YAP/TAZ, terapia celowana, terapia kombinowana, tkanka łączna, translokacja chromosomowa - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór kręgosłupa – Etiologia i przyczyny
Nowotwory kręgosłupa dzielą się na pierwotne i wtórne (przerzutowe), z których te drugie stanowią około 97% przypadków. Pierwotne nowotwory, takie jak kostniakomięsak (2% przypadków w kręgosłupie), mięsak Ewinga i chrzęstniakomięsak, są rzadkie i wynikają z mutacji genetycznych prowadzących do niekontrolowanej proliferacji komórek. Czynniki ryzyka obejmują zespoły genetyczne (neurofibromatoza typu 1 i 2, choroba von Hippel-Lindau), ekspozycję na promieniowanie jonizujące, kontakt z substancjami rakotwórczymi, osłabiony układ odpornościowy oraz choroby autoimmunologiczne. Przerzuty do kręgosłupa najczęściej pochodzą z raka piersi, płuc, prostaty (przerzuty sklerotyczne), nerki i tarczycy, rozprzestrzeniając się głównie drogą krwiopochodną przez splot żylny Batsona. Zmiany przerzutowe są w 90-95% zewnątrzoponowe, a ich obecność często wskazuje na zaawansowane stadium choroby.
chłoniak rdzenia kręgowego, choroba von Hippel-Lindau, chrzęstniakomięsak, ekspozycja na promieniowanie, gen supresorowy guza, glejak, guz olbrzymiokomórkowy, guz pierwotny, komórka glejowa, kostniakomięsak, mięsak Ewinga, naczyniak, naczyniak zarodkowy, nerwiakowłókniak, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, nowotwór kręgosłupa, nowotwór przerzutowy kręgosłupa, onkogen, oponiak, osłabiony układ odpornościowy, radioterapia, rak nerki, rak piersi, rak płuc, rak prostaty, rak tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, schwannoma, splot żylny Batsona, struniak, stwardnienie guzowate, substancja rakotwórcza, szpiczak mnogi, toczeń, transformacja złośliwa, układ limfatyczny, zespół Li-Fraumeni, ziarniniak kwasochłonny, zmiana DNA - Leksykon chorób i schorzeń
Guz rakowiowy – Etiologia i przyczyny
Guz rakowiowy, czyli nowotwór neuroendokrynny (NET), wywodzi się z komórek neuroendokrynnych obecnych w różnych narządach, które produkują hormony takie jak serotonina, histamina i insulina. Etiologia NET jest wieloczynnikowa, obejmująca mutacje genetyczne, w tym mutacje genów supresorowych (np. MEN1) oraz onkogenów, a także zaburzenia chromosomalne, zwłaszcza dotyczące chromosomów 11q13, 18, 9p i 16q. Dziedziczne zespoły genetyczne, takie jak MEN1, neurofibromatoza typu 1, choroba von Hippla-Lindaua i stwardnienie guzowate, znacząco zwiększają ryzyko rozwoju tych nowotworów. Epidemiologicznie kobiety są nieco bardziej narażone, a ryzyko wzrasta u osób w wieku 45-65 lat, z wyższym ryzykiem u osób pochodzenia afrykańskiego. Czynniki ryzyka obejmują także przewlekłe zaburzenia wydzielania kwasu żołądkowego, cukrzycę, wywiad rodzinny oraz potencjalnie dietę bogatą w tłuszcze nasycone (współczynnik ryzyka 3,18; 95% CI, 1,62-6,25), otyłość (BMI > 35) i terapię hormonalną.
choroba von Hippla-Lindaua, cukrzyca, gen supresorowy nowotworu, guz rakowiowy, histamina, kalikreina, komórka neuroendokrynna, krążenie systemowe, mutacja genetyczna, neurofibromatoza typu 1, niedokrwistość złośliwa, nieprawidłowość chromosomalna, nowotwór neuroendokrynny, onkogen, prostaglandyna, przerzut do wątroby, rakowiak żołądka, serotonina, stwardnienie guzowate, substancja bioaktywna, tachykinina, tłuszcz nasycony, utrata heterozygotyczności, wskaźnik masy ciała, zapalenie żołądka zanikowe, zespół MEN1, zespół rakowiaka, zespół Zollingera-Ellisona, żyła wrotna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Etiologia i przyczyny
Rak trzustki, głównie gruczolakorak przewodowy (90% przypadków) oraz nowotwory neuroendokrynne (12%), rozwija się w wyniku niekontrolowanych podziałów komórek trzustki, wywołanych mutacjami genetycznymi. Około 5-10% przypadków ma podłoże dziedziczne, związane z mutacjami w genach BRCA1/2, PALB2, CDKN2A, STK11, PRSS1, SPINK1, APC, a także zespołami Lyncha, FAMMM, Peutza-Jeghersa, von Hippel-Lindau i MEN1. Ryzyko jest szczególnie wysokie u osób z co najmniej dwoma krewnymi pierwszego stopnia chorymi na raka trzustki przed 50. rokiem życia. Mutacje nabyte, zwłaszcza w genie KRAS, BRAF i DPC4 (SMAD4), odpowiadają za 90-95% przypadków i mogą być indukowane przez czynniki środowiskowe, takie jak dym tytoniowy, który podwaja ryzyko zachorowania i odpowiada za 20-30% przypadków.
cholecystektomia, czerwone mięso, dysfagia, dziedziczne zapalenie trzustki, gen supresorowy nowotworu, gruczolakorak trzustki, Helicobacter pylori, kamica żółciowa, mutacja BRAF, mutacja BRCA, mutacja genetyczna, mutacja KRAS, narażenie zawodowe, nowotwór neuroendokrynny, onkogen, otyłość brzuszna, palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie trzustki, przewody trzustkowe, rodzinna polipowatość gruczolakowata, WZW typu B, zespół FAMMM, zespół Lyncha, zespół MEN1, zespół Peutza-Jeghersa, zespół von Hippel-Lindau - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pęcherza moczowego – Etiologia i przyczyny
Rak pęcherza moczowego, głównie w postaci raka urotelialnego (około 90% przypadków), rozwija się w wyniku niekontrolowanego wzrostu komórek nabłonka przejściowego pęcherza moczowego, spowodowanego mutacjami genetycznymi, m.in. w genach TP53, RB1, FGFR3, PIK3CA, HRAS, KDM6A oraz mutacjami w genie TERT (obecnymi w około 70% przypadków). Najważniejszym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka jest palenie tytoniu, które odpowiada za 30-65% przypadków i zwiększa ryzyko zachorowania 2-6-krotnie. Drugim istotnym czynnikiem jest ekspozycja zawodowa na aminy aromatyczne, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, rozpuszczalniki chlorowane, oleje mineralne, azbest i inne substancje, co stanowi 5-25% przypadków. Ryzyko wzrasta z wiekiem (średni wiek diagnozy około 73 lata), jest wyższe u mężczyzn (3-4-krotnie) oraz u osób rasy kaukaskiej. Przewlekłe zapalenia pęcherza, wcześniejsze leczenie radioterapią miednicy, stosowanie cyklofosfamidu oraz czynniki genetyczne (np. zespół Lyncha) również zwiększają ryzyko rozwoju nowotworu.
amina aromatyczna, arsen, cewnik moczowy, cyklofosfamid, delecja chromosomowa, gen supresorowy nowotworu, infekcja dróg moczowych, kamica pęcherza moczowego, komórka nowotworowa, kwas arystolochowy, nabłonek przejściowy, nawrót choroby, onkogen, otyłość, palenie tytoniu, pioglitazon, radioterapia miednicy, rak pęcherza moczowego, rak płaskonabłonkowy, rak urotelialny, schistosomatoza, środki ochrony osobistej, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny, wynicowanie pęcherza, zapalenie pęcherza moczowego, zespół Cowdena, zespół Lyncha