niestabilność mikrosatelitarna
Niestabilność mikrosatelitarna (MSI – Microsatellite Instability) to zjawisko genetyczne charakteryzujące się zmianami w obrębie sekwencji mikrosatelitarnych DNA, które są krótkimi, powtarzającymi się fragmentami genomu. Powstaje ona w wyniku defektów w systemie naprawy błędnie sparowanych nukleotydów (MMR – Mismatch Repair).
MSI występuje w około 15% raków jelita grubego, a także w innych nowotworach, takich jak rak endometrium, żołądka czy dróg żółciowych. Nowotwory z wysoką niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H) wykazują odmienną biologię i lepsze rokowanie niż guzy stabilne mikrosatelitarnie (MSS).
Diagnostyka MSI ma istotne znaczenie kliniczne. Identyfikacja MSI-H pomaga w wykrywaniu zespołu Lyncha (dziedzicznego niepolipowatego raka jelita grubego), a także ma wartość predykcyjną dla odpowiedzi na chemioterapię i immunoterapię. Nowotwory MSI-H zwykle słabiej odpowiadają na klasyczną chemioterapię opartą na 5-fluorouracylu, natomiast wykazują wyższą wrażliwość na inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego, takie jak pembrolizumab.
Badanie niestabilności mikrosatelitarnej przeprowadza się najczęściej metodami molekularnymi (PCR) lub immunohistochemicznie, oceniając ekspresję białek systemu MMR. Według aktualnych zaleceń, badanie MSI powinno być wykonywane u wszystkich pacjentów z rakiem jelita grubego, a także u wybranych pacjentów z innymi nowotworami, szczególnie przy podejrzeniu zespołu Lyncha.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Patofizjologia i mechanizm
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, stanowiący 0,2-4,6% wszystkich złośliwych nowotworów skóry, z 5-10% śmiertelnością. Etiopatogeneza obejmuje ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresję (np. po przeszczepach narządów, AIDS), infekcje HPV i HIV oraz tło genetyczne, zwłaszcza zespół Muira-Torre’a (MTS) – wariant zespołu Lyncha z mutacjami w genach naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2). Molekularnie wyróżnia się trzy klasy raka łojowego: związany z uszkodzeniem UV, z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI) oraz pauci-mutacyjny, co koreluje z lokalizacją i przebiegiem klinicznym. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w patogenezę to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog, TGF-β oraz CASPASE-3/YAP, a także ekspresja HER2 i VEGF, co wskazuje na potencjalne cele terapii celowanej. Histopatologicznie rak łojowy wykazuje zróżnicowane wzorce wzrostu i różnicowania, z dominacją wzorca zrazikowego i obecnością komórek bazaloidalnych oraz sebocytów, a immunohistochemicznie cechuje się ekspresją EMA, BerEp4, AR, CK7, Ki-67 (mediana 35%, zakres 5-80%) i p53 (mediana 10%, zakres 0-80%), gdzie ekspresja p53 ≥10% i Ki-67 ≥25% wspierają rozpoznanie.
choroba Bowena, czynnik transformujący wzrostu beta, ekspresja PTEN, ekspresja VEGF, gen p53, gen PTCH1, HPV, immunosupresja, inwazja naczyniowo-limfatyczna, limfangiogeneza, mismatch repair, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, naprawa niesparowanych zasad DNA, niepolipowaty rak jelita grubego, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, radioterapia głowy i szyi, rak łojowy, receptor androgenowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, retinoblastoma, rogowacenie słoneczne, szlak Hedgehog, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, zakażenie HPV, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, znamię łojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Leczenie
Rak trzustki charakteryzuje się wysoką agresywnością i złym rokowaniem, z około 20% pacjentów kwalifikujących się do resekcji chirurgicznej w momencie diagnozy. Klasyfikacja nowotworu obejmuje postaci resekcyjne, granicznie resekcyjne, nieresekcyjne miejscowo zaawansowane oraz przerzutowe, co determinuje wybór terapii. Leczenie resekcyjne obejmuje pankreatoduodenektomię (procedura Whipple’a), dystalną pankreatektomię lub całkowitą pankreatektomię, natomiast w zaawansowanych stadiach stosuje się chemioterapię (schematy FOLFIRINOX, gemcytabina + nab-paklitaksel, gemcytabina monoterapia) oraz radioterapię (EBRT, SBRT, IMRT, radioterapia protonowa). Chemioterapia neoadjuwantowa i adjuwantowa poprawia wyniki leczenia, a radiochemioterapia zwiększa skuteczność terapii w guzach miejscowo zaawansowanych. Terapie celowane (np. olaparib, erlotynib, inhibitory KRAS) oraz immunoterapia (pembrolizumab u pacjentów z MSI-H/dMMR) stanowią uzupełnienie leczenia, szczególnie w kontekście profilu molekularnego guza.
blokada splotu trzewnego, całkowita pankreatektomia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, dystalna pankreatektomia, enzym trzustkowy, erlotynib, FOLFIRINOX, fuzja genu NTRK, fuzja genu RET, gemcytabina, gruczolakorak trzustki, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych, medycyna precyzyjna, mutacja BRCA, mutacja KRAS, niedobór naprawy niesparowania, niestabilność mikrosatelitarna, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, olaparib, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, profil molekularny guza, radiochemioterapia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia protonowa, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak przerzutowy, rak trzustki, resekcja chirurgiczna, stent dróg żółciowych, teleradioterapia, żółtaczka mechaniczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Patofizjologia i mechanizm
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to autosomalnie dominujący zespół genetyczny, spowodowany mutacją germinalną w genie supresorowym APC na chromosomie 5q21-q22, prowadzący do rozwoju setek do tysięcy gruczolaków w jelicie grubym i odbytnicy. Mutacje APC powodują utratę funkcji białka APC, co zaburza regulację szlaku Wnt i prowadzi do akumulacji β-kateniny, stymulując proliferację komórek i hamując apoptozę. Proces nowotworzenia przebiega zgodnie z hipotezą „dwóch uderzeń” Knudsona, gdzie mutacja germinalna jest uzupełniana somatyczną inaktywacją drugiego allelu APC, co inicjuje rozwój licznych gruczolaków. Dalsze mutacje somatyczne, m.in. w genach KRAS i TP53, przyspieszają progresję do raka jelita grubego, który u nieleczonych pacjentów rozwija się zwykle przed 40. rokiem życia. W patogenezie FAP obserwuje się także niestabilność chromosomową (CIN), odróżniającą ją od innych dziedzicznych zespołów raka jelita grubego, takich jak zespół Lyncha. Fenotypowa zmienność choroby koreluje z lokalizacją mutacji w genie APC, a także z obecnością zmian pozajelitowych, np. przerostu nabłonka barwnikowego siatkówki (CHRPE) czy guzów desmoidalnych.
apoptoza, beta-katenina, cyklooksygenaza, ekspresja genów, gen supresorowy APC, gruczolak, guz desmoidalny, hipoteza Knudsona, kolektomia profilaktyczna, kwas arachidonowy, kwas obeticholowy, mutacja germinalna, niestabilność chromosomowa, niestabilność mikrosatelitarna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, polipowatość związana z MUTYH, proteasom, rak jelita grubego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencja gruczolak-rak, szlak mTOR, szlak sygnałowy Wnt, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Lyncha, czyli dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego (HNPCC), odpowiada za 2-4% przypadków raka jelita grubego i 2-3% raka endometrium. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie rodzinnym, badaniach przesiewowych guza (MSI, IHC) oraz testach genetycznych ukierunkowanych na mutacje w genach MMR (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2, EPCAM). Kryteria kliniczne (Amsterdam I i II, zrewidowane Bethesda) oraz modele predykcyjne (PREMM5, MMRpro, MMRpredict) pomagają identyfikować pacjentów z podejrzeniem zespołu. Badania MSI wykazują niestabilność mikrosatelitarną (MSI-H), a IHC pozwala ocenić ekspresję białek MMR; utrata ekspresji MLH1 wymaga dalszej analizy mutacji BRAF V600E i hipermetylacji promotora MLH1 w celu wykluczenia sporadycznych przypadków. Potwierdzenie rozpoznania następuje poprzez badania genetyczne obejmujące sekwencjonowanie i analizę rearanżacji genów MMR.
badanie genetyczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja endometrium, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, ekspresja białka, gastroskopia, glejak, histerektomia profilaktyczna, HNPCC, kolonoskopia, marker CA-125, MMR, mutacja BRAF V600E, naprawa niesparowanych zasad DNA, niestabilność mikrosatelitarna, owariektomia, poradnictwo genetyczne, rak endometrium, rak jelita grubego, rak łojowy, rogowiak kolczystokomórkowy, testowanie kaskadowe, ultrasonografia przezpochwowa, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytnicy – Patofizjologia i mechanizm
Rak odbytnicy, będący częścią spektrum nowotworów jelita grubego, charakteryzuje się unikalnymi cechami patogenetycznymi odróżniającymi go od raka okrężnicy. Transformacja nabłonka odbytnicy w inwazyjny rak trwa około 10-15 lat i obejmuje akumulację mutacji somatycznych i germinalnych. Kluczowe ścieżki molekularne w patogenezie to niestabilność chromosomowa (CIN, 70-85% przypadków), niestabilność mikrosatelitarna (MSI, 15% przypadków) oraz fenotyp metylacji wysp CpG (CIMP). Mutacje w genie APC występują w około 80% sporadycznych przypadków, a deficyt naprawy DNA (dMMR) prowadzi do MSI-H, charakterystycznego dla zespołu Lyncha. Szlaki sygnalizacyjne Wnt/β-katenina, MAPK/ERK, PI3K/AKT/mTOR oraz TGF-β odgrywają kluczową rolę w proliferacji, różnicowaniu, apoptozie i przejściu nabłonkowo-mezenchymalnym (EMT), co sprzyja inwazji i przerzutom. Epigenetyczne zmiany, w tym dysregulacja mikroRNA (np. down-regulacja miRNA-143 w 88% przypadków), mają istotny wpływ na genomową niestabilność i progresję nowotworu.
białko p53, choroba Leśniowskiego-Crohna, czynnik martwicy nowotworu alfa, dysbioza jelitowa, ewolucja klonalna, gen supresorowy APC, karcynogeneza jelita grubego, kolibaktyna, mikroRNA, mutacja genetyczna, niestabilność chromosomowa, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór jelita grubego, polip gruczolakowaty, polip hamartomatyczny, polip ząbkowany, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak inwazyjny, rodzinna polipowatość gruczolakowata, utrata heterozygotyczności, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu krokowego z przerzutami – Leczenie
Rak gruczołu krokowego z przerzutami (stadium IV) charakteryzuje się rozprzestrzenianiem się komórek nowotworowych poza prostatę, najczęściej do kości, węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych. Podstawą leczenia jest terapia deprywacji androgenowej (ADT) obejmująca agoniści i antagoniści LHRH (np. goserelina, leuprolid, degarelix), antyandrogeny (enzalutamid, apalutamid, darolutamid) oraz abirateron z prednizonem. W przypadku progresji do raka opornego na kastrację (CRPC) stosuje się chemioterapię (docetaksel, kabazytaksel), immunoterapię (sipuleucel-T, inhibitory punktów kontrolnych jak pembrolizumab) oraz radiofarmaceutyki (Rad-223, Lutet-177). Terapie kombinowane, zwłaszcza potrójne (ADT + ARSI + docetaksel), wykazują istotną poprawę przeżycia całkowitego, szczególnie u pacjentów z dużą objętością choroby. Średni czas przeżycia po diagnozie wynosi około 5-6 lat, z fazą wrażliwości na hormony trwającą kilka lat.
agoniści LHRH, antyandrogeny, antygen błonowy specyficzny dla prostaty, bisfosfoniany, chemioterapia, denosumab, docetaksel, immunoterapia, inhibitory PARP, inhibitory punktów kontrolnych, kabazytaksel, lutet-177, niestabilność mikrosatelitarna, opieka paliatywna, opieka wspomagająca, przerzuty do kości, rad-223, radiofarmaceutyki, rak prostaty oporny na kastrację, rak prostaty z przerzutami, sipuleucel-T, stadium IV raka prostaty, terapia CAR-T, terapia deprywacji androgenowej, terapia potrójna, uderzenia gorąca - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytu – Patofizjologia i mechanizm
Rak odbytu stanowi około 1,5-2% nowotworów przewodu pokarmowego, z rocznym wzrostem zachorowalności o około 2,7%. Dominującym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy (SCC), stanowiący 85-90% przypadków, rozwijający się głównie w strefie przejściowej nabłonka kanału odbytu. Kluczowym czynnikiem etiologicznym jest przewlekłe zakażenie HPV, zwłaszcza typami wysokiego ryzyka 16 i 18, obecnymi w 80-90% przypadków. Onkoproteiny E6 i E7 wirusa HPV inaktywują białka supresorowe p53 i Rb, co prowadzi do zaburzeń cyklu komórkowego, hamowania apoptozy i nadmiernej proliferacji. Przedinwazyjne zmiany określane jako śródbłonkowa neoplazja odbytu (AIN) dzielą się na LSIL (AIN I) i HSIL (AIN II/III), z progresją do raka w 10-11% przypadków, szczególnie u osób zakażonych HIV. Profilowanie molekularne wskazuje na mutacje w szlaku PI3K/AKT/mTOR oraz genach TP53 i CDKN2A, a także na rolę przewlekłego stanu zapalnego i szlaków zapalnych (IFN, TNF/NF-κB, EMT) w oporności na leczenie.
anoskopia wysokiej rozdzielczości, apoptoza, białko retinoblastoma, chemioradioterapia, HSIL, immunoterapia, niestabilność mikrosatelitarna, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, radioterapia z modulacją intensywności, rak odbytu, rak płaskonabłonkowy, stan zapalny przewlekły, strefa przejściowa odbytu, szczepionka terapeutyczna, szlak NF-κB, szlak PD-1/PD-L1, szlak PI3K/AKT/mTOR, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przednowotworowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Epidemiologia
Zespół Lyncha, będący najczęstszym dziedzicznym zespołem predysponującym do raka jelita grubego, odpowiada za 2-5% wszystkich przypadków tego nowotworu, z częstością występowania w populacji ogólnej szacowaną na 1:279 do 1:400. Etiologia zespołu wiąże się z mutacjami w genach naprawy błędów DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2, EPCAM), z dominującą rolą mutacji w genie MSH2 (do 60% przypadków). Ryzyko rozwoju raka jelita grubego do 70. roku życia jest zróżnicowane w zależności od mutacji: MLH1 (46% mężczyźni, 41% kobiety), MSH2 (50% mężczyźni, 39% kobiety), MSH6 (13% mężczyźni, 17% kobiety), PMS2 (11% mężczyźni, 8% kobiety). Kobiety z zespołem Lyncha mają dodatkowo podwyższone ryzyko raka endometrium (20-70% dla MLH1, MSH2, MSH6; 10-15% dla PMS2). Nadzór medyczny opiera się na regularnych kolonoskopiach (co 1-2 lata), rozpoczynanych w wieku 20-25 lat dla mutacji MLH1 i MSH2 oraz 30-35 lat dla MSH6 i PMS2, z uwzględnieniem historii rodzinnej. Pomimo skuteczności kolonoskopii w redukcji umieralności, obserwuje się występowanie raków interwałowych, co podkreśla znaczenie jakości procedury (m.in. przygotowanie jelita, adenoma detection rate).
badanie endoskopowe, badanie genetyczne, badanie kolonoskopowe, badanie przesiewowe, biopsja endometrium, drogi moczowe, drogi żółciowe, dziedziczny rak jelita grubego, gen MLH1, gen MSH2, gen MSH6, gen PMS2, hipercholesterolemia rodzinna, histerektomia profilaktyczna, immunohistochemia, inhibitory punktów kontrolnych, mutacje genowe, niestabilność mikrosatelitarna, rak endometrium, rak jajnika, rak jelita cienkiego, rak jelita grubego, rak skóry, rak trzustki, rak żołądka, wskaźnik wykrywania gruczolaków, zespół Lyncha, złoty standard - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Lyncha stanowi najczęstszą dziedziczną predyspozycję do rozwoju nowotworów, zwłaszcza raka jelita grubego i endometrium, z ryzykiem zachorowania na raka jelita grubego sięgającym 70-80% w ciągu życia, zależnie od mutacji genetycznej. Kluczową rolę w profilaktyce odgrywają regularne badania przesiewowe, w tym kolonoskopia rozpoczynająca się w wieku 20-25 lat lub 2-5 lat przed najwcześniejszym przypadkiem w rodzinie, wykonywana co 1-2 lata do 40. roku życia, a następnie corocznie. U kobiet zalecane są coroczne USG przezpochwowe oraz biopsje endometrium co 1-2 lata od 30-35 roku życia, a także monitorowanie markerów CA-125. Chemoprewencja oparta na aspirynie w dawce 600 mg/dziennie przez minimum 2 lata wykazała redukcję ryzyka raka jelita grubego o 40-50%, z efektem utrzymującym się ponad 10 lat po zakończeniu terapii. Obecne zalecenia sugerują dawki 150 mg/dzień dla osób z prawidłową masą ciała oraz 300 mg/dzień dla BMI >30, jednak decyzja o terapii powinna być indywidualizowana ze względu na potencjalne działania niepożądane. Alternatywne środki chemoprewencyjne, takie jak naproksen, skrobia oporna czy antykoncepcja hormonalna, również wykazują obiecujące efekty w zmniejszaniu ryzyka nowotworów związanych z zespołem Lyncha.
aktywność fizyczna, antykoncepcja hormonalna, aspiryna, badanie genetyczne, badanie przesiewowe, biopsja endometrium, chemoprewencja, histerektomia, hormonalna terapia zastępcza, immunoprofilaktyka, kolonoskopia, melatonina, mutacja genetyczna, naproksen, neoantygen, niestabilność mikrosatelitarna, obustronna salpingo-ooforektomia, profilaktyczna histerektomia, profilaktyczna kolektomia, rak błony śluzowej macicy, rak endometrium, rak jajnika, rak jelita grubego, szczepionka profilaktyczna, USG przezpochwowe, witamina D, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytnicy – Leczenie
Rak odbytnicy wymaga wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, obejmującego chirurgię, radioterapię, chemioterapię, terapie celowane oraz immunoterapię, dostosowane do stopnia zaawansowania choroby. Wczesne stadia (0-I) leczy się głównie chirurgicznie, stosując techniki oszczędzające zwieracze, takie jak polipektomia, TEM czy TAMIS. W bardziej zaawansowanych stadiach (II-III) standardem jest neoadjuwantowa chemoradioterapia (radioterapia długoterminowa 5-6 tygodni lub krótkoterminowa 5 dni) z chemioterapią (schematy 5-FU, FOLFOX, FOLFIRI, CAPEOX), a następnie resekcja chirurgiczna (LAR, APR). Total Neoadjuvant Therapy (TNT) łącząca pełną chemioterapię i chemoradioterapię przed operacją wykazuje wyższą skuteczność, z 28% całkowitych odpowiedzi patologicznych. W przypadku całkowitej odpowiedzi klinicznej rozważa się strategię „watch and wait” z intensywnym nadzorem, co pozwala uniknąć operacji u około połowy pacjentów. W leczeniu zaawansowanym i przerzutowym stosuje się terapie celowane (inhibitory VEGF, EGFR, BRAF) oraz immunoterapię, szczególnie u pacjentów z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H) i defektem naprawy niesparowania (dMMR), gdzie inhibitory punktów kontrolnych (np. dostarlimab) wykazują 100% wskaźnik odpowiedzi.
bewacyzumab, całkowita odpowiedź patologiczna, cetuksymab, chemoradioterapia, dootrzewnowa chemioterapia w hipertermii, dostarlimab, fluorouracyl, immunoterapia, infuzja tętnicza wątrobowa, inhibitor BRAF, inhibitor EGFR, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitor VEGF, kapecytabina, kolostomia, mutacja BRAF V600E, naciekanie naczyń limfatycznych, naciekanie okołonerwowe, niedobór naprawy niesparowania, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór złośliwy, operacja laparoskopowa, panitumumab, polipektomia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak odbytnicy, resekcja brzuszno-kroczowa, śródoperacyjna radioterapia, strategia watch and wait, terapia protonowa, wycięcie mezorektum - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Etiologia i przyczyny
Chordoma to rzadki, złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, lokalizujący się głównie w okolicy krzyżowo-guzicznej (50%), podstawy czaszki (30%) oraz ruchomych odcinków kręgosłupa (20%). Etiologia chordoma wiąże się z obecnością komórek struny grzbietowej, które nie uległy regresji po urodzeniu. Genetycznie, ponad 95% pacjentów wykazuje jednonukleotydowy polimorfizm (SNP) w genie TBXT (brachyury), kluczowym dla rozwoju struny grzbietowej, a duplikacje tego genu są charakterystyczne dla rodzinnego występowania choroby. Inne aberracje genetyczne obejmują zmiany w ścieżce mTOR, niedobór PTEN, mutacje w genach INI-1, SMARCB1, ARID1B oraz warianty DNA mitochondrialnego. Złożone nieprawidłowości kariotypowe, takie jak utraty chromosomów 3, 4, 10, 13 oraz zyski w chromosomie 7, również zostały opisane. Choroba może mieć autosomalny dominujący wzór dziedziczenia w rodzinach z predyspozycją genetyczną, a osoby ze stwardnieniem guzowatym (mutacje TSC1 i TSC2) są obarczone wyższym ryzykiem rozwoju chordoma.
brachyury, chordoma, czynnik transkrypcyjny, DNA mitochondrialne, gen PTEN, gen TBXT, geny TSC, jądro miażdżyste, kinaza tyrozynowa, metylacja DNA, modyfikacje histonów, nerwiakowłókniakowatość, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór kości, okolica krzyżowo-guziczna, podstawa czaszki, promieniowanie jonizujące, struna grzbietowa, stwardnienie guzowate, terapia celowana genetycznie - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Leczenie
Rak jelita grubego jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych i drugą najczęstszą przyczyną zgonów onkologicznych na świecie. Podstawą leczenia jest chirurgia, obejmująca polipektomię, resekcję miejscową, częściową kolektomię z zespoleniem lub kolostomię, w zależności od stadium i lokalizacji guza. Nowoczesne techniki małoinwazyjne, takie jak laparoskopia i chirurgia robotyczna, zmniejszają uraz operacyjny i ryzyko powikłań. Chemioterapia adiuwantowa, trwająca 3-6 miesięcy, jest standardem w III stadium, stosując schematy oparte na 5-fluorouracylu (5-FU), kapecytabinie, oksaliplatynie (FOLFOX, CAPOX) i irynotekanie (FOLFIRI). Radioterapia, choć rzadziej stosowana niż w raku odbytnicy, pełni rolę neoadjuwantową, adiuwantową lub paliatywną, wykorzystując zaawansowane techniki jak IMRT czy SBRT.
5-fluorouracyl, ablacja mikrofalowa, aflibercept, bewacyzumab, biomarker, cetuksymab, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia robotyczna, enkorafenib, immunoterapia, IMRT, inhibitor EGFR, inhibitor punktów kontrolnych, ipilimumab, irynotekan, kapecytabina, kolektomia częściowa, kolostomia, krioablacja, laparoskopia, leczenie chirurgiczne, leczenie paliatywne, leczenie uzupełniające, mutacja BRAF V600E, niestabilność mikrosatelitarna, niwolumab, nowotwór złośliwy, oksaliplatyna, panitumumab, pembrolizumab, polipektomia, radioembolizacja, radioterapia, radioterapia stereotaktyczna, rak jelita grubego, resekcja miejscowa, terapia celowana, terapia protonowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podjęzykowy – Patofizjologia i mechanizm
Rak podjęzykowy, stanowiący około 90% raków płaskonabłonkowych jamy ustnej, rozwija się w tkance między żuchwą a kością gnykową i charakteryzuje się akumulacją licznych zmian genetycznych i epigenetycznych, w tym aktywacją onkogenów (EGFR, K-ras, c-myc, PRAD-1) oraz inaktywacją genów supresorowych (p53, p16, Rb). Proces kancerogenezy obejmuje niestabilność genomową (LOH, MSI) oraz modyfikacje epigenetyczne, które prowadzą do nieprawidłowej aktywacji szlaków onkogennych (EGFR, Wnt/β-katenina, JAK/STAT, NOTCH, PI3K/AKT/mTOR, MET, RAS/RAF/MAPK) i zaburzeń szlaków supresorowych (TP53/RB, p16/Cyclin D1/Rb). Czynniki ryzyka to głównie ekspozycja na tytoń i alkohol (zwiększające ryzyko 15-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu), przewlekły stan zapalny, infekcje wirusowe (szczególnie HPV, choć w raku dna jamy ustnej jego rola jest ograniczona) oraz dysbioza mikrobiomu jamy ustnej, z istotnym udziałem Fusobacterium nucleatum, którego ilość koreluje ze stopniem zaawansowania choroby. Histologicznie nowotwór przechodzi od hyperplazji, przez dysplazję i raka in situ, do inwazyjnego raka płaskonabłonkowego, często manifestując się jako wrzodziejący guz o szybkim wzroście i tendencji do przerzutów.
aberracja chromosomalna, chemioterapia, dysbioza mikrobiologiczna, Fusobacterium nucleatum, gen supresorowy nowotworu, głębokość inwazji, kancerogeneza, leukoplakia, metylacja DNA, mikrobiom jamy ustnej, modyfikacja epigenetyczna, modyfikacja histonów, niestabilność genomowa, niestabilność mikrosatelitarna, onkogen, pole kanceryzacji, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia, rak dna jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy, rak podjęzykowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, układ limfatyczny, utrata heterozygotyczności, węzeł chłonny, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przedrakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Lyncha, dziedziczony autosomalnie dominująco, jest najczęstszym zespołem predyspozycji do raka jelita grubego, odpowiadającym za 1-7% przypadków tego nowotworu. Etiologia zespołu opiera się na mutacjach germinalnych w genach naprawy błędnie sparowanych nukleotydów DNA (MMR): MLH1 (50%), MSH2 (40%), MSH6, PMS2 oraz delecjach EPCAM, które prowadzą do inaktywacji MSH2. Dysfunkcja systemu MMR skutkuje niestabilnością mikrosatelitarną (MSI), szczególnie wysoką (MSI-H, >40% markerów zmienionych), co jest charakterystyczne dla guzów zespołu Lyncha. Proces kancerogenezy jest przyspieszony, z transformacją gruczolaka w raka trwającą 1-3 lata (w porównaniu do 8-17 lat w nowotworach sporadycznych), a ryzyko rozwoju raka jelita grubego do 75. roku życia wynosi od 34,1% (PMS2) do 84,3% (MSH2). Diagnostyka molekularna obejmuje ocenę MSI, immunohistochemię białek MMR, sekwencjonowanie genów oraz badanie metylacji promotora MLH1 i mutacji BRAF w celu wykluczenia raków sporadycznych.
badanie immunohistochemiczne, delecja genu EPCAM, gen MLH1, gen MSH2, gen MSH6, gen PMS2, hipermetylacja promotora, HNPCC, inhibitory punktów kontrolnych, metylacja promotora, mismatch repair, mutacja linii germinalnej, mutacja napędzająca, mutacja punktowa, niestabilność mikrosatelitarna, poradnictwo genetyczne, rak endometrium, rak jelita grubego, sekwencja gruczolak-rak, utrata heterozygotyczności, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a - Leksykon chorób i schorzeń
Rak ampulli vatera – Diagnostyka i diagnoza
Rak ampulli Vatera to rzadki nowotwór złośliwy o częstości występowania 0,5-0,9/100 000, lokalizujący się w miejscu połączenia przewodu żółciowego wspólnego i przewodu trzustkowego z dwunastnicą. Charakterystycznym objawem jest żółtaczka występująca u 72-90% pacjentów, wynikająca z obstrukcji dróg żółciowych. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższona bilirubina, markery CA 19-9 i CEA), obrazowych (USG, TK, MRI, MRCP, PET-CT) oraz endoskopowych (endoskopia, ERCP, EUS, IDUS). EUS wykazuje wyższą czułość i swoistość niż TK w ocenie zaawansowania miejscowego. Biopsja, mimo ryzyka fałszywie ujemnych wyników (20-40%), pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Istotne jest określenie podtypu histologicznego (jelitowy lub trzustkowo-żółciowy), gdyż podtyp trzustkowo-żółciowy wiąże się z gorszym rokowaniem (mediana przeżycia 33-41 miesięcy vs. 72-80 miesięcy dla podtypu jelitowego).
badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, biopsja cienkoigłowa, CA 19-9, CEA, chemioterapia, chirurgia endoskopowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, klasyfikacja TNM, leczenie paliatywne, markery nowotworowe, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór trzustkowo-żółciowy, pankreatoduodenektomia, pozytronowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, przewód żółciowy, radioterapia, rak ampulli Vatera, rak brodawki Vatera, rak dwunastnicy, rak trzustki, rezonans magnetyczny, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, zabieg Whipple’a, zażółcenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak endometrium – Leczenie
Rak endometrium jest najczęstszym nowotworem ginekologicznym w krajach rozwiniętych, a jego leczenie opiera się na indywidualnym doborze terapii w zależności od stopnia zaawansowania, typu histologicznego, wieku i stanu ogólnego pacjentki. Podstawą terapii jest chirurgia, obejmująca całkowitą histerektomię z obustronną salpingo-ooforektomią oraz ocenę węzłów chłonnych. W I stopniu zaawansowania i niskim ryzyku (G1-G2, brak głębokiej inwazji mięśniówki) operacja może być jedynym leczeniem. W bardziej zaawansowanych stadiach stosuje się rozszerzone zabiegi, cytoredukcję oraz uzupełniająco radioterapię (teleradioterapia i brachyterapia) i chemioterapię (karboplatyna z paklitakselem jako standard). Hormonoterapia (progestageny, inhibitory aromatazy, inhibitory CDK4/6) jest wskazana w zaawansowanych, nawrotowych lub u pacjentek chcących zachować płodność, przy obecności receptorów ER/PR. Terapie celowane (lenvatinib, bewacyzumab, ewerolimus, trastuzumab derukstekan) oraz immunoterapia (pembrolizumab, dostarlimab) są stosowane w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach, szczególnie w guzach MSI-H/dMMR.
awelumab, bewacyzumab, błona śluzowa macicy, brachyterapia, całkowita histerektomia, cytoredukcja chirurgiczna, dostarlimab, durwalumab, inhibitor aromatazy, inhibitor mTOR, inhibitor PARP, inwazja mięśniówki macicy, inwazja przestrzeni limfatyczno-naczyniowej, koniugat przeciwciała z lekiem, lenvatinib, niestabilność mikrosatelitarna, niwolumab, nowotwór ginekologiczny, obustronna salpingo-ooforektomia, octan medroksyprogesteronu, octan megestrolu, operacja cytoredukcyjna, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, radiochemioterapia, rak endometrioidny, rak endometrium, stopień zróżnicowania guza, szlak PI3K/AKT/mTOR, technika minimalnie inwazyjna, teleradioterapia, terapia anty-angiogenna, typ histologiczny, węzły chłonne, zaburzenia naprawy niesparowanych zasad DNA, zachowanie płodności - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Etiologia i przyczyny
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący mięsak skóry o niskim lub pośrednim stopniu złośliwości, występujący z częstością około 4,1 przypadków na milion osobolat. Nowotwór rozwija się w komórkach tkanki łącznej skóry właściwej, najczęściej u osób w wieku 20-50 lat. Kluczowym czynnikiem patogenetycznym jest somatyczna translokacja t(17;22)(q22;q13), prowadząca do powstania genu fuzyjnego COL1A1-PDGFB, który powoduje nadmierną produkcję czynnika wzrostu PDGFB i stymuluje proliferację komórek nowotworowych. W około 10% przypadków występują alternatywne translokacje lub inne geny fuzyjne, takie jak COL6A3-PDGFD czy EMILIN2-PDGFD. Wariant włókniakomięsakowy DFSP (DFSP-FS), stanowiący 5-15% przypadków, charakteryzuje się agresywniejszym przebiegiem i wyższym ryzykiem przerzutów, często związanym z genomowym wzmocnieniem genu fuzyjnego PDGFB/COL1A1. Niestabilność mikrosatelitarna i mutacje TP53 obserwuje się głównie w bardziej złośliwych wariantach.
białko fuzyjne, blizna pooparzeniowa, blizna pooperacyjna, brodawczakowłókniak kosmówkowy, czynnik hormonalny, kolagen typu I, komórka nowotworowa, mięsak skóry, mutacja somatyczna, niedobór deaminazy adenozyny, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór skóry, patogeneza, płytkopochodny czynnik wzrostu, radioterapia, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor PDGF, skóra właściwa, tkanka łączna, translokacja chromosomowa, włókniakomięsak, złożony niedobór odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku jelita grubego jest silnie uzależnione od stadium choroby w momencie diagnozy, które stanowi najważniejszy czynnik prognostyczny. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia wynoszą około 90% dla raka zlokalizowanego (stadium I), 85% dla stadium II, 65% dla stadium III oraz jedynie 10% dla stadium IV z przerzutami odległymi. Dodatkowo, przeżywalność po operacji chirurgicznej wynosi około 45% w ciągu 5 lat. Poza stadium, istotne czynniki wpływające na rokowanie to: marginesy chirurgiczne (dodatnie marginesy pogarszają rokowanie), inwazja naczyń limfatycznych i krwionośnych, poziom CEA przed operacją, obecność niedrożności lub perforacji jelita, stopień zróżnicowania guza oraz typ histologiczny (np. gruczolakorak śluzowy i rak z komórek sygnetowatych mają gorsze rokowanie). W ostatnich latach coraz większą rolę odgrywają markery molekularne, takie jak niestabilność mikrosatelitarna (MSI), mutacje genów KRAS i BRAF, które również wpływają na prognozę i dobór terapii.
antygen karcynoembrionalny, długie niekodujące RNA, drobnokomórkowy rak, gruczolakorak śluzowy, inwazja naczyniowa, margines chirurgiczny, marker prognostyczny, mutacja BRAF, mutacja KRAS, nawrót miejscowy, nawrót regionalny, niedrożność jelita, niestabilność mikrosatelitarna, nomogram prognostyczny, pączkowanie guza, perforacja jelita, pięcioletni wskaźnik przeżycia, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, rak jelita grubego, resekcja guza, skala ECOG, skala Glasgow, stadium nowotworu, stan odżywienia, wskaźnik CONUT, zróżnicowanie guza - Leksykon chorób i schorzeń
Rak endometrium – Diagnostyka i diagnoza
Rak endometrium jest najczęstszym nowotworem złośliwym układu rozrodczego kobiet, z roczną zachorowalnością około 65 000 przypadków w USA i ryzykiem życia na poziomie 3%. Dominującym objawem jest nieprawidłowe krwawienie z pochwy, szczególnie u kobiet po menopauzie, co wymaga pilnej diagnostyki. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym i ginekologicznym oraz ultrasonografii przezpochwowej (TVU), która cechuje się wysoką negatywną wartością predykcyjną (99%) i pozwala ocenić grubość endometrium oraz inwazję mięśniówki macicy. Potwierdzeniem rozpoznania jest biopsja endometrium, z dodatnią wartością predykcyjną 81,7% i ujemną 99,1%. W przypadku trudności w pobraniu materiału stosuje się rozszerzenie kanału szyjki i wyłyżkowanie (D&C) lub histeroskopię, która wykazuje czułość 99,2% i swoistość 86,4%. Dodatkowo, badania obrazowe (CT, MRI, PET) oraz markery nowotworowe, takie jak CA-125, wspomagają ocenę zaawansowania choroby.
badanie ginekologiczne, badanie miednicy, biopsja endometrium, całkowita histerektomia, chemioterapia, histeroskopia, hormonoterapia, klasyfikacja FIGO, krążący DNA guza, krwawienie międzymiesiączkowe, marker CA-125, morfologia krwi, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, niestabilność mikrosatelitarna, obfite miesiączki, płynna biopsja, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut nowotworowy, radioterapia, rak endometrium, rezonans magnetyczny, stopień zaawansowania nowotworu, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezpochwowa, upławy, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Leczenie
Rak tarczycy, obejmujący głównie zróżnicowane raki brodawkowaty i pęcherzykowy, charakteryzuje się dobrym rokowaniem i wysoką wyleczalnością. Podstawą leczenia jest chirurgia – całkowita tyroidektomia lub lobektomia, zależnie od wielkości guza i ryzyka nawrotu. Uzupełniająco stosuje się terapię radiojodem (I-131) w celu ablacji resztkowej tkanki tarczycy i leczenia mikroprzerzutów, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka. Terapia hormonalna lewotyroksyną pełni funkcję zastępczą oraz supresyjną TSH, z docelowym poziomem TSH <0,1 mIU/l u pacjentów wysokiego ryzyka i 0,1–0,5 mIU/l u pacjentów o średnim ryzyku. W przypadkach opornych na radiojod lub zaawansowanych stosuje się inhibitory kinaz tyrozynowych (sorafenib, lenvatinib, vandetanib, cabozantinib) oraz rzadziej chemioterapię. Aktywna obserwacja jest opcją u małych (<1,5 cm), niskiego ryzyka raków brodawkowatych, szczególnie u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi.
ablacja tarczycy, aktywny nadzór, antygen karcynoembrionalny, cabozantinib, CEA, dabrafenib, gruczoł tarczowy, hipertermia, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kalcytonina, komórki C tarczycy, leczenie chirurgiczne, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, lenvatinib, lewotyroksyna, limfadenektomia, lobektomia, mutacja BRAF V600E, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór złośliwy, pembrolizumab, profilowanie genomowe, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty, rak pęcherzykowy, rak rdzeniasty tarczycy, rak tarczycy, sorafenib, teleradioterapia, terapia celowana, terapia hormonalna, terapia jodem radioaktywnym, terapia radiojodem, tracheostomia, trametinib, TSH, tyreoglobulina, tyreotropina, tyroidektomia całkowita, węzły chłonne, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Etiologia i przyczyny
Rak gruczołu łojowego (sebaceous carcinoma) to rzadki, agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się w obrębie głowy i szyi, zwłaszcza w okolicy oczodołowej (około 75% przypadków). Etiologia tego nowotworu jest wieloczynnikowa i obejmuje mutacje genów supresorowych (p53, Rb) oraz zaburzenia sygnalizacji Wnt/beta-katenina, szczególnie w kontekście zespołu Muira-Torre’a (MTS), który jest wariantem zespołu Lyncha. MTS wiąże się z mutacjami w genach naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2) i charakteryzuje się bardziej agresywnym przebiegiem raka gruczołu łojowego, z 5-letnim przeżyciem swoistym wynoszącym 52,5% w porównaniu do 78,2% u pacjentów bez tego zespołu. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie UV, wcześniejszą radioterapię (zwłaszcza w obrębie głowy i szyi), immunosupresję (np. HIV/AIDS, leczenie po przeszczepach narządów, choroby autoimmunologiczne) oraz możliwy udział czynników wirusowych, takich jak HPV o wysokim ryzyku onkogennym. Mediana wieku rozpoznania wynosi 57-72 lata, a nowotwór częściej dotyczy kobiet i osób pochodzenia azjatyckiego.
AIDS, apoptoza, choroba Bowena, cykl komórkowy, cyklosporyna, gen supresorowy, gruczoł łojowy, gruczoł Meiboma, gruczoł Zeissa, HPV, immunosupresja, lek immunosupresyjny, łuszczyca, mięsak Kaposiego, mutacja genetyczna, niekontrolowany wzrost komórek, niestabilność mikrosatelitarna, promieniowanie UV, radioterapia, rak gruczołu łojowego, rak jelita grubego, rak z komórek Merkla, reumatoidalne zapalenie stawów, rogowacenie słoneczne, sebum, siatkówczak, zakażenie HIV, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, znamię łojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jądra – Patofizjologia i mechanizm
Rak jądra, stanowiący około 1% wszystkich nowotworów złośliwych u mężczyzn, jest najczęstszym guzem litym u mężczyzn w wieku 15-40 lat. Około 90-95% przypadków to nowotwory z komórek germinalnych (TGCT), które rozwijają się z prekursorów GCNIS (Germ Cell Neoplasia In Situ). Kluczową cechą genetyczną jest obecność izochromosomu 12p [i(12p)] w około 80% przypadków, co wiąże się z amplifikacją krótkiego ramienia chromosomu 12 i aneuploidią (triploidalność do tetraploidalności). Patogeneza TGCT jest wieloczynnikowa, obejmująca zaburzenia sygnalizacji androgenowej, KIT-KITLG, DMRT1, TGF-beta i WNT, które prowadzą do opóźnionego dojrzewania gonocytów i rozwoju GCNIS. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak niska metylacja DNA i otwarta struktura chromatyny, odgrywają istotną rolę w etiologii i progresji TGCT, a także w ich nadwrażliwości na chemioterapię cisplatyną. Czynniki ryzyka obejmują wnętrostwo (z RR 2,9-6,3), historię rodzinną, niepłodność, dysgenezję gonad oraz ekspozycję na dysruptory endokrynne i inne toksyny środowiskowe.
aberracja chromosomowa, aneuploidia, apoptoza, cykl komórkowy, czynnik epigenetyczny, guz pęcherzyka żółtkowego, izochromosom 12p, kosmówczak, kryptorchizm, metylacja DNA, naprawa niesparowanych zasad DNA, naprawa przez wycinanie nukleotydów, niestabilność mikrosatelitarna, orchidopeksja, potworniak, rak in situ jądra, rak jądra, rak zarodkowy, seminoma, spodziectwo, struktura chromatyny, sygnalizacja androgenowa, szlak Wnt, transformacja nowotworowa, wnętrostwo, zespół dysgenezji jąder - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Patofizjologia i mechanizm
Rak jelita grubego (RJG) rozwija się w wyniku złożonych zmian genetycznych i epigenetycznych, które prowadzą do transformacji nabłonka jelita w nowotwór złośliwy. Kluczowe mechanizmy molekularne obejmują trzy główne ścieżki: niestabilność chromosomową (CIN, 70-85% przypadków) z mutacjami w genach APC, KRAS i TP53; niestabilność mikrosatelitarną (MSI, ~15% przypadków) z defektem naprawy DNA i mutacjami w genach MLH1, MSH2, MSH6, PMS2; oraz fenotyp metylatora wysp CpG (CIMP, ~30% przypadków) charakteryzujący się hipermetylacją promotorów genów i mutacją BRAF. Proces karcynogenezy przebiega przez sekwencję gruczolak-rak lub alternatywną ścieżkę polipów ząbkowanych, z udziałem mutacji onkogenów i genów supresorowych oraz zmian epigenetycznych, takich jak metylacja DNA i regulacja mikroRNA. Różnice molekularne między rakiem prawej i lewej strony okrężnicy wpływają na przebieg choroby i odpowiedź na leczenie.
aberracja chromosomowa, ekspresja białka, fenotyp metylatora wysp CpG, gen APC, gen supresorowy, gen TP53, gruczolak ząbkowany, komórka immunologiczna, komórka nowotworowa, mediator zapalenia, metylacja DNA, metylacja promotora genu, mikrobiota jelitowa, mikrośrodowisko guza, mutacja onkogenu, niestabilność chromosomowa, niestabilność mikrosatelitarna, podtyp molekularny, polip gruczolakowy, polip hiperplastyczny, rak jelita grubego, receptor komórki T, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, szlak Wnt/β-katenina, zapalna choroba jelit, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mięsaki tkanek miękkich (MTM) to heterogenna grupa rzadkich nowotworów mezenchymalnych, których rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych, patologicznych i molekularnych. Wskaźniki przeżycia 5-letniego wynoszą około 65% (OS) i 61% (netto w Kanadzie), jednak spadają do około 50% przy przerzutach do węzłów chłonnych i okolicznych narządów oraz do 18% przy przerzutach odległych. Mediana przeżycia w zaawansowanym stadium wynosi około 12 miesięcy. Kluczowe czynniki prognostyczne to wielkość guza (≤5 cm lepsze rokowanie, ≥10 cm gorsze), stopień złośliwości histologicznej (niski stopień lepszy), lokalizacja (guzy powierzchowne i kończyn lepsze niż głębokie), typ histologiczny (np. MPNST, leiomyosarcoma mają gorsze rokowanie), stopień zaawansowania klinicznego, jakość marginesów chirurgicznych (ujemne marginesy korzystne), możliwość całkowitej resekcji oraz wiek pacjenta (młodsi lepsze rokowanie). Radioterapia poprawia kontrolę miejscową, zwłaszcza przy marginesach dodatnich i guzach >5 cm.
amplifikacja CDK4, leiomyosarcoma, limfocyt B, limfocyt T CD8, margines chirurgiczny, mięsak nabłonkowaty, mięsak pleomorficzny, mięsak tkanek miękkich, MPNST, niestabilność mikrosatelitarna, pazopanib, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, resekcja R0, śluzakowłókniakomięsak, stopień zaawansowania klinicznego, terapia multimodalna, tkanka mezenchymalna, tłuszczakomięsak, TMB, węzeł chłonny, włókniakomięsak niemowlęcy, złośliwość histologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak endometrium – Epidemiologia
Rak endometrium jest najczęstszym nowotworem złośliwym żeńskich narządów płciowych w krajach rozwiniętych, z prognozowanymi w USA na 2025 rok 69 120 nowymi przypadkami i 13 860 zgonami. Zachorowalność rośnie globalnie o około 0,7% rocznie, z szybszym wzrostem u kobiet niebiałych (2-3% rocznie) oraz u młodszych pacjentek (<50 lat). Śmiertelność również wzrasta o 1,5-1,6% rocznie, z wyższą śmiertelnością u kobiet rasy czarnej (8,3/100 000) w porównaniu do białych (4,3/100 000) i azjatyckich (2,9/100 000). Główne czynniki ryzyka to nadmiar estrogenów bez równoważenia progestagenami, otyłość (odpowiedzialna za 17-46% przypadków), cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze (RR 1,37; 95% CI: 1,27-1,47), PCOS oraz zespół Lyncha (3% przypadków, 9% u <50 lat). Ochronę zapewnia stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych (redukcja ryzyka o 50% po 5 latach stosowania), wkładki domacicznej, aktywność fizyczna i palenie papierosów (RR 0,5).
biopsja, biopsja endometrium, doustny środek antykoncepcyjny, dziedziczny rak jelita grubego, immunoterapia, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, klasyfikacja molekularna, mutacja linii zarodkowej, nawrót choroby, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór złośliwy żeńskich narządów płciowych, podtyp molekularny, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, przeżycie wolne od progresji, rak endometrium, rak trzonu macicy, receptor estrogenowy, wkładka domaciczna, zespół Cowdena, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Leczenie
Zespół Lyncha to dziedziczna predyspozycja do nowotworów, głównie jelita grubego i endometrium, wynikająca z mutacji genów naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2). Brak leczenia przyczynowego wymusza stosowanie strategii profilaktycznych, w tym regularnych badań przesiewowych (kolonoskopia co 1-2 lata od 20-25 lub 30-35 roku życia w zależności od mutacji), profilaktycznych zabiegów chirurgicznych (histerektomia, ooforektomia, kolektomia) oraz chemoprewencji, zwłaszcza aspiryną w dawce 75-100 mg/dobę przez minimum 2 lata, co może zmniejszyć ryzyko raka jelita grubego o około 50%. W leczeniu nowotworów związanych z zespołem Lyncha preferuje się chirurgię rozszerzoną, a ze względu na wysoką niestabilność mikrosatelitarną (MSI-H) i defekt naprawy DNA (dMMR) stosuje się immunoterapię inhibitorami punktów kontrolnych (pembrolizumab, niwolumab, dostarlimab, durwalumab), które wykazują wysoką skuteczność (ORR 46-71% dla raka jelita grubego MSI/dMMR). Chemioterapia oparta na 5-fluorouracylu ma ograniczoną skuteczność w II stadium raka jelita grubego u pacjentów z zespołem Lyncha.
5-fluorouracyl, biopsja endometrium, chemioterapia adjuwantowa, chemoprewencja, dostarlimab, doustne środki antykoncepcyjne, durwalumab, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, histerektomia, ileostomia, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, kolektomia, kolonoskopia, kwas acetylosalicylowy, marker CA-125, naproxen, niedobór naprawy niesparowanych zasad, niestabilność mikrosatelitarna, niwolumab, ooforektomia, pembrolizumab, poradnictwo genetyczne, radioterapia, subtotalna kolektomia, USG przezpochwowe, wkładka wewnątrzmaciczna, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy jelita grubego – Patofizjologia i mechanizm
Polipy jelita grubego to zmiany na błonie śluzowej, które dzieli się na neoplastyczne (z potencjałem złośliwym) i nieneoplastyczne. Gruczolaki, stanowiące około 10% polipów, są najczęstszymi polipami neoplastycznymi i mają potencjał transformacji nowotworowej, szczególnie te większe niż 1 cm, z komponentem kosmkowym ≥25% lub dysplazją wysokiego stopnia. Gruczolaki dzieli się na cewkowe (65-80%), cewkowo-kosmkowe (10-25%) i kosmkowe (5-10%), z których kosmkowe mają najwyższy potencjał złośliwy. Polipy uszypułowane są łatwiejsze do usunięcia endoskopowego niż siedzące, które niosą większe ryzyko inwazji i trudności terapeutycznych. Polipy nieneoplastyczne, takie jak hiperplastyczne (90% polipów, zwykle <0,5 cm), młodzieńcze, hamartomatyczne i pseudopolipy zapalne, mają zróżnicowany potencjał kliniczny, przy czym niektóre hiperplastyczne mogą mieć ryzyko w kontekście zespołu polipowatości hiperplastycznej. Patogeneza polipów gruczolakowych opiera się na mutacjach genów supresorowych (APC, p53, DCC) i onkogenów (K-RAS), prowadzących do niekontrolowanej proliferacji i progresji do raka jelita grubego, zgodnie z klasyczną sekwencją gruczolak-rak.
błona śluzowa jelita grubego, dysplazja wysokiego stopnia, gen APC, gruczolak cewkowo-kosmkowy, gruczolak cewkowy, gruczolak kosmkowy, gruczolak ząbkowany, inwazja naczyń limfatycznych, mutacja genu APC, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niestabilność mikrosatelitarna, nieswoista choroba zapalna jelit, polip gruczolakowy, polip hiperplastyczny, polip jelita grubego, polip siedzący, polip uszypułowany, polip ząbkowany, polip zapalny, pseudopolip zapalny, rodzinna polipowatość gruczolakowa, rodzinna polipowatość młodzieńcza, sekwencja gruczolak-rak, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa, zespół polipowatości hiperplastycznej, zespół polipowatości ząbkowanej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak endometrium – Patofizjologia i mechanizm
Rak endometrium, najczęstszy nowotwór złośliwy układu płciowego kobiet w krajach rozwiniętych, charakteryzuje się złożoną patogenezą obejmującą mutacje genetyczne (m.in. PTEN 50-77%, PIK3CA 53%, KRAS 24%, TP53 w typie II), defekty naprawy DNA (MMR, MSI-H w 20% przypadków), zaburzenia szlaków sygnalizacyjnych (PI3K/AKT/mTOR, WNT/β-katenina) oraz modyfikacje epigenetyczne. Klasyfikacja molekularna TCGA wyróżnia cztery podtypy: POLE ultramutated (wysokie obciążenie mutacyjne, dobre rokowanie), MSI-H/dMMR (średnie rokowanie), Copy-number-low (CNL/NSMP, pośrednie rokowanie) oraz Copy-number-high (CNH/p53abn, złe rokowanie). Model ProMisE wykorzystuje immunohistochemię i sekwencjonowanie do klinicznej klasyfikacji. Przewlekła ekspozycja na estrogeny nieskompensowane progesteronem, otyłość (każdy wzrost BMI o 5 kg/m² zwiększa ryzyko 1,59-1,87-krotnie), PCOS, hiperinsulinizm i tamoksyfen są kluczowymi czynnikami ryzyka typu I raka endometrium.
chemioradioterapia adjuwantowa, hiperestrogenizm, hiperinsulinizm, hipermetylacja DNA, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, inwazja mięśniówki macicy, inwazja naczyń, modyfikacja epigenetyczna, mutacja genetyczna, niestabilność mikrosatelitarna, przerzut do płuc, przerzut do węzłów chłonnych, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak nieendometrioidalny, rozsiew otrzewnowy, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak sygnalizacyjny, tamoksyfen, terapia hormonalna, terapia ukierunkowana, zaburzenie angiogenezy, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Epidemiologia
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, ale agresywny nowotwór gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się w obrębie głowy i szyi, zwłaszcza powiek (~75% przypadków). Częstość występowania w USA wynosi 2,4 przypadków na milion osób (około 800 rocznie), z wyższą zapadalnością u mężczyzn (3,5/milion) niż u kobiet (1,7/milion) oraz u osób powyżej 80 roku życia (22,7/milion). Rak łojowy wykazuje zróżnicowanie geograficzne i rasowe, z wyższą częstością w populacjach azjatyckich i hinduskich oraz u osób rasy białej. Immunosupresja (np. u biorców przeszczepów narządów, pacjentów z AIDS) zwiększa ryzyko zachorowania nawet 25-krotnie (SIR 24,8; 95% CI 20,2-30,1). Charakterystyczne jest opóźnienie diagnozy (średnio do 13 lat), co negatywnie wpływa na rokowanie (śmiertelność wzrasta z 14% do 38% przy opóźnieniu >6 miesięcy). Związek z zespołem Muira-Torre’a/Lyncha (18,8-33,3% przypadków) podkreśla konieczność badań przesiewowych immunohistochemicznych białek MMR, które wykazują niedobór u 32% badanych guzów.
badanie immunohistochemiczne, chemoprewencja, gradówka, gruczoł łojowy, immunoterapia, lek immunosupresyjny, mutacja genu, nawrót miejscowy, nawrót nowotworu, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór przerzutowy, nowotwór złośliwy, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, rak jelita grubego, rak kolczystokomórkowy, rak łojowy, rak podstawnokomórkowy, resekcja guza, rogowiak kolczystokomórkowy, układ pokarmowy, węzeł chłonny, zapalenie powiek, zapalenie spojówek, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Patofizjologia i mechanizm
Rak jelita grubego (RJG) jest nowotworem o złożonej patogenezie, obejmującej trzy główne szlaki molekularne: niestabilność chromosomową (CIN, ~70% przypadków), niestabilność mikrosatelitarną (MSI, ~15%) oraz fenotyp metylatora wysp CpG (CIMP). Klasyczny model Vogelsteina opisuje progresję od prawidłowej błony śluzowej przez gruczolaka do inwazyjnego raka, z mutacją w genie APC inicjującą niestabilność chromosomową i akumulacją mutacji onkogenów (np. KRAS w 30-50% przypadków) oraz inaktywacją genów supresorowych (TP53 w 50-75%). Szlak MSI wiąże się z defektem naprawy niesparowanych zasad DNA (MMR), często spowodowanym hipermetylacją MLH1 lub mutacjami dziedzicznymi (zespół Lyncha). Szlak CIMP charakteryzuje się hipermetylacją promotorów genów supresorowych i koreluje z mutacjami BRAF V600E oraz lokalizacją w okrężnicy proksymalnej. Alternatywny szlak serrated obejmuje polipy hiperplastyczne i mutacje BRAF, prowadząc do epigenetycznego wyciszenia genów naprawy DNA. Kluczowe szlaki sygnalizacyjne zaangażowane w RJG to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, Ras/Raf/MEK/MAPK/ERK oraz TGF-β, które regulują proliferację, apoptozę, różnicowanie i migrację komórek nowotworowych. Zmiany epigenetyczne, w tym dysregulacja mikroRNA (np. obniżenie miRNA-143 w 88% przypadków), odgrywają istotną rolę w progresji choroby.
aberracja chromosomowa, beta-katenina, białko morfogenetyczne kości, dysbioza, fenotyp metylatora wysp CpG, gen APC, gen TP53, hipermetylacja promotora, karcynogeneza, komórka macierzysta nowotworu, komórka nowotworowa, mikrobiom jelitowy, mikroRNA, mutacja BRAF, naprawa niesparowanych zasad DNA, niestabilność chromosomowa, niestabilność mikrosatelitarna, polip gruczolakowy, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak jelita grubego, sekwencja gruczolak-rak, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, zapalna choroba jelit, zespół Lyncha, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Patofizjologia i mechanizm
Rak trzonu macicy (endometrium) jest najczęstszym nowotworem złośliwym żeńskiego układu rozrodczego w krajach rozwiniętych, stanowiąc około 7% wszystkich nowotworów u kobiet. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy molekularne, hormonalne i genetyczne. Tradycyjna klasyfikacja wyróżnia typ I (endometrioidalny, 80% przypadków, estrogenozależny, lepsze rokowanie) oraz typ II (nieendometrioidalny, estrogenoniezależny, gorsze rokowanie). Nowoczesna klasyfikacja molekularna TCGA dzieli raka na cztery podtypy: CNH (copy number high) z mutacjami TP53 i złym rokowaniem, MSI z defektem naprawy DNA i wysokim obciążeniem mutacyjnym, ultramutowaną z mutacją POLE oraz CNL z niską liczbą kopii. W praktyce klinicznej stosuje się klasyfikację ProMisE, identyfikującą podtypy MMRd, POLE, p53abn i p53wt. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest długotrwała ekspozycja na estrogeny bez przeciwwagi progesteronu, co prowadzi do rozrostu endometrium, atypowego rozrostu (EIN) i transformacji nowotworowej. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. otyłość, PCOS, cukrzyca typu 2, HTZ bez progestagenów, tamoksyfen, wczesna menarche, późna menopauza i nulliparitas.
apoptoza komórek, atypowy rozrost endometrium, badanie immunohistochemiczne, defekt naprawy DNA, hiperestrogenizm, hiperinsulinemia, hormonalna terapia zastępcza, immunoterapia, inwazja mięśniówki macicy, klasyfikacja molekularna, mutacja KRAS, mutacja PTEN, mutacja TP53, nadekspresja HER2/neu, niestabilność mikrosatelitarna, proliferacja komórek, przerzut nowotworowy, przerzuty do węzłów chłonnych, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak jasnokomórkowy, rak nieendometrioidalny, rak surowiczy, rak trzonu macicy, rozrost endometrium, sekwencjonowanie DNA, szlak PI3K/AKT/mTOR, tamoksyfen, zespół Cowdena, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Leczenie
Rak jelita grubego, trzeci pod względem częstości występowania nowotwór na świecie, wymaga indywidualizacji leczenia w oparciu o stadium zaawansowania, lokalizację guza (okrężnica lub odbytnica) oraz stan pacjenta. Podstawą terapii jest chirurgia, obejmująca polipektomię, częściową lub całkowitą kolektomię, wykonywaną metodą otwartą, laparoskopową lub robotową. Chemioterapia systemowa, stosowana adjuwantowo, neoadjuwantowo lub paliatywnie, wykorzystuje schematy wielolekowe takie jak FOLFOX, FOLFIRI, CAPOX czy FOLFOXIRI, z lekami 5-fluorouracyl (5-FU), kapecytabiną, oksaliplatyną i irynotekanem. Radioterapia, szczególnie w raku odbytnicy, stosowana jest przed- i pooperacyjnie oraz paliatywnie, z wykorzystaniem technik IMRT i SBRT. Terapie celowane (anty-VEGF, anty-EGFR) wymagają oceny statusu genów KRAS/NRAS, a immunoterapia jest efektywna u pacjentów z MSI-H/dMMR, stosując inhibitory punktów kontrolnych (pembrolizumab, niwolumab, ipilimumab).
ablacja przerzutów, bewacyzumab, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, chirurgia laparoskopowa, chirurgia robotowa, fluorouracyl, immunoterapia, infuzja tętnicza wątrobowa, inhibitor punktów kontrolnych, kolektomia całkowita, kolektomia częściowa, leczenie chirurgiczne, leczenie paliatywne, niestabilność mikrosatelitarna, polipektomia, radiochemioterapia, radioembolizacja, radioterapia, rak jelita grubego, stadium zaawansowania nowotworu, stomia, terapia CAR-T, terapia celowana - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita cienkiego – Patofizjologia i mechanizm
Rak jelita cienkiego (SBC) to grupa rzadkich nowotworów złośliwych obejmujących różne typy histologiczne, takie jak gruczolakoraki (25-40% przypadków), nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST), mięsakomięsaki, guzy neuroendokrynne oraz chłoniaki. Patogeneza SBC jest złożona i różni się w zależności od typu nowotworu, z kluczową rolą mutacji genów takich jak TP53, KRAS (53,6%), APC (27%), SMAD4 (17,4%) i BRAF. Gruczolakorak jelita cienkiego wykazuje unikalny profil molekularny, różniący się od raka jelita grubego i żołądka, z istotnym udziałem niestabilności mikrosatelitarnej (MSI) w 15-18% przypadków oraz wysokim obciążeniem mutacyjnym (TMB). Czynniki ryzyka obejmują dziedziczne zespoły nowotworowe (m.in. zespół Lyncha, FAP, PJS), choroby zapalne jelit (IBD, choroba Leśniowskiego-Crohna z RR około 20), celiakię (HR 3,92 dla jelita czczego i krętego), a także czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu, alkohol i dieta. Patogeneza GIST wiąże się z mutacjami protoonkogenu KIT i ekspresją CD117.
angiogeneza, bakteria komensalna, brodawka Vatera, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dysbioza mikrobioty jelitowej, ekstrawazacja, gruczolakorak jelita cienkiego, guz neuroendokrynny, inwazja limfatyczna, komórka gruczołowa, komórki Cajala, krążąca komórka nowotworowa, limfangiogeneza, mięsak tkanek miękkich, mikrobiom jelitowy, mikrosatelitarnie stabilny, mutacja APC, mutacja CDKN2A, mutacja KRAS, mutacja SMAD4, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy, obciążenie mutacyjne guza, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak jelita cienkiego, receptor KIT, resekcja radykalna, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencja gruczolak-rak, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytnicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku odbytnicy jest determinowane przez szereg czynników klinicznych, patologicznych i molekularnych. Kluczowe znaczenie ma stopień zaawansowania TNM, z 5-letnimi względnymi wskaźnikami przeżycia wynoszącymi 90% dla raka miejscowego, 74% dla regionalnego i 18% dla przerzutowego (SEER). Istotne są także: stopień zróżnicowania guza (niski zróżnicowanie zwiększa ryzyko zgonu, HR=2,98), zajęcie węzłów chłonnych (stadium III, HR=1,78), obecność inwazji żylnej pozaściennej (EMVI, HR=2,46), owrzodzenie guza, wiek ≥70 lat (HR=4,66), stan odżywienia (BMI ≥18,5 jest czynnikiem ochronnym, HR=0,37), płeć męska oraz spożywanie alkoholu. Poziom CEA, status MSI oraz mutacje KRAS i BRAF również wpływają na prognozę. Wznowa miejscowa występuje u 4-16% pacjentów w stadium I, a zastosowanie radioterapii poprawia przeżycie wolne od choroby (DFS do 57%). Przerzuty odległe rozwijają się u 30-60% chorych, najczęściej w wątrobie i płucach, a EMVI zwiększa ryzyko przerzutów do 25% w ciągu roku (RR=3,70).
antygen rakowo-płodowy, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, klasyfikacja TNM, margines chirurgiczny, mediana przeżycia całkowitego, mutacja BRAF, mutacja KRAS, niestabilność mikrosatelitarna, owrzodzenie guza, przerzut do wątroby, przerzut odległy, przeżycie wolne od choroby, radioterapia, radioterapia przedoperacyjna, rak odbytnicy, rak okrężnicy, stan odżywienia, stopień zaawansowania nowotworu, terapia neoadjuwantowa, węzły chłonne, wskaźnik przeżywalności, wznowa miejscowa, zróżnicowanie guza - Leksykon chorób i schorzeń
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu – Leczenie
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu (CUP) stanowi około 3-5% wszystkich nowotworów złośliwych i charakteryzuje się agresywnym przebiegiem oraz opornością na standardową chemioterapię, co skutkuje medianą przeżycia 4-9 miesięcy w 85-90% przypadków o niekorzystnym rokowaniu. Diagnostyka obejmuje biopsję, badania immunohistochemiczne, molekularne oraz obrazowe, a leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia. Standardowa chemioterapia opiera się na pochodnych platyny w skojarzeniu z taksanami lub gemcytabiną (np. karboplatyna z paklitakselem, cisplatyna z gemcytabiną), natomiast radioterapia i chirurgia mają zastosowanie głównie w przypadkach ograniczonych zmian lub w celach paliatywnych. Hormonoterapia jest stosowana przy podejrzeniu nowotworów hormonozależnych, a leczenie paliatywne skupia się na łagodzeniu objawów i poprawie jakości życia.
analog somatostatyny, antygen PSA, badanie histopatologiczne, cisplatyna, denosumab, ekspresja HER2, ekspresja PD-L1, etopozyd, guz neuroendokrynny, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, karboplatyna, leczenie paliatywne, limfadenektomia, nadekspresja HER2, niestabilność mikrosatelitarna, obciążenie mutacyjne, ognisko pierwotne nowotworu, onkolog kliniczny, opieka hospicyjna, pochodne platyny, profilowanie genomowe, przeciwciało anty-PD-1, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu, rakowiak, sekwencjonowanie nowej generacji, wsparcie psychologiczne, zaburzenia naprawy niesparowanych zasad DNA, zespół multidyscyplinarny, zmiana przerzutowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Leczenie
Rak sebacytowy to agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się na powiekach oraz skórze głowy i szyi. Podstawową metodą leczenia jest chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS), która umożliwia precyzyjne usunięcie guza z oceną marginesów w czasie rzeczywistym, co znacząco redukuje ryzyko nawrotów miejscowych (około 11%) i przerzutów regionalnych (6-8%) w porównaniu do szerokiego wycięcia miejscowego (WLE) z marginesem 5-6 mm, które wiąże się z 5-letnią śmiertelnością na poziomie 18% oraz nawrotami w 30-37% przypadków. W przypadku rozległego zajęcia powiek lub naciekania tkanek oczodołu konieczna może być egzenteracja oczodołu. Po resekcji często stosuje się chirurgię rekonstrukcyjną w celu przywrócenia funkcji i estetyki. Radioterapia pełni rolę uzupełniającą, szczególnie w guzach T3 po egzenteracji, przy dodatnich marginesach lub przerzutach do węzłów chłonnych, a brachyterapia stanowi skuteczną opcję w leczeniu oczodołowym. Krioterapia i miejscowe stosowanie mitomycyny C mogą być rozważane w wybranych przypadkach, zwłaszcza przy zajęciu spojówki.
biopsja węzła wartowniczego, brachyterapia, całkowita remisja, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, chemoredukcja, chirurgia Mohsa, chirurgia rekonstrukcyjna, egzenteracja oczodołu, ekspresja PD-L1, gruczoł łojowy, immunoterapia, inhibitor EGFR, inhibitor punktów kontrolnych, komórka NK, krioterapia, limfadenektomia, limfocyt T, margines chirurgiczny, mitomycyna C, naciekanie okołonerwowe, niestabilność mikrosatelitarna, pembrolizumab, przerzut do węzłów chłonnych, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Diagnostyka i diagnoza
Rak moczowodu (UTUC) to rzadki nowotwór urotelialny, występujący głównie u osób w wieku 70-80 lat, stanowiący 5-10% wszystkich nowotworów urotelialnych. Objawia się przede wszystkim krwiomoczem (75-80%) i bólem w okolicy lędźwiowej (20-32%). Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (m.in. cytologia moczu o czułości 53% i swoistości 90%), obrazowych (CT urografia o czułości 92% i swoistości 95%, MR urografia z czułością ok. 75% dla guzów >2 cm) oraz endoskopowych (ureteroskopia z biopsją o dokładności 86-90%, cystoskopia w celu wykluczenia współistniejącego raka pęcherza). Kluczowe jest potwierdzenie histopatologiczne i ocena stopnia zaawansowania wg klasyfikacji TNM oraz stratyfikacja ryzyka inwazyjności (≥pT2) zgodnie z wytycznymi EAU.
badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja przezskórna, ból lędźwiowy, cystoskopia, cytologia moczu, Europejskie Towarzystwo Urologiczne, immunohistochemia, klasyfikacja TNM, krwiomocz, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór urotelialny, przerzuty do węzłów chłonnych, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, rak urotelialny, scyntygrafia kości, stopień złośliwości nowotworu, ureteroskopia, urografia dożylna, urografia wsteczna, wodonercze, zespół Lyncha