profilaktyczna histerektomia
Profilaktyczna histerektomia to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu macicy u pacjentek, które nie mają objawów choroby, ale znajdują się w grupie wysokiego ryzyka rozwoju nowotworów narządów rodnych. Najczęściej wykonywana jest u kobiet z potwierdzonymi mutacjami genów BRCA1/2 lub zespołem Lyncha, które znacząco zwiększają ryzyko rozwoju raka jajnika, trzonu macicy lub szyjki macicy.
Zabieg może być przeprowadzony różnymi metodami: laparoskopowo, przez pochwę lub metodą klasyczną (laparotomia). Często profilaktycznej histerektomii towarzyszy obustronne usunięcie jajników i jajowodów (adneksektomia), szczególnie u kobiet po zakończeniu planów prokreacyjnych lub zbliżających się do wieku menopauzalnego.
Decyzja o przeprowadzeniu profilaktycznej histerektomii powinna być podjęta indywidualnie po szczegółowej analizie czynników ryzyka, wieku pacjentki, planów prokreacyjnych oraz po konsultacji z zespołem specjalistów, w tym ginekologiem-onkologiem i genetykiem klinicznym. Zabieg ten, choć radykalnie zmniejsza ryzyko nowotworów narządów rodnych, wiąże się z konsekwencjami fizjologicznymi i psychologicznymi, które należy szczegółowo omówić z pacjentką przed podjęciem decyzji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Lyncha stanowi najczęstszą dziedziczną predyspozycję do rozwoju nowotworów, zwłaszcza raka jelita grubego i endometrium, z ryzykiem zachorowania na raka jelita grubego sięgającym 70-80% w ciągu życia, zależnie od mutacji genetycznej. Kluczową rolę w profilaktyce odgrywają regularne badania przesiewowe, w tym kolonoskopia rozpoczynająca się w wieku 20-25 lat lub 2-5 lat przed najwcześniejszym przypadkiem w rodzinie, wykonywana co 1-2 lata do 40. roku życia, a następnie corocznie. U kobiet zalecane są coroczne USG przezpochwowe oraz biopsje endometrium co 1-2 lata od 30-35 roku życia, a także monitorowanie markerów CA-125. Chemoprewencja oparta na aspirynie w dawce 600 mg/dziennie przez minimum 2 lata wykazała redukcję ryzyka raka jelita grubego o 40-50%, z efektem utrzymującym się ponad 10 lat po zakończeniu terapii. Obecne zalecenia sugerują dawki 150 mg/dzień dla osób z prawidłową masą ciała oraz 300 mg/dzień dla BMI >30, jednak decyzja o terapii powinna być indywidualizowana ze względu na potencjalne działania niepożądane. Alternatywne środki chemoprewencyjne, takie jak naproksen, skrobia oporna czy antykoncepcja hormonalna, również wykazują obiecujące efekty w zmniejszaniu ryzyka nowotworów związanych z zespołem Lyncha.
aktywność fizyczna, antykoncepcja hormonalna, aspiryna, badanie genetyczne, badanie przesiewowe, biopsja endometrium, chemoprewencja, histerektomia, hormonalna terapia zastępcza, immunoprofilaktyka, kolonoskopia, melatonina, mutacja genetyczna, naproksen, neoantygen, niestabilność mikrosatelitarna, obustronna salpingo-ooforektomia, profilaktyczna histerektomia, profilaktyczna kolektomia, rak błony śluzowej macicy, rak endometrium, rak jajnika, rak jelita grubego, szczepionka profilaktyczna, USG przezpochwowe, witamina D, zespół Lyncha