utrata melanocytów
Utrata melanocytów to proces, w którym dochodzi do zmniejszenia liczby lub całkowitego zaniku komórek produkujących melaninę (melanocytów) w skórze, włosach lub oczach. Melanocyty odpowiadają za produkcję melaniny – pigmentu nadającego kolor skórze, włosom i tęczówce oka.
Najczęściej utrata melanocytów objawia się odbarwieniami skóry o różnym nasileniu i zasięgu. Proces ten może mieć charakter miejscowy lub uogólniony. Główną chorobą związaną z utratą melanocytów jest bielactwo nabyte (vitiligo), które charakteryzuje się powstawaniem mlecznobiałych plam na skórze wskutek autoimmunologicznego niszczenia melanocytów.
Utrata melanocytów może być także częścią procesów fizjologicznych, jak siwienie włosów związane z wiekiem, lub może wynikać z innych przyczyn patologicznych, takich jak choroby autoimmunologiczne, stany zapalne, czynniki genetyczne czy ekspozycja na niektóre związki chemiczne. Osoby z utratą melanocytów wymagają zwiększonej ochrony przed promieniowaniem UV ze względu na zmniejszoną naturalną barierę ochronną skóry.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Witiligo – Epidemiologia
Witiligo jest przewlekłym zaburzeniem depigmentacyjnym skóry i błon śluzowych, charakteryzującym się utratą melanocytów i powstawaniem dobrze odgraniczonych, jasnych plam. Globalna częstość występowania wynosi od 0,5% do 2%, z różnicami regionalnymi: w USA 0,76-1,11%, w Niemczech 0,17-0,77%, we Włoszech 0,19-0,6% (wzrost z wiekiem), w Chinach 0,56% (zakres 0,09-0,93%), w Izraelu 0,5% (2021), a w Arabii Saudyjskiej 3,6% w populacji poradni dermatologicznych. Witiligo najczęściej rozpoczyna się między 10. a 30. rokiem życia, ze średnim wiekiem zachorowania około 20 lat, a około 50% przypadków diagnozowanych jest przed 20. rokiem życia. Występują dwa główne typy: niesegmentalne (72-95% przypadków) i segmentalne (5-27,9%), z wyższą częstością segmentalnego u dzieci i młodzieży. Genetyka odgrywa kluczową rolę, z około 80% ryzyka przypisywanego czynnikom genetycznym, a liczne polimorfizmy SNP w genach związanych z odpowiedzią immunologiczną, zwłaszcza HLA, potwierdzają autoimmunologiczne podłoże choroby. Witiligo współwystępuje często z innymi chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak choroby tarczycy, cukrzyca typu 1 czy toczeń rumieniowaty, a także z chorobami psychicznymi i atopią u dzieci.
atopowe zapalenie skóry, autoimmunologiczna choroba tarczycy, choroba Addisona, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 1, czerniak złośliwy, depigmentacja skóry, melanocyt, mieszki włosowe, nadzór epidemiologiczny, nadzór immunologiczny, niedokrwistość złośliwa, pokrzywka, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, predyspozycja genetyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, utrata melanocytów, witiligo, witiligo akrofacjalne, witiligo mieszane, witiligo niesegmentalne, witiligo ogniskowe, witiligo segmentalne, wskaźnik chorobowości, znamię halo