krzywa dysocjacji tlenu

Krzywa dysocjacji tlenu (KDT) przedstawia zależność między ciśnieniem parcjalnym tlenu (pO2) a stopniem wysycenia hemoglobiny tlenem (saturacją). Ma charakterystyczny kształt litery „S”, co odzwierciedla kooperatywne wiązanie tlenu przez hemoglobinę – przyłączenie pierwszej cząsteczki tlenu ułatwia wiązanie kolejnych.

Położenie krzywej dysocjacji tlenu może ulegać przesunięciu w prawo (zmniejszenie powinowactwa hemoglobiny do tlenu) lub w lewo (zwiększenie powinowactwa). Przesunięcie w prawo powodują: wzrost temperatury, obniżenie pH (efekt Bohra), wzrost stężenia 2,3-DPG oraz wzrost pCO2. Przesunięcie w lewo wywołują zmiany przeciwne.

Klinicznie istotne parametry krzywej dysocjacji tlenu to: P50 (ciśnienie parcjalne tlenu, przy którym hemoglobina jest wysycona tlenem w 50%), które w warunkach fizjologicznych wynosi około 26-27 mmHg; oraz wskaźnik współpracy (n), określający stopień kooperatywności podjednostek hemoglobiny w wiązaniu tlenu.

Analiza krzywej dysocjacji tlenu ma duże znaczenie w diagnostyce i monitorowaniu chorób układu oddechowego, krążenia oraz zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej. Umożliwia ocenę skuteczności transportu tlenu w organizmie i dostarcza informacji o zdolności hemoglobiny do przyłączania tlenu w płucach i oddawania go w tkankach.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl