ogólne przeżycie
Ogólne przeżycie (ang. overall survival, OS) jest kluczowym parametrem oceny skuteczności terapii w badaniach klinicznych, szczególnie w onkologii. Definiuje się je jako czas od momentu rozpoczęcia leczenia lub randomizacji pacjenta do badania do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.
W przeciwieństwie do innych punktów końcowych, takich jak przeżycie wolne od progresji (PFS) czy czas do progresji (TTP), ogólne przeżycie jest obiektywnym parametrem, niepodlegającym błędom interpretacyjnym. Z tego powodu stanowi złoty standard w ocenie skuteczności terapii przeciwnowotworowych.
Na ogólne przeżycie wpływają nie tylko stosowane interwencje terapeutyczne, ale również czynniki takie jak stan ogólny pacjenta, choroby współistniejące, wiek czy terapie stosowane po progresji choroby. W związku z tym w nowoczesnych badaniach klinicznych często stosuje się analizy stratyfikacyjne oraz metody statystyczne uwzględniające wpływ terapii kolejnych linii.
Wyniki dotyczące ogólnego przeżycia przedstawia się najczęściej w postaci median OS oraz krzywych przeżycia Kaplana-Meiera, które umożliwiają porównanie skuteczności różnych schematów terapeutycznych w czasie. Parametr ten stanowi podstawę do rejestracji nowych leków przeciwnowotworowych przez agencje regulatorowe, takie jak FDA czy EMA.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Astexana 25 mg
Eksemestan, zawarty w preparacie Astexana w dawce 25 mg, jest steroidowym, nieodwracalnym inhibitorem aromatazy, który skutecznie hamuje konwersję androgenów do estrogenów u kobiet po menopauzie, co jest kluczowe w terapii hormonozależnego raka piersi. Już dawka 5 mg znacząco obniża stężenie estrogenów, a dawki 10-25 mg zapewniają supresję powyżej 90%, z redukcją całkowitej aromatyzacji o około 98% przy dawce 25 mg/dobę. Lek charakteryzuje się wysoką selektywnością, nie wykazuje aktywności estrogennej ani progestagennej, a jedynie niewielką aktywność androgenową przy dużych dawkach. Nie wpływa na syntezę kortyzolu i aldosteronu, co eliminuje konieczność substytucji glikokortykosteroidów i mineralokortykosteroidów. Typowym efektem jest niewielki wzrost LH i FSH, wynikający z mechanizmu sprzężenia zwrotnego na poziomie przysadki.
aktywność androgenna, aktywność estrogenna, aktywność progestagenna, aromatyzacja, błona śluzowa macicy, czynnik prognostyczny, eksemestan, gęstość mineralna kości, hormonoterapia, hormonozależny rak piersi, leczenie uzupełniające, mechanizm działania, nadnerczowa synteza kortyzolu, nawrót raka piersi, octan megestrolu, ogólne przeżycie, progresja choroby, przeżycie bez nawrotów odległych, przeżycie bez objawów chorobowych, przeżycie bez objawów choroby, przeżycie bez raka piersi, przeżywalność ogólna, rak drugiej piersi, receptor estrogenowy, selektywność działania, steroidogeneza, steroidowy inhibitor aromatazy, stężenie FSH, stężenie LH, substytucja glikokortykosteroidów, supresja, test prowokacji ACTH, wczesny rak piersi, współczynnik ryzyka, wydzielanie gonadotropin, zaawansowany rak piersi, zajęcie węzłów chłonnych, złamanie kości - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Symex 25 mg
Eksemestan, steroidowy, nieodwracalny inhibitor aromatazy o strukturze podobnej do androstendionu, jest stosowany w leczeniu hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Doustna dawka 25 mg/dobę redukuje całkowitą aromatyzację o 98%, skutecznie obniżając stężenie estrogenów (>90% supresji przy dawkach 10-25 mg). Lek charakteryzuje się wysoką selektywnością, bez aktywności estrogenowej czy progestagenowej, z minimalną androgenową przy dużych dawkach. Nie wpływa na nadnerczową syntezę kortyzolu i aldosteronu, co eliminuje konieczność substytucji glikokortykosteroidów. W terapii obserwuje się niewielkie, niezależne od dawki wzrosty LH i FSH, zgodne z mechanizmem sprzężenia zwrotnego osi podwzgórze-przysadka.
androstendion, błona śluzowa macicy, czas do niepowodzenia leczenia, czas do progresji choroby, gęstość mineralna kości, hormonozależny rak piersi, inhibitor aromatazy, nawrót raka piersi, nieodwracalny steroidowy inhibitor aromatazy, octan megestrolu, ogólne przeżycie, przeżycie bez nawrotów odległych, przeżycie bez objawów chorobowych, przeżycie bez objawów choroby, przeżycie bez raka piersi, receptor estrogenowy, selektywność działania leku, sprzężenie zwrotne, steroidogeneza, tamoksyfen, węzły chłonne, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Thiotepa Fresenius Kabi 100 mg
Tiotepa, będąca środkiem alkilującym o mechanizmie działania polegającym na alkilacji guaniny w pozycji N-7 i rozerwaniu wiązań DNA, wykazuje silne właściwości mieloablacyjne i immunosupresyjne. Jest stosowana w leczeniu kondycjonującym przed autologicznym i allogenicznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT) u dorosłych i dzieci z chorobami układu krwiotwórczego oraz guzami litymi. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność, z przeżyciem wolnym od choroby (DFS) wynoszącym 43% po 5 latach u dorosłych z chorobami hematologicznymi oraz wartościami DFS od 40% do 75% u pacjentów pediatrycznych. Odsetek nawrotów w różnych grupach pacjentów utrzymuje się na poziomie ≤60% po ponad roku, a w niektórych przypadkach poniżej 40% nawet po 5-10 latach obserwacji. Ogólne przeżycie (OS) waha się od 17% do 100% w zależności od grupy i czasu obserwacji, co potwierdza efektywność terapii.
ablacja szpiku kostnego, alkilacja guaniny, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba układu krwiotwórczego, dysfagia, działanie radiomimetyczne, efekt przeszczep-przeciwko-białaczce, eradykacja choroby, guz lity, infuzja autologicznych komórek macierzystych, iperyt azotowy, leczenie kondycjonujące, lek alkilujący, odrzucenie przeszczepu, ogólne przeżycie, ostra choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, poprawa hematologiczna, przeszczepienie autologiczne, przeszczepienie komórek macierzystych układu krwiotwórczego, przeżycie wolne od choroby, schemat kondycjonujący, śmiertelność związana z leczeniem, śmiertelność związana z przeszczepem, środek cytotoksyczny, toksyczność pozaszpikowa, właściwości mieloablacyjne, wskaźnik nawrotu