farmakoterapia przeciwpłytkowa

Farmakoterapia przeciwpłytkowa to kluczowy element leczenia i profilaktyki chorób układu sercowo-naczyniowego, szczególnie tych związanych z nieprawidłową agregacją płytek krwi i powstawaniem zakrzepów. Jej głównym celem jest hamowanie aktywności płytek krwi, co zapobiega tworzeniu się skrzeplin w naczyniach krwionośnych.

Do podstawowych leków przeciwpłytkowych należą: kwas acetylosalicylowy (aspiryna), inhibitory receptora P2Y12 (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor), inhibitory glikoproteiny IIb/IIIa oraz dipirydamol. Mechanizmy ich działania różnią się, ale wszystkie prowadzą do zmniejszenia zdolności płytek do adhezji i agregacji.

Farmakoterapię przeciwpłytkową stosuje się w leczeniu i prewencji wtórnej zawału serca, udaru mózgu, choroby wieńcowej, a także u pacjentów po zabiegach angioplastyki wieńcowej i implantacji stentów. Często stosuje się podwójną terapię przeciwpłytkową (DAPT), łączącą aspirynę z inhibitorem P2Y12, szczególnie u pacjentów po ostrych zespołach wieńcowych lub zabiegach przezskórnych interwencji wieńcowych.

Głównym powikłaniem farmakoterapii przeciwpłytkowej jest zwiększone ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest indywidualne dostosowanie leczenia z uwzględnieniem ryzyka zakrzepowo-zatorowego i krwotocznego u każdego pacjenta. Regularna ocena skuteczności terapii oraz monitorowanie potencjalnych działań niepożądanych stanowią integralną część prowadzenia pacjentów leczonych lekami przeciwpłytkowymi.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl