bakterie próchnicotwórcze
Bakterie próchnicotwórcze to mikroorganizmy zdolne do wywoływania próchnicy zębów poprzez fermentację węglowodanów i produkcję kwasów, które demineralizują szkliwo zębów. Najważniejszymi przedstawicielami są bakterie z rodzaju Streptococcus, zwłaszcza Streptococcus mutans i Streptococcus sobrinus, oraz Lactobacillus i Actinomyces.
Mechanizm działania bakterii próchnicotwórczych polega na metabolizowaniu cukrów do kwasów organicznych (głównie kwasu mlekowego), które obniżają pH w jamie ustnej poniżej 5,5, co prowadzi do demineralizacji tkanek zęba. Bakterie te wytwarzają również zewnątrzkomórkowe polisacharydy, które umożliwiają im adhezję do powierzchni zębów i tworzenie biofilmu (płytki nazębnej).
Kolonizacja jamy ustnej przez bakterie próchnicotwórcze zaczyna się już w okresie niemowlęcym, a ich liczebność może wzrastać wraz z wprowadzaniem do diety pokarmów bogatych w cukry. Czynniki ryzyka sprzyjające namnażaniu bakterii próchnicotwórczych obejmują nieprawidłową higienę jamy ustnej, dietę bogatą w cukry proste, zmniejszone wydzielanie śliny oraz genetycznie uwarunkowaną podatność tkanek zęba.
Diagnostyka bakterii próchnicotwórczych obejmuje badania mikrobiologiczne płytki nazębnej oraz testy śliny oceniające aktywność próchnicotwórczą. Profilaktyka próchnicy polega na redukcji liczby bakterii próchnicotwórczych poprzez właściwą higienę jamy ustnej, stosowanie związków fluoru, ograniczenie spożycia cukrów oraz aplikację uszczelniaczy bruzd i lakierów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluormex 133 mg/g
Fluormex to płyn stomatologiczny zawierający aminofluorki w stężeniu 133 mg/g, co odpowiada 10 mg czynnego fluoru (10 000 ppm) na 1 g preparatu. Preparat klasyfikowany jest jako środek zapobiegający próchnicy (kod ATC: A01AA30). Mechanizm działania opiera się na wielokierunkowym wpływie na tkanki zęba i środowisko jamy ustnej. Aminofluorki obniżają napięcie powierzchniowe tkanek zęba, co ogranicza adhezję i kolonizację bakterii, zmniejszając tworzenie płytki nazębnej. Dodatkowo blokują kanaliki zębinowe przez tworzenie mikroziarnistości fluorku wapnia, co redukuje nadwrażliwość zębów poprzez ograniczenie transmisji bodźców do miazgi. Fluor wchodzi w reakcję z hydroksyapatytami szkliwa, tworząc fluoroapatyty o mniejszej rozpuszczalności w środowisku kwaśnym, co chroni szkliwo i zębinę przed działaniem kwasów bakteryjnych.
aminofluorek, bakterie próchnicotwórcze, biofilm bakteryjny, bodźce termiczne, fluorek wapnia, fluoroapatyt, fluoryzacja, hydroksyapatyt, jon fluorkowy, kanaliki zębinowe, miazga zęba, nadwrażliwość zębiny, płytka bakteryjna, płytka nazębna, preparat stomatologiczny, proces próchnicowy, próchnica, profilaktyka próchnicy, przewód pokarmowy, remineralizacja szkliwa, szkliwo zęba - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Fluormex to żel do kontaktowej fluoryzacji zębów, zawierający aminofluorki (33,19 mg/g) oraz sodu fluorek (22,1 mg/g), co odpowiada 12,5 mg aktywnego fluoru na gram preparatu (12 500 ppm). Preparat wykazuje galaretowatą konsystencję, jest bezbarwny lub jasnożółty, o miętowym smaku i zapachu. Wskazany jest przede wszystkim w profilaktyce próchnicy, niedorozwoju twardych tkanek zębów, terapii nadwrażliwości szyjek zębowych oraz leczeniu odwapnień szkliwa. Fluormex wspomaga remineralizację szkliwa i zębiny, tworząc depozyty fluorkowo-wapniowe, co zwiększa odporność mechaniczną i zmniejsza przepuszczalność kanalików zębinowych. Preparat jest także zalecany do stosowania na powierzchnie zębów narażone na ścieranie przez elementy protetyczne i ortodontyczne oraz po korekcie zgryzu urazowego.
aminofluorek, bakterie próchnicotwórcze, fluorek sodu, fluoroza, fluoryzacja kontaktowa, kanaliki zębinowe, leczenie ortodontyczne, mineralizacja zębów, nadwrażliwość szyjek zębowych, niedorozwój twardych tkanek zębów, odwapnienie szkliwa, parahydroksybenzoesan, płytka nazębna, profilaktyka próchnicy zębów, reakcja alergiczna, remineralizacja zębów, starcie zębów, zgryz urazowy