przeciwciało IgG
Przeciwciało IgG (immunoglobulina G) to najliczniejsza klasa przeciwciał występujących w ludzkiej surowicy, stanowiąca około 75-80% wszystkich immunoglobulin. Są to białka o masie około 150 kDa, zbudowane z dwóch łańcuchów ciężkich i dwóch łańcuchów lekkich, połączonych mostkami disiarczkowymi.
IgG odgrywa kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej wtórnej, pojawiając się później niż IgM, ale utrzymując się dłużej w organizmie. Przeciwciała tej klasy mają zdolność do przechodzenia przez barierę łożyskową, zapewniając ochronę immunologiczną noworodkom. Główne funkcje IgG obejmują opsonizację patogenów, aktywację układu dopełniacza oraz neutralizację toksyn i wirusów.
W diagnostyce medycznej oznaczanie poziomu i swoistości IgG jest szeroko wykorzystywane w rozpoznawaniu chorób infekcyjnych, autoimmunologicznych oraz w ocenie skuteczności szczepień. Wyróżnia się cztery podklasy IgG (IgG1, IgG2, IgG3, IgG4), różniące się budową i funkcją. Niedobory poszczególnych podklas IgG mogą prowadzić do zwiększonej podatności na określone typy zakażeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tifay 14 mg
Przedkliniczne badania teriflunomidu, substancji czynnej leku Tifay (14 mg), wykazały toksyczność wielonarządową, obejmującą szpik kostny (hematopoeza), narządy limfatyczne (układ odpornościowy), błonę śluzową przewodu pokarmowego, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Obserwowano hematologiczne skutki, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia i limfopenia, co wiązano z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta laboratoryjne (myszy, szczury, psy) wykazywały większą wrażliwość na toksyczność teriflunomidu niż ludzie, przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne. Badania genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności in vivo, a długoterminowe testy na szczurach i myszach nie wykazały działania rakotwórczego. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie potwierdzono jej in vivo.
4-trifluorometyloanilina, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hematopoeza, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, małopłytkowość, narząd limfatyczny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, potencjał genotoksyczny, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ odpornościowy, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg
Przedkliniczne badania toksyczności teriflunomidu przeprowadzone na myszach, szczurach i psach wykazały, że główne narządy docelowe toksyczności to szpik kostny, narządy limfoidalne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Obserwowano niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenię, limfopenię oraz wtórne zakażenia, co jest konsekwencją immunosupresji wynikającej z hamowania podziałów komórkowych. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się przy ekspozycji równej lub niższej od terapeutycznych stężeń u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, a długoterminowe testy rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału kancerogennego leku.
4-trifluorometyloanilina, dehydrogenaza dihydroorotanu, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, hamowanie podziałów komórkowych, komórka B, leukopenia, limfocyt T, limfopenia, małopłytkowość, narząd limfoidalny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, potencjał kancerogenny, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, układ immunologiczny, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Dur brzuszny – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka duru brzusznego (typhus) wymaga kompleksowego podejścia łączącego ocenę kliniczną, wywiad epidemiologiczny oraz badania laboratoryjne. Kluczową rolę odgrywają testy serologiczne, zwłaszcza pośredni test immunofluorescencyjny (IFA), który jest złotym standardem i wymaga wykazania czterokrotnego wzrostu miana przeciwciał między próbkami pobranymi w odstępie 2-3 tygodni. Testy ELISA wykrywają przeciwciała IgM i IgG z czułością i swoistością powyżej 90%, natomiast test Weila-Felixa cechuje niska czułość (do 50%). Metody molekularne, takie jak PCR, umożliwiają wykrycie materiału genetycznego bakterii we wczesnej fazie choroby, przed pojawieniem się przeciwciał, z wysoką swoistością i zmienną czułością zależną od czasu pobrania próbki i fazy choroby. Diagnostyka immunohistochemiczna (IHC) pozwala na wykrycie antygenów Rickettsia w tkankach, szczególnie w wycinkach skóry z escharu. Wartości odcięcia w testach serologicznych powinny być lokalnie walidowane, a pojedynczy wynik serologiczny ma ograniczoną wartość diagnostyczną ze względu na utrzymywanie się przeciwciał po przebytej infekcji.
antybiotykoterapia, choroba Brilla-Zinssera, diagnostyka molekularna, dur brzuszny, dur endemiczny, dur epidemiczny, dur krzaczasty, enzymy wątrobowe, eschar, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, małopłytkowość, metoda immunohistochemiczna, objaw kliniczny, Orientia tsutsugamushi, powikłanie, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, reakcja łańcuchowa polimerazy, Rickettsia prowazekii, Rickettsia typhi, sekwencjonowanie nowej generacji, test ELISA, test immunochromatograficzny, test immunofluorescencyjny, test point-of-care, wartość odcięcia, wstrząs septyczny, wysypka plamisto-grudkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Pharmascience 14 mg
Przedkliniczne badania teriflunomidu wykazały wieloaspektową toksyczność obejmującą głównie szpik kostny, narządy limfatyczne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. W badaniach wielomiesięcznych na myszach, szczurach i psach stwierdzono niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wskazuje na immunosupresję i wtórne zakażenia, związane z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na toksyczność niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się nawet przy dawkach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności i klastogenności teriflunomidu in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometylanilina (TFMA) wykazywał działanie mutagenne in vitro. Nie zaobserwowano działania rakotwórczego w badaniach na szczurach i myszach, co sugeruje niskie ryzyko onkogenne.
czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja poznawcza, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, płytka krwi, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, szpik kostny, teriflunomid, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus – Etiologia i przyczyny
Pemfigus to grupa rzadkich autoimmunologicznych chorób pęcherzowych, w których przeciwciała IgG skierowane przeciwko desmogleinom (Dsg1 i Dsg3) prowadzą do akantolizy i powstawania pęcherzy na skórze oraz błonach śluzowych. W pemphigus vulgaris dominują przeciwciała przeciw Dsg3, a w pemphigus foliaceus – przeciw Dsg1. Poziom przeciwciał przeciw Dsg3 koreluje z ciężkością choroby i obecnością zmian błon śluzowych. Patogeneza obejmuje zarówno bezpośrednie hamowanie funkcji desmoglein, jak i indukcję sygnałów komórkowych prowadzących do utraty adhezji międzykomórkowej. Predyspozycje genetyczne wiążą się głównie z allelami HLA klasy II (HLA DRB1*0402, DQB1*0503) oraz dysregulacją genów FGA, VWF i ACTG1. Czynniki środowiskowe, takie jak stres, infekcje wirusowe, promieniowanie UV, urazy skóry oraz ekspozycja na pestycydy i alergeny, mogą inicjować lub nasilać chorobę. Pemfigus polekowy, wywoływany przez leki tiolowe (np. penicylamina, kaptopryl) i nietiolowe (np. ACE inhibitory, antybiotyki, NLPZ), ustępuje zwykle po odstawieniu leku, choć zmiany mogą się utrzymywać.
adhezja międzykomórkowa, akantoliza, antygen leukocytarny, autoprzeciwciało, azatiopryna, chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba Castlemana, choroba Parkinsona, czynnik von Willebranda, desmogleina, desmogleina 1, desmogleina 3, desmosom, grasiczak, kinaza białkowa C, miastenia gravis, pemfigus paraneoplastyczny, pemphigus foliaceus, pemphigus vulgaris, posocznica, prednizon, przeciwciało IgG, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, przewlekła białaczka limfocytowa, rytuksymab, terapia immunosupresyjna, terapia steroidowa, układ zgodności tkankowej, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Catalet D stężenie 1-25 JS/ml, stęźenie 2-250 JS/ml, stężenie 3-2500 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie 4-5000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Preparat Catalet D jest standaryzowanym ekstraktem alergenowym zawierającym alergoidy pyłku olchy (Alnus sp.), brzozy (Betula sp.) oraz leszczyny pospolitej (Corylus avellana) w równych proporcjach, poddanych modyfikacji formaldehydem w celu zmniejszenia reaktywności IgE przy zachowaniu immunogenności. Immunoterapia swoista z użyciem Catalet D polega na podawaniu wzrastających dawek alergoidów w czterech stężeniach: 25 JS/ml, 250 JS/ml, 2500 JS/ml (faza podstawowa) oraz 5000 JS/ml (faza podtrzymująca). Wodorotlenek glinu pełni rolę adiuwanta, wzmacniając odpowiedź immunologiczną. Efekt terapeutyczny, potwierdzony badaniami klinicznymi, uzyskuje się po minimum trzech latach systematycznej terapii, co przekłada się na zmniejszenie nasilenia objawów alergicznych i indukcję tolerancji immunologicznej.
alergiczny nieżyt nosa, alergiczny nieżyt spojówek, alergoid standaryzowany, alergoidy, ekstrakt alergenowy, immunoterapia swoista alergenowa, jednostka standaryzowana, leszczyna pospolita, modyfikacja alergenu, odczulanie, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek brzozy, reakcja krzyżowa, właściwość immunogenna, wodorotlenek glinu - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Diagnostyka i diagnoza
Zespół płucno-sercowy hantawirusa (HPS) to ostra, potencjalnie śmiertelna choroba wirusowa przenoszona przez gryzonie, charakteryzująca się obrzękiem płuc, niedotlenieniem i niedociśnieniem tętniczym. Diagnostyka opiera się na dokładnym wywiadzie epidemiologicznym dotyczącym ekspozycji na gryzonie oraz objawach klinicznych takich jak gorączka, bóle mięśniowe, kaszel, duszność, tachypnoe, tachykardia i niedociśnienie. W badaniach laboratoryjnych typowe są trombocytopenia, leukocytoza z neutrofilią, hemokoncentracja, podwyższony poziom kreatyniny, krwiomocz, białkomocz, podwyższona aktywność LDH oraz wydłużony czas protrombinowy i APTT. Triada diagnostyczna obejmuje trombocytopenię, przesunięcie w lewo granulocytów oraz immunoblasty >10% serii limfoidalnej. Badania obrazowe wykazują obustronne nacieki śródmiąższowe i pęcherzykowe w RTG oraz zmiany typu matowej szyby i pogrubienie przegród międzypęcherzykowych w HRCT. W diagnostyce laboratoryjnej kluczowe są testy serologiczne (ELISA wykrywające IgM i IgG) oraz metody molekularne, zwłaszcza RT-qPCR, charakteryzujące się czułością 92,5%, swoistością 100% i dokładnością 97,63%.
aPTT, badanie fizykalne, badanie immunohistochemiczne, białkomocz, choroba legionistów, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, dehydrogenaza mleczanowa, diagnostyka laboratoryjna, diagnostyka różnicowa, echokardiografia, gorączka Q, hemokoncentracja, HRCT, krwiomocz, leptospiroza, leukocytoza, neutrofilia, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, obrzęk płuc, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, rozmaz krwi obwodowej, RT-PCR, RT-qPCR, rtg klatki piersiowej, tachykardia, tachypnoe, test ELISA, test immunoblot, test immunochromatograficzny, test immunofluorescencyjny, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, trombocytopenia, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół płucno-sercowy hantawirusa, zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja norowirusowa – Etiologia i przyczyny
Norowirusy, należące do rodziny Caliciviridae, to nieosłonięte, jednoniciowe wirusy RNA o genomie długości około 7,6 kb, odpowiedzialne za większość przypadków ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego na świecie. Charakteryzują się dużą różnorodnością genetyczną, obejmującą co najmniej 10 grup genetycznych i 49 genotypów, z dominującą rolą genogrup GI, GII (szczególnie GII.4) oraz w mniejszym stopniu GIV u ludzi. Norowirusy wykazują wysoką odporność na czynniki środowiskowe, przetrwając w temperaturach do 60°C, szerokim zakresie pH oraz na wiele środków dezynfekujących, co wraz z niskim progiem zakaźności (<100 cząstek wirusa) sprzyja ich łatwemu rozprzestrzenianiu się. Główne drogi transmisji to droga fekalno-oralna, kontakt bezpośredni, aerozole z wymiocin i biegunki oraz skażone powierzchnie i żywność, zwłaszcza surowe lub niedogotowane owoce morza. Okres inkubacji wynosi 12-48 godzin, a objawy (wymioty, biegunka, nudności, bóle brzucha) trwają zwykle 1-3 dni, choć wydalanie wirusa może utrzymywać się do dwóch tygodni po ustąpieniu symptomów.
antygen grupy krwi, droga fekalno-oralna, jednoniciowy wirus RNA, komórka kępkowa, lek przeciwwirusowy, nieżyt żołądkowo-jelitowy, obróbka termiczna, oddział ratunkowy, odporność krzyżowa, odwodnienie, okres inkubacji, ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, patogen, przeciwciało IgA, przeciwciało IgG, różnorodność genetyczna, środek dezynfekujący, terapia przeciwwirusowa, transmisja wirusa, wirus Norwalk, wizyta ambulatoryjna, zakażenie pasożytnicze, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zatrucie pokarmowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Perosall D stężenie „0” – 1 JS/ml, stężenie „1” – 10 JS/ml, stężenie „2” – 100 JS/ml, stężenie „3” – 1000 JS/ml, stężenie „4” – 5000 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie „4” – 5000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Produkt leczniczy Perosall D, sklasyfikowany pod kodem ATC V01AA05, jest roztworem do stosowania podjęzykowego zawierającym ekstrakty alergenowe pyłków drzew: olchy (Alnus sp.), brzozy (Betula sp.) oraz leszczyny pospolitej (Corylus avellana). Immunoterapia tym preparatem polega na systematycznym podawaniu stopniowo zwiększanych dawek alergenów, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu produkcji swoistych przeciwciał IgE oraz stymulacji produkcji przeciwciał klasy IgG, co skutkuje zmniejszeniem reakcji alergicznych i złagodzeniem objawów klinicznych podczas naturalnej ekspozycji na alergeny. Preparat dostępny jest w stężeniach od 1 JS do 5000 JS na 1 ml roztworu, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do wrażliwości pacjenta.
alergen środowiskowy, choroba alergiczna, ekstrakt alergenowy, immunomodulacja, immunoterapia, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia swoista, indywidualna wrażliwość, jednostka standaryzowana, leczenie podtrzymujące, mieszanka alergenów, objawy alergii, odpowiedź typu Th1, odpowiedź typu Th2, proces immunologiczny, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek drzewa, reakcja alergiczna, roztwór podjęzykowy, tolerancja immunologiczna, układ immunologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Denga – Diagnostyka i diagnoza
Denga jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary, której diagnostyka laboratoryjna jest kluczowa dla właściwego leczenia i nadzoru epidemiologicznego. W ostrej fazie (0-5 dni od wystąpienia objawów) zaleca się stosowanie testów wykrywających wirusa lub jego RNA, takich jak RT-PCR (czułość 80-90%, swoistość 95%) oraz testy na antygen NS1 (ELISA lub szybkie testy immunochromatograficzne), które potwierdzają aktywne zakażenie. Po 5-7 dniach od początku objawów diagnostyka opiera się głównie na serologii, wykrywającej przeciwciała IgM (pojawiające się około 4-5 dnia i utrzymujące do 12 tygodni) oraz IgG (pojawiające się po 10-14 dniach i utrzymujące się latami). Testy serologiczne, takie jak MAC-ELISA i PRNT, pozwalają na rozróżnienie zakażeń pierwotnych i wtórnych, choć mogą występować reakcje krzyżowe z innymi flawiwirusami, np. Zika. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. chikungunya, malarię, dur brzuszny i COVID-19.
amplifikacja kwasu nukleinowego, antygen NS1, bakteriemia, ból zagałkowy, choroba wirusowa, echokardiografia, flawiwirus, glikoproteina, gorączka krwotoczna denga, hipowolemia, hodowla komórkowa, izolacja wirusa, krwawienie wewnątrzczaszkowe, kwas nukleinowy wirusa, leukopenia, nadzór epidemiologiczny, NASBA, objaw krwotoczny, obrzęk mózgu, próba wątrobowa, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przepuszczalność naczyń, reakcja łańcuchowa polimerazy, Real-time RT-PCR, RT-PCR, serotyp wirusa, test hamowania hemaglutynacji, test immunochromatograficzny, test immunoenzymatyczny, test neutralizacji redukcji płytek, trombocytopenia, wirus dengi, wyciek osocza, wysypka plamista, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Szybki test przepływowy na covid-19 – Diagnostyka i diagnoza
Szybkie testy przepływowe (LFT) na COVID-19 to immunochromatograficzne testy antygenowe wykrywające białka wirusa SARS-CoV-2, głównie nukleokapsydu, w próbkach z nosa lub gardła. Wynik uzyskuje się w 5-30 minut, co umożliwia szybkie decyzje kliniczne, zwłaszcza w pierwszym tygodniu od wystąpienia objawów, gdy miano wirusa jest najwyższe (czułość 76-82% u pacjentów objawowych, 57-68% u bezobjawowych; swoistość około 99,6%). Testy te charakteryzują się wysoką swoistością (>99%), niskim kosztem i możliwością wykonania poza laboratorium, co czyni je przydatnymi w diagnostyce punktu opieki (POC) oraz masowych badaniach przesiewowych. Wynik pozytywny zwykle nie wymaga potwierdzenia PCR, natomiast wynik negatywny u osób z objawami powinien być zweryfikowany testem molekularnym. Testy te mają ograniczoną czułość przy niskim mianie wirusa oraz zmniejszoną skuteczność wobec niektórych wariantów, np. Omicron.
antygen wirusowy, badanie przesiewowe, białko kolca, białko nukleokapsydu, biomarker SARS-CoV-2, czułość i swoistość, diagnostyka point-of-care, drogi oddechowe, hodowla wirusa, infekcja dróg oddechowych, izolacja pacjenta, kropka kwantowa, lek przeciwwirusowy, miano wirusa, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, remisja, RT-PCR, SARS-CoV-2, sepsa, sztuczna inteligencja, technologia CRISPR, test antygenowy, test przeciwciałowy, wariant Omicron, wirus grypy, wynik fałszywie ujemny, zakażenie SARS-CoV-2 - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pollinex Tree -dawki do leczenia podstawowego: 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml; – dawki do leczenia podtrzymującego: 4000 SU/ml
Pollinex Tree to preparat immunoterapeutyczny z grupy alergenów pyłków drzew (ATC: V01AA05), zawierający alergoidy pyłku olchy (Alnus spp.), brzozy (Betula spp.) oraz leszczyny (Corylus spp.). Alergeny zostały zmodyfikowane aldehydem glutarowym i adsorbowane na L-tyrozynie, co zmniejsza ich potencjał alergizujący przy zachowaniu immunogenności, poprawiając tolerancję i skuteczność terapii. Preparat jest standaryzowany immunologicznie i biochemicznie, a stężenia alergenów wyrażone są w jednostkach standaryzowanych (SU). W terapii podstawowej stosuje się trzy fiolki o stężeniach odpowiednio 600 SU/ml (zielona), 1600 SU/ml (żółta) oraz 4000 SU/ml (czerwona), natomiast leczenie podtrzymujące obejmuje fiolkę czerwoną o objętości 1,5 ml i stężeniu 4000 SU/ml. Pollinex Tree podaje się w formie zawiesiny do iniekcji.
aldehyd glutarowy, alergoid pyłku, bazofil, brzoza, choroba alergiczna, immunogenność, immunoterapia, L-tyrozyna, leszczyna, mediator zapalny, objaw alergiczny, odczulanie, odpowiedź immunologiczna Th2, olcha, potencjał alergizujący, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, reakcja alergiczna, swoista immunoterapia alergenowa, wyciąg alergenowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Alergoid brzozy – Właściwości farmakodynamiczne
Preparat Catalet D zawiera alergoid brzozy, będący modyfikowanym formaldehydem antygenem pyłku brzozy (Betula sp.), olchy (Alnus sp.) oraz leszczyny (Corylus avellana), stosowany w immunoterapii alergenowej (kod ATC: V01 AA). Mechanizm działania opiera się na immunomodulacji, polegającej na hamowaniu produkcji swoistych przeciwciał IgE oraz stymulacji produkcji przeciwciał IgG, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej i redukcji objawów alergii. Efekt terapeutyczny potwierdzono w badaniach klinicznych, a jego nasilenie wspomaga adiuwant wodorotlenek glinu, zwiększający immunogenność preparatu. Immunoterapia wymaga co najmniej trzech lat systematycznego podawania, aby uzyskać trwałą tolerancję na alergen.
adiuwant, alergenowość, alergoid, efekt terapeutyczny, ekstrakt alergenowy, grupa farmakoterapeutyczna, immunomodulacja, immunoterapia, jednostka standaryzowana, odczulanie, profil farmakokinetyczny, profil immunologiczny, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek brzozy, pyłek drzew, reakcja alergiczna, tolerancja immunologiczna, układ immunologiczny, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Szybki test przepływowy na covid-19 – Patofizjologia i mechanizm
Szybkie testy przepływowe (LFT) na COVID-19 to immunochromatograficzne testy jakościowe wykrywające antygeny wirusa SARS-CoV-2, głównie białko nukleokapsydu (N), w wymazach z nosogardzieli, z wynikiem dostępnym w 15-30 minut. Testy te wykorzystują przeciwciała monoklonalne sprzężone z koloidem złota, które wiążą antygeny wirusa, tworząc widoczną linię testową na membranie nitrocelulozowej. W porównaniu do testów PCR, które wykrywają materiał genetyczny wirusa, LFT lepiej identyfikują osoby aktualnie zakaźne, gdyż antygeny są obecne głównie podczas aktywnej infekcji. Czułość testów przepływowych w wykrywaniu aktywnej infekcji wynosi około 80%, a specyficzność około 89% u pacjentów z nowymi objawami. Wczesne testowanie jest kluczowe, gdyż wyższy ładunek wirusowy i krótszy czas trwania objawów korelują z dodatnim wynikiem LFT. W celu poprawy czułości opracowano m.in. test immunologiczny z międzymembraną przepływu bocznego (LFIIT) z granicą wykrywalności 2,0 ng/ml białka N, co stanowi istotny postęp w diagnostyce antygenowej.
antygen, białko kolca, czułość i specyficzność, ładunek wirusowy, materiał genetyczny wirusa, nukleokapsyd, przeciwciało IgG, przeciwciało monoklonalne, reakcja immunologiczna, replikacja wirusa, szybki test przepływowy, terapia przeciwwirusowa, test antygenowy, test CRISPR, test immunochromatograficzny, test PCR, wirus SARS-CoV-2, wymaz z nosogardzieli, zakażenie SARS-CoV-2, zakaźność - Leksykon substancji czynnych
Kostrzewa łąkowa – Właściwości farmakodynamiczne
Kostrzewa łąkowa (Festuca pratensis) jest kluczowym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii alergenowej, szczególnie w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i zapalenia spojówek wywołanych uczuleniem na pyłki traw. Preparaty zawierające alergeny kostrzewy łąkowej, klasyfikowane w grupie ekstraktów alergenowych pyłków traw (kod ATC: V01AA02), działają poprzez systematyczne podawanie wzrastających dawek alergenu, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej. Mechanizmy działania obejmują hamowanie produkcji swoistych IgE, stymulację produkcji przeciwciał IgG blokujących, przesunięcie odpowiedzi immunologicznej z dominacji TH2 na bardziej zrównoważoną TH1/TH2 oraz ograniczenie uwalniania mediatorów zapalnych, takich jak histamina. Optymalny efekt terapeutyczny uzyskuje się po minimum 3 latach terapii, co jest istotne przy planowaniu leczenia długoterminowego.
aldehyd glutarowy, alergiczny nieżyt nosa, alergoid, bazofil, choroba alergiczna, dawka alergenu, działanie niepożądane, ekstrakt alergenowy, formaldehyd, histamina, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzowana, kostrzewa łąkowa, L-tyrozyna, mediator zapalny, modyfikacja chemiczna, odpowiedź immunologiczna Th2, odpowiedź TH1/TH2, podwójnie ślepa próba, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek trawy, roztwór podjęzykowy, właściwość immunomodulująca, wodorotlenek glinu, zapalenie spojówek, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hemolityczna płodu i noworodka (hdfn) spowodowana czynnikiem rh, inaczej choroba rh lub choroba rhesusowa – Etiologia i przyczyny
Choroba hemolityczna płodu i noworodka (HDFN) spowodowana czynnikiem Rh jest wynikiem immunizacji matki RhD-ujemnej na antygen D obecny na erytrocytach płodu RhD-dodatniego. Proces immunizacji prowadzi do produkcji przeciwciał IgG anty-D, które przechodzą przez łożysko i wywołują hemolizę erytrocytów płodu, skutkując anemią hemolityczną, niewydolnością serca, hiperbilirubinemią i potencjalnie kernicterusem. Nasilenie choroby zależy od m.in. poziomu przeciwciał IgG, wieku ciążowego oraz objętości przezłożyskowego przejścia krwinek czerwonych. Immunizacja może nastąpić podczas poprzednich ciąż, poronień, transfuzji lub inwazyjnych procedur położniczych. Choroba Rh najczęściej manifestuje się w kolejnych ciążach z płodem RhD-dodatnim, a jej przebieg może być łagodny, umiarkowany lub ciężki w zależności od stopnia hemolizy.
amniocenteza, anemia hemolityczna, biopsja kosmówki, choroba hemolityczna płodu i noworodka, choroba Rh, choroba rhesusowa, ciąża pozamaciczna, czynnik Rh, hemoliza, hiperbilirubinemia, immunizacja, immunoglobulina anty-D, kernicterus, komórka plazmatyczna, krwinka czerwona, limfocyt B, łożysko przodujące, niewydolność serca, niezgodność ABO, niezgodność grup krwi, odpowiedź immunologiczna, opsonizacja, przeciwciało anty-D, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, transfuzja krwi, uwrażliwienie, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pollinex + Rye 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml (leczenie podstawowe); 4000 SU/ml (leczenie podtrzymujące)
Produkt leczniczy POLLINEX+Rye to alergoidowa mieszanka pyłków 13 gatunków traw, stosowana w swoistej immunoterapii alergenowej (ATC: V01AA02). Preparat zawiera alergoidy powstałe w wyniku modyfikacji aldehydem glutarowym i adsorpcji na L-tyrozynie, co znacząco redukuje ich potencjał alergizujący przy zachowaniu immunogenności. Mechanizm działania opiera się na modulacji odpowiedzi immunologicznej z przewagi typu TH2 na bardziej zrównoważoną TH1/TH2, indukcji przeciwciał IgG blokujących, obniżeniu poziomu IgE oraz ograniczeniu uwalniania mediatorów zapalnych, głównie histaminy. Standaryzacja preparatu wyrażona w jednostkach standaryzowanych (SU) zapewnia stałą zawartość alergenów i powtarzalność efektów terapeutycznych.
aldehyd glutarowy, alergia pyłkowa, alergoid, alergoid pyłku traw, bazofil, histamina, immunogenność, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, L-tyrozyna, mediator zapalny, metoda immunologiczna, odpowiedź immunologiczna Th2, potencjał alergizujący, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, reakcja alergiczna, wyciąg alergenowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Babka lancetowata – Właściwości farmakodynamiczne
Babka lancetowata (Plantago lanceolata L.) wykazuje wielokierunkowe właściwości farmakodynamiczne, szczególnie istotne w terapii schorzeń górnych dróg oddechowych. Kluczowe składniki aktywne to glikozydy irydoidowe (akubina, kaptol), garbniki (tanina), śluzy (polisacharydy), fenolokwasy (kwas protokatechojowy) oraz flawonoidy (apigenina, luteolina). Mechanizm przeciwzapalny, głównie przypisywany glikozydom irydoidowym, jest dobrze udokumentowany w kontekście stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, gardła i krtani. Preparaty zawierające babkę lancetowatą, klasyfikowane w grupie leków wykrztuśnych (kod ATC: R05CA), wykazują działanie sekretolityczne i ułatwiają odkrztuszanie, co jest szczególnie korzystne w leczeniu kaszlu i infekcji przeziębieniowych. Formy farmaceutyczne obejmują syropy, płyny doustne, mieszanki ziołowe oraz preparaty do immunoterapii alergenowej.
akubina, alergen, alergoid, apigenina, babka lancetowata, dolegliwości dróg oddechowych, działanie przeciwzapalne, działanie sekretolityczne, działanie terapeutyczne, działanie wykrztuśne, formulacja produktu, glikozyd irydoidowy, górne drogi oddechowe, immunoterapia alergenowa, kaszel, kwas protokatechojowy, lek wykrztuśny, mechanizm immunomodulacyjny, odczulanie, odkrztuszanie, polisacharyd, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, stan zapalny błony śluzowej, tanina, tolerancja immunologiczna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, właściwość immunomodulująca, właściwości farmakodynamiczne, wodorotlenek glinu, wyciąg płynny, wydzielina oskrzelowa - Leksykon substancji czynnych
Wiechlina – Właściwości farmakodynamiczne
Wiechlina (Poa sp.) jest istotnym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii alergenowej pyłków traw, klasyfikowanych w grupie ekstraktów alergenowych (kod ATC: V01AA02). Immunoterapia opiera się na systematycznym podawaniu wzrastających dawek alergenów lub alergoidów, co prowadzi do modulacji odpowiedzi immunologicznej poprzez hamowanie produkcji swoistych IgE, stymulację przeciwciał IgG oraz indukcję tolerancji immunologicznej. Preparaty takie jak Catalet T (zawiesina do wstrzykiwań z alergoidami formaldehydowymi, stężenia od 1:25 JS/ml do 1:10000 JS/ml) oraz Perosall T13 (roztwór podjęzykowy, stężenia od 1 JS/ml do 5000 JS/ml) różnią się formą podania i farmakodynamiczną charakterystyką, jednak mechanizm działania pozostaje analogiczny. Standaryzacja dawek w jednostkach standaryzowanych (JS) zapewnia powtarzalność efektu terapeutycznego i bezpieczeństwo terapii.
alergen krzyżowo reagujący, alergen modyfikowany, alergen wiechliny, alergia na pyłki traw, alergoid, ekstrakt alergenowy, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzowana, mieszanka alergenowa, podanie podjęzykowe, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek trawy, reakcja alergiczna, tolerancja immunologiczna, wiechlina, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak waldenströma – Zapobieganie i profilaktyka
Chłoniak Waldenströma (WM) to rzadki nowotwór układu chłonnego, którego czynniki ryzyka, takie jak podeszły wiek czy MGUS, są niemodyfikowalne, co wyklucza skuteczną prewencję pierwotną. Zwiększone ryzyko WM obserwuje się u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, dlatego zaleca się unikanie czynników ryzyka zakażenia WZW C. WM prowadzi do immunosupresji, nasilanej przez terapię, co wymaga rygorystycznej profilaktyki zakażeń: higieny rąk, unikania kontaktu z chorymi oraz szczepień ochronnych zarówno pacjenta, jak i jego otoczenia. W trakcie leczenia wskazane jest stosowanie profilaktyki zakażeń oportunistycznych, w tym szczepienia przeciw półpaścowi oraz ewentualne podawanie leków przeciwwirusowych (acyklowir, walacyklowir). Profilaktyka PJP może być konieczna przy niektórych schematach terapeutycznych. Monitorowanie immunoglobulin IgA, IgG oraz IgM (szczególnie przy stężeniach IgM > 4000 mg/dl) jest kluczowe dla oceny ryzyka zakażeń i decyzji terapeutycznych, np. dotyczących stosowania rytuksymabu ze względu na ryzyko zjawiska flare.
acyklowir, chłoniak Waldenströma, gammapatia monoklonalna, hematolog, immunoglobulina M, lek przeciwwirusowy, makroglobulinemia Waldenströma, odpowiedź immunologiczna, onkolog, osłabienie układu odpornościowego, parametr immunologiczny, PJP, Pneumocystis jirovecii, profilaktyka półpaśca, profilaktyka zakażeń, przeciwciało IgA, przeciwciało IgG, przeszczepienie komórek macierzystych, rytuksymab, szczepienie ochronne, walacyklowir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, WZW C, zaburzenie immunologiczne, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na skorupiaki – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Alergia na skorupiaki jest jedną z najczęstszych alergii pokarmowych, szczególnie w regionie Azji i Pacyfiku, dotykając około 3% dorosłych i ponad 1% dzieci w USA. W populacji kierowanej do poradni alergologicznej stanowi około 3,08% przypadków, z przewagą reakcji na skorupiaki pancerzowe (kraby, krewetki, homary) nad mięczakami. Średni wiek diagnozy to 50,2 lat, co sugeruje późniejsze narażenie lub odmienne mechanizmy uczulenia. U około 32% pacjentów występuje ryzyko anafilaksji, a ciężkie reakcje są 12,9 razy bardziej prawdopodobne w pierwszej godzinie po ekspozycji. Alergia ta często utrudnia pracę, zwłaszcza w zawodach związanych z przetwórstwem żywności, gdzie może wymagać reorientacji zawodowej. Obecnie jedynym skutecznym leczeniem jest dożywotnie unikanie alergenów i stosowanie autostrzykawki z adrenaliną w razie reakcji anafilaktycznej.
alergen, alergia na skorupiaki, alergia pokarmowa, anafilaksja, autostrzykawka z adrenaliną, choroba ogólnoustrojowa, choroba zawodowa, desensytyzacja, diagnostyka molekularna, dieta eliminacyjna, immunoterapia doustna, immunoterapia naskórkowa, immunoterapia podjęzykowa, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, rekombinowany alergen, test skórny, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon substancji czynnych
Grzebienica pospolita – Właściwości farmakodynamiczne
Grzebienica pospolita (Cynosurus cristatus) jest kluczowym składnikiem ekstraktów alergenowych stosowanych w immunoterapii alergenowej pyłków traw, wykorzystywanych w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, zapalenia spojówek oraz innych schorzeń alergicznych. Preparaty takie jak Perosall T13 i POLLINEX+Rye zawierają standaryzowane ekstrakty alergenowe, odpowiednio w jednostkach JS i SU, z różnymi stężeniami: Perosall T13 od 1 JS/ml do 5000 JS/ml, a POLLINEX+Rye od 600 SU/ml do 4000 SU/ml. Immunoterapia polega na stopniowym podawaniu wzrastających dawek alergenu, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej poprzez hamowanie produkcji swoistych IgE i stymulację przeciwciał IgG, a także modulację odpowiedzi immunologicznej z dominacji typu TH2 na bardziej zrównoważoną TH1/TH2. W preparatach takich jak POLLINEX+Rye stosuje się modyfikację chemiczną alergenów (alergoidy) za pomocą aldehydu glutarowego oraz adsorpcję na L-tyrozynie, co zmniejsza ich alergogenność przy zachowaniu immunogenności i poprawia tolerancję pacjentów.
aldehyd glutarowy, alergen pyłku trawy, alergiczny nieżyt nosa, alergoid, bazofil, Cynosurus cristatus, ekstrakt alergenowy, eskalacja dawki, grupa farmakoterapeutyczna, grzebienica pospolita, histamina, immunogenność, immunoterapia alergenowa, L-tyrozyna, mediator zapalny, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź TH1/TH2, podwójna ślepa próba, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek trawy, standaryzacja ekstraktu alergenowego, tolerancja immunologiczna, zapalenie spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Różyczka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Różyczka (Rubella) jest wirusową infekcją o zazwyczaj łagodnym przebiegu, z inkubacją trwającą 2-3 tygodnie i objawami utrzymującymi się około tygodnia. Diagnostyka kliniczna jest mało wiarygodna, a nawet do 50% zakażeń może przebiegać subklinicznie. Powikłania, choć rzadkie, obejmują zapalenie oskrzeli, ucha środkowego, mięśnia sercowego, mózgu, stawów oraz sporadyczne problemy neurologiczne, częściej obserwowane u dorosłych. W skrajnych przypadkach różyczka może prowadzić do zgonu. Szczególnie istotne jest ryzyko dla kobiet w ciąży – zakażenie w pierwszych 4 miesiącach ciąży wiąże się z wysokim ryzykiem zespołu różyczki wrodzonej (CRS) oraz wad wrodzonych takich jak uszkodzenia oczu, serca, ucha wewnętrznego, mózgu, a także poronienia, przedwczesny poród czy śmierć płodu.
diagnoza kliniczna, głuchota, infekcja wirusowa, martwe urodzenie, miano przeciwciał, poronienie, problem neurologiczny, przeciwciało IgG, przedwczesny poród, różyczka, seronegatywność, seropozytywność, seroprewalencja przeciwciał, śmierć płodu, szczepienie przeciwko różyczce, trymestr ciąży, uszkodzenie mózgu, uszkodzenie oka, uszkodzenie ucha wewnętrznego, wada serca, wada wrodzona, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie oskrzeli, zapalenie stawów, zapalenie ucha środkowego, zespół różyczki wrodzonej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Perosall C stężenie „0” – 1 JS/ml, stężenie „1” – 10 JS/ml, stężenie „2” – 100 JS/ml, stężenie „3” – 1000 JS/ml, stężenie „4” – 5000 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie „4” – 5000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Perosall C to preparat immunoterapeutyczny z grupy ekstraktów alergenowych (kod ATC: V01AA), zawierający mieszankę alergenów pyłku chwastów: Artemisia sp., Chenopodium album, Plantago lanceolata oraz Rumex acetosa. Produkt dostępny jest w formie roztworu podjęzykowego o różnych stężeniach wyrażonych w jednostkach standaryzowanych (JS), od 1 JS do 5000 JS, co umożliwia prowadzenie zarówno fazy indukcji tolerancji (leczenie podstawowe), jak i fazy utrwalającej (leczenie podtrzymujące). Roztwory różnią się barwą od bezbarwnego do żółtego w zależności od stężenia alergenu, co ułatwia identyfikację dawki. Immunoterapia polega na systematycznym podawaniu wzrastających dawek alergenu, co ma na celu wywołanie tolerancji immunologicznej u pacjentów uczulonych na składniki preparatu.
alergen pyłku chwastów, alergia na pyłki chwastów, babka lancetowata, bylica, ekstrakt alergenowy, immunoglobulina E, immunoglobulina G, immunoterapia swoista, indukcja tolerancji, jednostka standaryzowana, komosa biała, kortykosteroid, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, lek objawowy, lek przeciwhistaminowy, objaw kliniczny alergii, podawanie podjęzykowe, przeciwciało blokujące, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna typu natychmiastowego, szczaw zwyczajny, tolerancja immunologiczna - Leksykon substancji czynnych
Brzoza – Właściwości farmakodynamiczne
Brzoza (Betula sp.) jest wykorzystywana w różnych formach farmaceutycznych, przede wszystkim jako składnik preparatów moczopędnych i immunoterapeutycznych. Sok z liści brzozy, stosowany w stężeniu 20% w preparacie Nefrobonisol oraz w ilości 0,7 g w saszetce Urosan fix, wykazuje działanie diuretyczne, wspomagając funkcje układu moczowego w synergii z innymi roślinnymi składnikami. Preparaty te są stosowane w terapii wspomagającej wydalanie, wykorzystując naturalne właściwości liści brzozy w połączeniu z ziołami takimi jak nawłoć, skrzyp, pokrzywa, mniszek i krwawnik.
aldehyd glutarowy, alergen pyłku brzozy, alergiczny nieżyt nosa, alergoid, bazofil, działanie diuretyczne, działanie moczopędne, histamina, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzowana, komórka tuczna, mediator zapalny, metoda podwójnie ślepej próby, odpowiedź immunologiczna Th2, podanie podjęzykowe, przeciwciało blokujące, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, tolerancja immunologiczna, właściwość immunomodulująca, zapalenie spojówek, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Odra, świnka i różyczka – Patofizjologia i mechanizm
Szczepionka MMR, zawierająca żywe atenuowane wirusy odry, świnki i różyczki, jest podawana w dwóch dawkach: pierwsza w wieku 12-15 miesięcy, druga w wieku 4-6 lat, z odstępem co najmniej 4 tygodni w przypadku opóźnienia. Mechanizm działania opiera się na stymulacji układu odpornościowego do produkcji przeciwciał IgG, których poziom ≥120 mIU/ml dla odry jest uznawany za ochronny. Skuteczność jednej dawki wynosi 93% dla odry, 78% dla świnki i 97% dla różyczki, natomiast dwie dawki zwiększają skuteczność do 97%, 88% i 97% odpowiednio. Szczepionka indukuje również odporność śluzówkową w drogach oddechowych, co jest kluczowe w zapobieganiu transmisji wirusa odry. W badaniach wykazano związek odpowiedzi immunologicznej z określonymi allelami HLA, co może wpływać na indywidualną skuteczność szczepienia.
amnezja immunologiczna, białko fuzyjne, białko hemaglutyninowe, ciężka reakcja alergiczna, komórka dendrytyczna, miano przeciwciał, morbillivirus, odporność śluzówkowa, okres inkubacji, paramyksowirus, podanie śródskórne, przeciwciało IgG, różyczka, świnka, szczepionka MMR, test immunoenzymatyczny, test neutralizacji, układ HLA, układ odpornościowy, wiremia, wirus odry, zakażenie ogólnoustrojowe, żywy atenuowany wirus - Leksykon substancji czynnych
Alergoid olchy – Właściwości farmakodynamiczne
Alergoidy olchy, będące formaldehydowo modyfikowanymi alergenami pyłku olchy (Alnus sp.), stanowią składnik preparatu Catalet D, który zawiera również alergoidy brzozy (Betula sp.) i leszczyny pospolitej (Corylus avellana). Preparat ten, klasyfikowany w grupie ekstraktów alergenowych (kod ATC: V01 AA), jest stosowany w immunoterapii swoistej pacjentów uczulonych na pyłki tych drzew. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu produkcji swoistych przeciwciał IgE oraz stymulacji wytwarzania przeciwciał blokujących klasy IgG, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej i redukcji objawów alergicznych. Skuteczność terapii potwierdzają kontrolowane badania kliniczne, wykazujące istotne zmniejszenie nasilenia objawów alergii. Preparat dostępny jest w formie zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniach 25 JS/ml, 250 JS/ml, 2500 JS/ml oraz 5000 JS/ml, gdzie JS oznacza jednostki standaryzowane, co gwarantuje powtarzalność dawkowania i efektu terapeutycznego.
adiuwant, alergen pyłku olchy, alergoid olchy, astma oskrzelowa, ekstrakt alergenowy, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, komórka prezentująca antygen, lek przeciwalergiczny, leszczyna pospolita, odczulanie, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek brzozy, pyłek olchy, wodorotlenek glinu, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw ospie wietrznej – Patofizjologia i mechanizm
Szczepionka przeciw ospie wietrznej (Varivax) zawiera żywy atenuowany wirus VZV szczepu Oka, który po podaniu indukuje zarówno humoralną odpowiedź immunologiczną (produkcja przeciwciał IgG specyficznych dla VZV), jak i komórkową (aktywacja limfocytów T CD4+ i CD8+). Po jednej dawce szczepionki 70-90% dzieci uzyskuje pełną ochronę przed wszystkimi postaciami ospy, a ponad 95% przed umiarkowaną i ciężką formą choroby; po dwóch dawkach skuteczność wzrasta do 97-99% i 100% odpowiednio. Ochrona utrzymuje się do 10 lat, a ekspozycja na dziki typ wirusa zwiększa poziom przeciwciał, co wspiera długotrwałą odporność. Szczepionka jest bezpieczna, a ryzyko reaktywacji wirusa szczepionkowego i rozwoju półpaśca jest znacznie niższe niż po naturalnym zakażeniu. Poekspozycyjne podanie szczepionki w ciągu 3-5 dni od kontaktu może zapobiec zakażeniu lub złagodzić przebieg choroby.
interferon, komórka pamięci immunologicznej, komórka plazmatyczna, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, neurotropizm, odpowiedź humoralna, odpowiedź komórkowa, ospa wietrzna, otwarta ramka odczytu, półpasiec, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało IgG, reaktywacja wirusa, sieć trans-Golgiego, szczep Oka, szczepionka mRNA, wiremia, wirus atenuowany, wirus ospy wietrznej, zapalenie, zwój grzbietowy, zwój korzenia grzbietowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Gamunex 10% 100 mg/ml
Gamunex 10% to roztwór do infuzji zawierający 100 mg/ml immunoglobuliny ludzkiej normalnej (IVIg) o czystości ≥98% IgG, z dominującą zawartością podklas IgG1 (62,8%) i IgG2 (29,7%). Preparat dostępny jest w fiolkach o objętości 10 ml, 50 ml, 100 ml, 200 ml i 400 ml, co odpowiada dawkom 1 g, 5 g, 10 g, 20 g i 40 g immunoglobuliny. Według charakterystyki produktu, Gamunex 10% nie upośledza lub wywiera jedynie niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co umożliwia pacjentom kontynuowanie codziennych aktywności. Jednakże, w przypadku wystąpienia działań niepożądanych, zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów do czasu ich ustąpienia, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta i otoczenia.
choroba podstawowa, działanie niepożądane, farmakolog kliniczny, funkcja poznawcza, Gamunex, immunoglobulina ludzka normalna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, neurolog, podklasa IgG, preparat immunoglobuliny, przeciwciało IgG, psycholog transportu, roztwór do infuzji, terapia immunoglobulinami, zdolność psychomotoryczna - Leksykon chorób i schorzeń
Ospa wietrzna – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka ospy wietrznej (Varicella) opiera się tradycyjnie na charakterystycznym obrazie klinicznym, zwłaszcza grudkowo-pęcherzykowej wysypce, jednak w dobie powszechnych szczepień jej wiarygodność maleje. U pacjentów zaszczepionych wysypka może mieć nietypowy przebieg, co utrudnia rozpoznanie. Badania laboratoryjne, zwłaszcza PCR, są obecnie metodą z wyboru, cechującą się najwyższą czułością i swoistością, szczególnie w przypadkach nietypowych, ciężkich, czy u osób z grup ryzyka. Materiałem diagnostycznym preferowanym do PCR są strupy, płyn z pęcherzyków lub komórki z podstawy zmian skórnych. Testy serologiczne (IgM i IgG) mają ograniczoną użyteczność i powinny być stosowane głównie do oceny statusu immunologicznego lub gdy próbki do PCR nie są dostępne. Warto podkreślić, że spośród 208 pacjentów z klinicznym rozpoznaniem ospy, tylko 45% miało potwierdzenie laboratoryjne, a wykrycie VZV było o 66% niższe u osób zaszczepionych.
amniocenteza, badanie serologiczne, bezpośredni test immunofluorescencyjny, choroba riketsyjna, gorączka plamista Gór Skalistych, hodowla wirusa, limfadenopatia, małogłowie, małpia ospa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn pęcherzykowy, poszerzenie komór mózgowych, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przełamanie odporności poszczepiennej, reakcja łańcuchowa polimerazy, test Tzancka, wirus Coxsackie, wirus opryszczki pospolitej, wirus varicella zoster, wysypka grudkowo-pęcherzykowa, wysypka pęcherzykowa, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne, zespół płodowej ospy wietrznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Covid-19 – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka COVID-19 opiera się głównie na testach molekularnych (RT-PCR) oraz testach antygenowych (Ag-RDT). RT-PCR, wykrywający RNA SARS-CoV-2, jest złotym standardem ze względu na wysoką czułość i swoistość, umożliwiając wykrycie wirusa już we wczesnej fazie zakażenia; czas oczekiwania na wynik wynosi od kilku godzin do 2 dni. Wartość progowa cyklu (Ct) w RT-PCR koreluje z wiremią – niższe Ct wskazują na wyższą ilość wirusa. Testy antygenowe, wykrywające białka wirusa (np. nukleokapsyd lub białko S), charakteryzują się szybkim czasem uzyskania wyniku (15-30 minut) i wysoką swoistością, lecz niższą czułością, szczególnie u osób bezobjawowych. Zaleca się powtórzenie testu antygenowego w przypadku wyniku ujemnego u osób z objawami (dwa testy w odstępach 48 godzin) lub potwierdzenie wyniku testem molekularnym. Prawidłowe pobranie próbki (np. wymaz z nosogardzieli, przedniej części nosa, gardła lub próbka śliny) jest kluczowe dla wiarygodności wyników.
białko kolca, białko nukleokapsydu, D-dimer, dysfagia, ferrytyna, koagulogram, marker stanu zapalnego, nadzór epidemiologiczny, odwrotna transkryptaza, przeciwciało IgA, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, reakcja łańcuchowa polimerazy z odwrotną transkryptazą, SARS-CoV-2, sztuczna inteligencja, szybki test diagnostyczny, test amplifikacji kwasu nukleinowego, test antygenowy, test serologiczny, tomografia komputerowa klatki piersiowej, utrata smaku i węchu, wieloukładowy zespół zapalny u dzieci, wiremia, wymaz z gardła, wymaz z nosogardzieli - Leksykon substancji czynnych
Alergoid leszczyny pospolitej – Właściwości farmakodynamiczne
Alergoidy leszczyny pospolitej (Corylus avellana) zawarte w preparacie Catalet D to formaldehydowo modyfikowane ekstrakty alergenowe, stosowane w swoistej immunoterapii (SIT) pyłku drzew. Preparat jest standaryzowany i dostępny w czterech stężeniach: 25 JS/ml, 250 JS/ml, 2500 JS/ml (stosowane w leczeniu podstawowym) oraz 5000 JS/ml (w leczeniu podtrzymującym). Immunoterapia polega na systematycznym podawaniu wzrastających dawek alergoidów, co prowadzi do indukcji specyficznej tolerancji immunologicznej. Mechanizm działania obejmuje hamowanie produkcji swoistych IgE oraz stymulację przeciwciał IgG4, które blokują reakcje alergiczne, zapobiegając degranulacji komórek tucznych i bazofilów. Wodorotlenek glinu, jako adiuwant, wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez przedłużenie ekspozycji na alergoidy.
adiuwant, alergenowość, alergoid leszczyny pospolitej, badanie kliniczne kontrolowane, Corylus avellana, degranulacja komórek tucznych, ekstrakt alergenowy, immunogenność, immunomodulacja, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, przeciwciało IgG4, pyłek drzew, pyłek leszczyny pospolitej, reakcja niepożądana, tolerancja immunologiczna, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
żyto zwyczajne – Właściwości farmakodynamiczne
Żyto zwyczajne (Secale cereale) jest kluczowym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii swoistej (SIT) u pacjentów z alergią na pyłki traw. Mechanizm działania opiera się na modulacji odpowiedzi immunologicznej, przesuwając profil z dominacji TH2 na bardziej zrównoważony TH1/TH2, co skutkuje indukcją przeciwciał IgG blokujących oraz obniżeniem poziomu swoistych IgE. Preparaty zawierające żyto występują w różnych formach farmaceutycznych, m.in. jako alergoidy modyfikowane formaldehydem (Catalet T) lub aldehydem glutarowym (Pollinex+Rye), adsorbowane na nośnikach takich jak wodorotlenek glinu czy L-tyrozyna, co zmniejsza alergiczność przy zachowaniu immunogenności. Alternatywnie stosowany jest roztwór podjęzykowy (Perosall T13), umożliwiający podanie beziniekcyjne, z zachowaniem analogicznego mechanizmu immunomodulacyjnego.
aldehyd glutarowy, alergen modyfikowany, alergia na pyłki traw, alergoid, działanie alergizujące, immunomodulacja, immunoterapia swoista, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, mediator reakcji alergicznej, mieszanka alergenowa, odczulanie, odpowiedź immunologiczna Th2, odpowiedź TH1/TH2, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, reakcja niepożądana, roztwór podjęzykowy, siła alergizująca, skład antygenowy, standaryzacja alergenów, tolerancja immunologiczna, układ immunologiczny, uwalnianie mediatorów, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań, żyto zwyczajne - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzód żołądka – Diagnostyka i diagnoza
Wrzód żołądka (ulcus ventriculi) to przerwanie ciągłości błony śluzowej sięgające warstwy mięśniowej, którego diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach dodatkowych. Kluczowe jest wykrycie zakażenia Helicobacter pylori, najczęstszej przyczyny wrzodów, za pomocą testu oddechowego mocznikowego (czułość 95-97%, swoistość do 100%) lub testu antygenowego z kału. Złotym standardem diagnostycznym pozostaje esofagogastroduodenoskopia (EGD), umożliwiająca bezpośrednią wizualizację wrzodu, pobranie co najmniej 6 wycinków do badania histopatologicznego (4 z brzegu i 2 z dna wrzodu) oraz wykonanie szybkiego testu ureazowego (CLO) na obecność H. pylori. Endoskopia jest szczególnie wskazana u pacjentów powyżej 55 roku życia, przy obecności objawów alarmowych lub braku poprawy po leczeniu empirycznym. Kontrolne badanie endoskopowe po 6-8 tygodniach pozwala potwierdzić zagojenie wrzodu i wykluczyć proces nowotworowy, który dotyczy 5-10% wrzodów żołądka.
błona śluzowa żołądka, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, esofagogastroduodenoskopia, gastroskopia, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, kamica żółciowa, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odynofagia, próby wątrobowe, przeciwciało IgG, przeciwciało monoklonalne, rak żołądka, szybki test ureazowy, test antygenowy kału, test oddechowy mocznikowy, test serologiczny, tkliwość nadbrzusza, tomografia komputerowa, wrzód żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon substancji czynnych
Tymotka łąkowa – Właściwości farmakodynamiczne
Tymotka łąkowa (Phleum pratense) jest kluczowym alergenem stosowanym w immunoterapii alergenowej pyłków traw, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz POLLINEX+Rye. Mechanizm działania opiera się na podawaniu wzrastających dawek alergenu lub alergoidu, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej poprzez hamowanie produkcji swoistych IgE i stymulację IgG, a także modulację odpowiedzi typu TH2 na bardziej zrównoważoną TH1/TH2. Preparaty te są standaryzowane w jednostkach JS (Catalet T: 25-10000 JS, Perosall T13: 1-5000 JS) lub SU (POLLINEX+Rye: 600-4000 SU/ml) i dostępne w formie podskórnych zawiesin (Catalet T, POLLINEX+Rye) lub roztworu podjęzykowego (Perosall T13). Modyfikacje chemiczne alergenów (alergoidy) przy użyciu formaldehydu lub aldehydu glutarowego oraz zastosowanie adiuwantów (wodorotlenek glinu, L-tyrozyna) zwiększają bezpieczeństwo i efektywność terapii.
adiuwant, aldehyd glutarowy, alergia na pyłki traw, alergoid, badanie kliniczne, bazofil, Catalet T, ciężka reakcja alergiczna, ekstrakt alergenowy, formaldehyd, histamina, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzowana, L-tyrozyna, mieszanka alergenowa, modulacja odpowiedzi immunologicznej, odczulanie, odpowiedź immunologiczna Th2, odpowiedź TH1/TH2, Perosall T13, podanie podjęzykowe, podanie podskórne, podwójna ślepa próba, Pollinex+Rye, preparat immunoterapeutyczny, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, standaryzacja preparatu, tolerancja immunologiczna, tymotka łąkowa, uwalnianie mediatorów, właściwości farmakodynamiczne, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Tomka wonna – Właściwości farmakodynamiczne
Tomka wonna (Anthoxanthum odoratum) jest kluczowym składnikiem preparatów stosowanych w immunoterapii alergenowej alergii na pyłki traw, takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Mechanizm działania tych preparatów opiera się na systematycznym podawaniu wzrastających dawek alergenów lub alergoidów, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej. Proces ten obejmuje hamowanie produkcji swoistych przeciwciał IgE oraz stymulację produkcji IgG, a także przesunięcie odpowiedzi immunologicznej z profilu TH2 w kierunku bardziej zrównoważonego TH1/TH2. W preparacie Catalet T alergeny tomki wonnej są modyfikowane formaldehydem, natomiast w Pollinex+Rye – aldehydem glutarowym i adsorbowane na L-tyrozynie, co zmniejsza ich alergogenność przy zachowaniu immunogenności. Standaryzacja preparatów wyrażona jest w jednostkach JS (Catalet T, Perosall T13) oraz SU (Pollinex+Rye), z dawkami do leczenia podstawowego i podtrzymującego, np. Catalet T dostępny jest w stężeniach 25 JS do 10000 JS, a Pollinex+Rye w 600 SU do 4000 SU.
aldehyd glutarowy, alergia na pyłki traw, alergoid, bazofil, ekstrakt alergenowy, immunogenność, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzacji, leczenie podtrzymujące, mechanizm immunomodulacyjny, mediator zapalny, modyfikacja alergenu, modyfikacja chemiczna, modyfikacja formaldehydem, objawy alergiczne, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna Th2, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, siła alergizująca, standaryzacja alergenów, tolerancja preparatu, tomka wonna, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Alergoidy pyłków roślin – Właściwości farmakodynamiczne
Alergoidy pyłków roślin stosowane w preparacie ALLERGOVIT stanowią zmodyfikowane chemicznie wyciągi alergenowe, które zachowują właściwości terapeutyczne przy jednoczesnym znacznym zmniejszeniu zdolności wiązania IgE, co ogranicza aktywację mastocytów i bazofili oraz redukuje ryzyko działań niepożądanych. Immunoterapia alergenowa z ich użyciem indukuje swoistą odpowiedź immunologiczną, w tym aktywację limfocytów T oraz produkcję przeciwciał IgG, zwłaszcza podklasy IgG4, co potwierdzono w badaniach in vitro i klinicznych. W badaniu III fazy u 154 dorosłych pacjentów z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek wywołanym pyłkiem traw, 2-letnia terapia przedsezonowa ALLERGOVIT Trawy wykazała istotną statystycznie i klinicznie poprawę wskaźnika objawów i zużycia leków (SMS) o 48,4% (p=0,0179) oraz poprawę jakości życia (p=0,0252). Całoroczna terapia u 47 pacjentów skutkowała redukcją objawów nosowych (TNSS) o 38,9% po 9 miesiącach (p<0,0001). Podobne efekty immunologiczne i kliniczne zaobserwowano dla preparatów ALLERGOVIT Brzoza, Bylica i Parietaria, z istotną redukcją objawów i zapotrzebowania na leki oraz poprawą parametrów funkcji nosowej (PNIF, p<0,05).
aktywacja bazofili, alergiczne zapalenie błony śluzowej, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergoid pyłku rośliny, astma oskrzelowa, blokada nosa, choroba alergiczna IgE-zależna, glikokortykosteroid donosowy, histamina, immunoterapia alergenowa, komora pyłkowa, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, lek przeciwhistaminowy, limfocyt T, mastocyt i bazofil, modyfikacja alergenu, nowe uczulenie, przeciwciało IgG, przeciwciało IgG4, receptor IgE, regulatorowy limfocyt T, schemat dawkowania, szczytowy wdechowy przepływ przez nos, wyciąg alergenowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Framasnoa 14 mg
Dane przedkliniczne teriflunomidu, substancji czynnej leku Framasnoa, obejmują wielomiesięczne badania toksyczności na myszach, szczurach i psach, wskazując na główne narządy docelowe toksyczności: szpik kostny (zaburzenia hematopoezy), narządy limfatyczne (upośledzenie funkcji immunologicznych), przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązano z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a toksyczność pojawiała się przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vivo, a działanie klastogenne in vitro tłumaczono farmakologicznym hamowaniem DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału onkogennego teriflunomidu.
antykoncepcja, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja immunologiczna, hematopoeza, krwinka czerwona, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, nasienie, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, parametry hematologiczne, płytka krwi, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, trzustka, układ immunologiczny, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Ospa wietrzna – Patofizjologia i mechanizm
Varicella (ospawietrzna) jest ostrą, wysoce zakaźną chorobą wirusową wywołaną przez Varicella-Zoster Virus (VZV), wirusa DNA z rodziny Herpesviridae. Zakażenie rozpoczyna się w błonie śluzowej nosogardła, po czym następuje pierwotna wiremia (4-6 dni po ekspozycji) z rozprzestrzenianiem wirusa do narządów wewnętrznych i limfocytów T (CD4+ i CD8+), które transportują wirusa, unikając częściowo odpowiedzi immunologicznej poprzez hamowanie ekspresji MHC I i II. Wtórna wiremia (14-16 dni po zakażeniu) prowadzi do rozlanego zakażenia śródbłonka naczyń i naskórka, skutkując charakterystyczną wysypką pęcherzykową. VZV ustanawia latencję w neuronach zwojów rdzeniowych i czaszkowych, a jego reaktywacja powoduje półpaśca, często z neuralgią popółpaścową. Odpowiedź immunologiczna obejmuje produkcję przeciwciał IgG, IgM, IgA oraz kluczową rolę limfocytów T w kontroli zakażenia i zapobieganiu reaktywacji. Okres inkubacji wynosi średnio 14-16 dni, a zakaźność trwa od 24-48 godzin przed wysypką do wyschnięcia pęcherzyków (około 7 dni).
Alphaherpesvirinae, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, dermatom, droga powietrzno-kropelkowa, egzosom, fosforylacja, genom DNA, górne drogi oddechowe, Herpesviridae, komórka satelitarna, limfocyt T, limfocyt T CD8, martwica siatkówki, mielopatia, neuralgia, neuralgia popółpaścowa, otoczka lipidowa, poprzeczne zapalenie rdzenia, przeciwciało IgA, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, stan latencji, szlak JAK-STAT, translokacja jądrowa, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus varicella zoster, wtórna wiremia, wysypka pęcherzykowa, zapalenie móżdżku, zapalenie mózgu, zapalenie ośrodkowego układu nerwowego, zoster sine herpete, zwój korzenia grzbietowego, zwój nerwu czaszkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół spoliczkowanego dziecka – Diagnostyka i diagnoza
Zespół spoliczkowanego dziecka, wywołany przez parwowirus B19, to łagodna infekcja wirusowa najczęściej dotykająca dzieci w wieku szkolnym, charakteryzująca się jasnoczerwoną wysypką na policzkach z oszczędzeniem okolic ust, nosa i oczu oraz siateczkowatą wysypką na kończynach i tułowiu. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, a pacjent przestaje być zakaźny po pojawieniu się wysypki. Badania laboratoryjne, takie jak testy serologiczne wykrywające przeciwciała IgM (czułość 89%, swoistość 99%) i IgG, PCR oraz hybrydyzacja typu dot-blot, są wskazane u kobiet w ciąży, osób z zaburzeniami hematologicznymi lub immunologicznymi, a także w przypadkach nietypowych objawów lub przedłużającego się bólu stawów. Dodatkowo, w diagnostyce pomocne są morfologia krwi z rozmazem, liczba retikulocytów, badanie szpiku kostnego oraz RTG klatki piersiowej.
amniopunkcja, badanie fizykalne, badanie laboratoryjne, badanie serologiczne, badanie szpiku kostnego, erythema infectiosum, hybrydyzacja dot-blot, kordocenteza, morfologia krwi, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, odra, parwowirus B19, PCR, piąta choroba, płonica, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przełom aplastyczny, reakcja łańcuchowa polimerazy, reakcja polekowa, retikulocyt, rtg klatki piersiowej, rumień wielopostaciowy, rumień zakaźny, sferocytoza wrodzona, talasemia, zespół spoliczkowanego dziecka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gamunex 10% 100 mg/ml
Gamunex 10% to roztwór do infuzji zawierający 100 mg/ml ludzkiej immunoglobuliny normalnej (IVIg) o czystości co najmniej 98% IgG, z określonym rozkładem podklas IgG (IgG1 62,8%, IgG2 29,7%, IgG3 4,8%, IgG4 2,7%) oraz minimalnym poziomem przeciwciał przeciw odrze wynoszącym 9 IU/ml. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemnościach od 10 ml (1 g) do 400 ml (40 g). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania Gamunex 10% jest nadwrażliwość na immunoglobuliny ludzkie lub substancje pomocnicze, a także selektywny niedobór IgA u pacjentów z obecnością przeciwciał anty-IgA, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych. W przypadku pacjentów z selektywnym niedoborem IgA bez wykrycia przeciwciał anty-IgA konieczna jest indywidualna ocena ryzyka i korzyści oraz rozważenie wykonania testów na obecność tych przeciwciał przed rozpoczęciem terapii.
ciężka reakcja anafilaktyczna, działanie niepożądane, farmakoterapia, immunoglobulina ludzka normalna, nadwrażliwość, niedobór IgA, podklasy IgG, preparat immunoglobulin, preparat krwiopochodny, przeciwciała anty-IgA, przeciwciało anty-IgA, przeciwciało IgG, reakcja anafilaktyczna, reakcja niepożądana, roztwór do infuzji, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rhesonativ 750 IU/ml
Rhesonativ to preparat zawierający ludzką immunoglobulinę anty-D w stężeniu 750 j.m./ml (150 µg/ml), klasyfikowany jako immunoglobulina swoista zapobiegająca uodpornieniu antygenem Rh0 D (kod ATC: J06BB01). Preparat zawiera 165 mg białka na ml, z czego ≥95% stanowią IgG, a IgA nie przekracza 0,05% (maksymalnie 82,5 µg/ml). Rozkład podklas IgG to IgG1 – 70,5%, IgG2 – 26%, IgG3 – 2,8%, IgG4 – 0,8%. Immunoglobulina anty-D działa poprzez zapobieganie immunizacji kobiet Rh-ujemnych po kontakcie z erytrocytami Rh-dodatnimi płodu, co jest kluczowe w profilaktyce choroby hemolitycznej noworodka. Mechanizm działania obejmuje usunięcie krwinek płodowych z krwiobiegu matki oraz modulację odpowiedzi immunologicznej, choć nie jest on w pełni poznany.
antygen Rh0 D, choroba hemolityczna płodu, erytrocyt płodu, immunizacja antygenem Rh(D), immunizacja bierna, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina ludzka anty-D, konflikt serologiczny, krwawienie płodowo-matczyne, miejsce immunokompetentne, podklasa IgG, profilaktyka poporodowa, profilaktyka przedporodowa, przeciwciało anty-Rh(D), przeciwciało IgG, przetoczenie niezgodnych krwinek, surowica odpornościowa - Leksykon substancji czynnych
Olcha – Właściwości farmakodynamiczne
Olcha (Alnus sp.) jest kluczowym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w swoistej immunoterapii (SIT), obecnym m.in. w preparatach Perosall D i POLLINEX Tree, gdzie łączona jest z alergenami brzozy i leszczyny. Ekstrakty alergenowe olchy są standaryzowane immunologicznie i biochemicznie, co gwarantuje stałą zawartość alergenów i siłę alergizującą. Mechanizm działania SIT opiera się na indukcji tolerancji immunologicznej poprzez hamowanie produkcji swoistych IgE i stymulację IgG, co prowadzi do zmiany profilu odpowiedzi immunologicznej z dominacji typu TH2 na bardziej zrównoważoną TH1/TH2 oraz ograniczenia uwalniania mediatorów zapalnych, takich jak histamina. W preparacie POLLINEX Tree alergeny olchy są modyfikowane chemicznie do postaci alergoidów (aldehyd glutarowy) i adsorbowane na L-tyrozynie, co zmniejsza ich alergiczność przy zachowaniu immunogenności, poprawiając tolerancję i skuteczność terapii.
aldehyd glutarowy, alergen brzozy, alergen leszczyny pospolitej, alergoid, ekstrakt alergenowy, grupa farmakoterapeutyczna, immunogenność, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, L-tyrozyna, mediator zapalny, metoda immunologiczna, mieszanka alergenowa, objaw kliniczny, odpowiedź immunologiczna Th2, odpowiedź TH1/TH2, podwójnie ślepa próba, preparat immunoterapeutyczny, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek drzewa, roztwór podjęzykowy, siła alergizująca, zawiesina do wstrzykiwań